ಚೈತನ್ಯಶಿಲ್ಪಿಗೊಂದು ಮನದ ಪಾರಿಜಾತ...

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

ಮಾನಸ ಸರೋವರದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೂತು ಮಾತನಾಡಲು ಇಷ್ಟೊಂದು ದಿನಗಳೇ ಬೇಕಾಯಿತು!
 ಭಾವಗಳ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಬದುಕ ಕಟ್ಟಲು ಹೊರಟ ದಿನಗಳಿವೆ ಎದುರು! ಸಮಯವೆಂಬುದು ಮಾಯೆಯೆ ಸರಿ! ಏನೆಲ್ಲ ನಡೆದಿದೆ
ಈ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದರೆ ಅದೊಂದು ವಿಸ್ಮಯವೇ ಸರಿ! ಮನಸು ಎಲ್ಲಿ ಮರೆತೆ ನೀನು ಎಂದು ನಿನ್ನೊಳಗೇ ನೀನು ಕ್ಷಣ ಒದ್ದಾಡಿರುವ ದಿನವೂ ಇರಬಹುದಲ್ಲವಾ? ಗೊತ್ತು ಅದೆಷ್ಟೋ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಾವಗಳ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುವಂತೆ ನುಡಿಯುವ ನೀನೇ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ ನನ್ನ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ನೋಯದಿರದೇ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ! ಯಾಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಮನಸು ಹೇಗೆಂಬುದು ನನಗಲ್ಲದೇ ಇನ್ಯಾರಿಗೆ ಅರಿವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಅಲ್ಲವಾ? ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೇ ನುಂಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಬುದ್ದಿವಂತರ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವೆ ನಾವು! ನಮ್ಮದು ಪ್ರೌಢ ಸ್ನೇಹ! ಅಲ್ಲಿ ಭಾವಗಳಿಗೆ ಸಹಜತೆಗೆ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಪಣವಿದೆ! ನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡಬೇಕೋ ಅಷ್ಟರ ಮತ್ತಿಗೆ ಭಾವಗಳ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ  ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವೆಂದು ಖೇದಪಡಬೇಕೋ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ! ಹಾಗಿದ್ದೂ ಸಹ ಹೀಗೆ ಈ ಮಾನಸ ಸರೋವರದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ಈ ಮನಸು ಮತ್ತು ಮನದ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ ಅದೆಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು!ಅದೊಂದು ಅವಿನಾಭಾವವೆಂಬುದು ನಿರ್ವಿವಾದ!

       ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತುಂಬ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲೂ ಬರೆಯಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ! ಸುಮ್ಮನೇ ಕುಳಿತಾಗ ಹಾಡಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ! ಪೃಕೃತಿಯ ಎಲ್ಲೋ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಕಂಡಂತೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತೇನೆ. ಲವಲವಿಕೆ, ಚೈತನ್ಯ ನನ್ನೊಳಗೆ ಸದಾ ಗುನುಗುತ್ತದೆ!  ಈ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣ ನನ್ನ ಇಂತಹ  ಅನೇಕ ಯೋಚನೆಗಳ ಮರುನವೀಕರಣಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು! ಉದಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯ ಮಂಜಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಸೀಳಿ ನನ್ನತ್ತಲೇ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೇನೋ ಎಂಬಂತ ಸಂಭ್ರಮವದು! ಅಂತಹ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ  ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಮಾನಸಸರೋವರವೊಂದೇ ಅಲ್ಲವಾ ಸರಿಯಾದ ತಾಣ?

             ಇತ್ತೀಚೆಗೆ  ಬದುಕು ವಿಸ್ತಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಯಾವುದ್ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾರ್ಯಾರೋ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತಾರೆ! ಸ್ನೇಹವಾಗುತ್ತದೆ! ಮಾತು ಕತೆ ಬೆಳೆದಂತೆ  ಎಲ್ಲೋ ಅಟ್ಯಾಚ್ಮೆಂಟ್ ಕೂಡ  ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಆರಂಭವಾದ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಹಚ್ಚುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಇರದಿದ್ದರೂ ಮನುಷ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳಿಂದ,  ವರ್ತನೆಗಳಿಂದ, ಎಲ್ಲೋ ನಮ್ಮಂತವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳೂ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ!
ಹಾಗೇ ಹಾಗೇ  ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದಿದೆ! ನನಗೂ ಈ ಮಾನಸ ಸರೋವರದ ಮನಸಿನಂತಹ ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿ ಕೊಡಬಲ್ಲೆಯಾ ನೀನು ಅಂತ! ಯಾಕೆ ಹಾಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ!
   ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ! ಮನಸು ಇದು ಮನಸಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಪ್ರೀತಿ! ಇನ್ನೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ! ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅರ್ಥ ಹೇಳಲಾರದ ಒಂದು ಬಾಂಧವ್ಯವಿದು ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ!  ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ.... ನಿನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಳಕು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಬರುವವರು ಸಹ ಉರಿಯುವ ಹಣತೆಯಾಗಬಹುದು.
ದೀಪವಾಗಿ ಬೆಳಕ ಕೊಡಬಹುದು. ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀ ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಹಾಗೆ! ಬೆಳಕೇ ನೀನು.. ನೀನಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಬೆಳದಿಂಗಳಾಗಿ, ಹಗಲೆಲ್ಲ ಬೆಳಕಾಗಿ ಒಳಗಡಲ ತುಂಬ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥ ಹೇಳಲಿ? ಜೀವ ಭಾವದ ಉಸಿರಾಗಿರುವ ಒಲವಿಗೆ  ಒಂದು ರೂಪವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ತರಲಿ? ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು ನನ್ನೊಳಗೇ ಹರಿವ ನದಿಯಾಗಬೇಕು ಕಡಲಾಗಬೇಕು! ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಏನೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೇ ಸುಮ್ಮನೇ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲ ಹಿಮವಾಗಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೇ ಭಗವತಿ ಇವತ್ತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ! ಎಲ್ಲ ಸಂಕಟಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಅರ್ಘ್ಯವಷ್ಟೇ.. ತಪದ ಕುದಿತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪರಂಜಿಯಾಗಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಅವಳದ್ದಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆನ್ನ ಸ್ವೀಕೃತಿಯಿದೆ! ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದೆಯೆಂದರೆ  ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ನಿನಗೆ ನಾನು, ನನ್ನ ವರ್ತನೆ, ನನ್ನ ವಿಚಾರಗಳು, ಭಾವಗಳು ಎಲ್ಲವೂ
ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತವಾ? ನಾನೊಬ್ಬಳು ಅವಿವೇಕಿಯಾಗಿ, ನನ್ನ  ನಡೆನುಡಿಗಳು ನಿಂಗೆ ವಿಶ್ವಾಸಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಸೋತು ಹೋದವಾ? ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಾಡುತ್ತವೆ ನನ್ನನ್ನೂ.....


             ಸ್ನೇಹೀ ಮನಸೇ.... ಅದೆಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳು ಒಡನಾಡಿದ ಬಾಂಧವ್ಯವೊಂದು ಕೇಳೀತು! ನಾನಿಲ್ಲದಿರೆ ನಿನಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತು? ನನ್ನ ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಪನವ ತರಲಿಲ್ಲವಾ? ಅಂತ. ಹಾಂ ಮನಸು ಹೇಳೀತು ಹೌದು ಗೆಳೆಯ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ ನಿನ್ನ ಅಂತ. ನಿಜವೇ... ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಮನಸಿಗಿಂತ ನಿನ್ನ ತುಂಬಾ ನಾನಿದ್ದೇನೆ!
ಅಂತ ಹೇಳಿದ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ  ವಿವರಿಸದೇ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ! ಯಾಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಸತ್ಯಗಳ ಆಚೆ  ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಮನಸು! ಯಾರಿಲ್ಲದಿರೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಒಡಲು ಕಂಪಿಸೀತು? ಯಾರಿಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೇ ಕಂಬನಿ ಸುರಿದೀತು! ಯಾರಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಬನಿಯ ಕವಿತೆ ಬರೆಸೀತು! ಯಾರಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ನನ್ನ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೂಪಕ್ಕೆ ತಳ್ಳೀತು! ಯಾರಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ನನ್ನ ಬೆಳಗಿನ ಬಣ್ಣ ಕಸಿದೀತು? ಕೇಳೀತು ಮನವೇ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ನನ್ನಲ್ಲಿತ್ತು!  ಮನಸು ಮಾತ್ರವಲ್ಲವಾ? ಆ ಮನಸಿನ ಬೆಳಕಿನ
ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾರಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಸತ್ಯ! ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ನನ್ನ ಒಳಗನ್ನು ತಲುಪಲಾರದ ಒಂದು ಖಾಲಿ ಕಾಗದದಂತ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ!
" ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕವಿತೆ ಬರೀ" ಅಂತ ಹೇಳಲಾಗದೇ ಬಯಸುವ ಭಾವಜೀವಿಗೆ ಎಂದೋ ಗೀಚಿದ ಮೂರು ಸಾಲುಗಳನ್ನೇ "ಇದು ನನಗಾಗಿಯ?" ಅಂತ ಕೇಳುವವನಿಗೆ "ಹಾಂ" ಎಂಬ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಖುಶಿಪಡುವ  ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಳಕಾಗುವಾಸೆ! ಆದರೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಳಕು! ಅದು ನನ್ನ ಮನಸು ಮಾತ್ರ!

     

             ಇವತ್ತು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಹಂಚಿಕೊಂಡುಬಿಡುವ ತವಕ. ನಾಳೆ ಮತ್ಯಾವಾಗ ಬರೆಯುತ್ತೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. "ಸಿಟ್ಟು, ಕೋಪ, ತಾಪಗಳ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೀತಿ ಗೊತ್ತಾಗದಿರುವ ನೀನ್ಯಾವ ಸೀಮೆ ಕವಿಯೇ?" ಅಂದ  ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರ ಮಾತು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ  ಕೋಪದ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೀತಿ ಅರ್ಥವಾಗದವಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿಗಳನ್ನು ವಿನಾಕಾರಣ ಪೋಷಿಸಬಾರದಲ್ಲ!  ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ ಹಾಗೆ! ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಹಕ್ಕೂ ಇದೆ! ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡುವ, ಅನುಮಾನಿಸುವ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವ, ಸಂತೈಸುವ ಮತ್ತು ವಿನಾಕಾರಣ ದೂರತಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕು ಕೂಡ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಇದೆ. ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಗಳೂ ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಾಡುವ, ಬದುಕು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಆಗಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ! ಒಳಗಿನ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಚೈತನ್ಯ ನೀಡುವ ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ ಅದು ಬಯಕೆಗಳ ಮೋಹಗಳ ಮೀರಿದ್ದು.  ಒಂದು ಬೇರೆಯೆಂಬ ಭಾವವಲ್ಲ. ಒಂದೆ ಎಂಬ ಭಾವ! ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಭಾವಗಳೇ ಹುಚ್ಚೇನೋ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ! ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಪ್ರೀತಿಗಳ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಇರುತ್ತವೆ ಬಹಳ ಜನರ ಬದುಕಿನ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದೆ
ಇಂತದ್ದೇ ಒಂದು  ಅವಿನಾಭಾವದ ಪ್ರೀತಿ! ಅಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಲೀ, ಭೌತಿಕ ಇರುವಿಕೆಯಾಗಲೀ ಅವಶ್ಯಕವಲ್ಲ! ಅದು ಒಂದು ನಿಶ್ಚಲ ಭಾವ! ನಿರ್ವಕಾರ ಪ್ರೇಮ! ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಏನೇನೋ ಕೊರೆಯುತ್ತದ್ದೇನೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಾ ನಿನಗೆ? ಇರಲಿ ಬಿಡು. ಇಷ್ಟಾದರೂ ನನ್ನ ಸಹಿಸು ಅನ್ನುವ ಹಕ್ಕು ನಂಗೂ ಇದೆಯಲ್ಲವಾ?

            ಒಂದು ಕನಸನ್ನು ನನಸಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಂತರ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಕ್ಷಣ ಬಿಡದೇ ಶ್ರಮಿಸಿದೆ. ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಇಂದು ಕನಸು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ! ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೂತು ಮಾತನಾಡುವ ಮನಸಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಗೆಂದುಕೊಂಡೆ ನೀ ಎಂಬುದೇ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ!  ಸಮಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಗಳಿದ್ದೇ ಹಾಗಾದರೆ ನಾನಾದರೂ ಇನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿನ್ನ ಎಳೆದು ತರಬಹುದಿತ್ತು ಈ ಸರೋವರದಂಚಿಗೆ?  ಏನೇ ಇರಲಿ. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅಹಂನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ನಲುಗುವಿಕೆ ಇದೆಯೆಂದಾದರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನೇ ವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಿಯಾದರೆ ನಾನು ಬಲವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ಕನಸು ಕಮರಿದ ನೋವು ಅದೆಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದೆ! ಜೊತೆಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕನಸು ಸಾಕಾರಗೊಂಡ ನಲಿವು! ದಿನದಿನವೂ ವಿಸ್ಮಯದ ಪಾಠ ಹೇಳುವ ಬದುಕಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ!! ಒಂದು ಅದಮ್ಯ ಸಂತಸವೆಂದರೆ ಈ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆಂಬುದು! ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಈ ಜೀವಂತಿಕೆಗೆ ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಸ್ತರಕ್ಕೆ ನೀ ಬೆಳಕಾಗಿ ಇದ್ದಿ. ಇರುತ್ತೀ.  ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಈ  ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಮೂಲಶಕ್ತಿ ನೀನು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ? ಸದಾ ನಲಿವನ್ನು ಹಂಚಬಯಸುವ ಮನಸೇ ನೋವು ನಲಿವಿನ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಬದುಕಿಗೆ ನೀ ಜೀವಶಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದೀ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೆಂತ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಬೇಕು ಬದುಕಿಗೆ? ಪ್ರೀತಿಗೆ?

     ಎತ್ತರೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಒಯ್ದ ಬದುಕಿಗೆ, ಬದುಕು ಭಾವಗಳ ಜೀವಶಕ್ತಿಗೆ, ಒಂದು ದೀರ್ಘ ಪ್ರಣಾಮದೊಂದಿಗೆ ಇಂದು ನಾನಿರುವ ಈ ಕ್ಷಣಗಳ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷಣಗಳ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಯಾವುದೋ ಜ್ಞಾನಪೀಠದ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲ! ಗೊತ್ತು ನನಗೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣದ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಉಳಿಸಿಕೊಂಬ ಉತ್ಸಾಹದ್ದು. ಎಲ್ಲ ಕಮರಿದ ಕನಸುಗಳ ಗೋರಿಯ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಗುಬ್ಬಿ ಗೂಡಿನದು! ಅಂತದ್ದೊಂದು ಪಾರಿಜಾತದ ಕುಸುಮದಂತ ಅರ್ಪಣೆ ಈ ಮನಸಿನದ್ದು. ಈ ಮಾನಸ ತೀರದಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಪಾರಿಜಾತದ ಹೂ ನಿನ್ನ ಸೇರಲಿ......



 ಶಾಂತಸರೋವರದಂಚಿನಲ್ಲಿ............

ಈ ತೀರದಲ್ಲಿ..............

ಕೃಪೆ:ಅಂತರ್ಜಾಲ

    ಈ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮನಸಿನರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳ ತೋರಣವಿದೆ. ಬರೆಯುವುದು ಅನ್ನುವುದು ಬರವಣಿಗೆಯಾಗದೇ ಮನಸೇ ಆಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ನನ್ನದು. ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಗಳ ಜೊತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಭಾವಗಳ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನಚರಿ ನಮ್ಮದು.
       ದಿನ ದಿನಗಳು ಎಂಥ ಬದಲಾವಣೆ ಬದುಕಿಂದು! ಪೃಕೃತಿ ಪೊರೆಕಳೆಚಿದಂತೆ ಬದುಕಿನ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬದುಕೊಂದು ದೀರ್ಘ ಪಯಣವೆಂದುಕೊಂಡರೆ ಇದೊಂದು ರೋಮಾಂಚನಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯಾಣವೇ.. ಜೊತೆ ಬರುವ ದಾರಿಹೋಕ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೂ ಬದುಕಿಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡುತ್ತಾರೆ! ನಾವು ನಾವೇ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಅವರ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮವರಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ ವಾಸ್ತವದ ಈ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನೇ. ಅಲ್ಲೇ ಮನೆಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರಂತೆ ನಮ್ಮದೇ ಬದುಕಿನ ಭಾಗದಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲ ಭ್ರಮೆ ಮನಸಿನದು. ಯಾವತ್ತೋ ನಿಂಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಈ ಬದುಕಿನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಶಾಶ್ವತವೆಂಬ ಭ್ರಮೆಗಳಿಲ್ಲ ನನಗೆ ಅಂತ.  ಬುದ್ಧಿ ನಂಬುವ  ನಿಲುಕುವ ಸತ್ಯವಿದು. ಆದರೆ ಭಾವ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅದು ಭ್ರಮೆಯನ್ನೂ ನಿಜವೆಂದೇ ತಿಳಿದು ನಂಬುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು ಅನಿವಾರ್ಯ ಬದುಕಿಗೆ.

 ಏನೂ ನೋವೂ ನಲಿವುಗಳೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಬದುಕೆಂಬುದು ರಸಪೂರ್ಣವಾಗಲು? ಅನುಭವಗಳ ಬಿಸಿಗೆ ಕರಗುವ ಮೇಣ ಮಾತ್ರ
ಬತ್ತಿಯಾಗಿ ಉರಿದು ಬೆಳಕಾಗುವುದು. ಅಂದ ಚಂದದ ಗೊಂಬೆಯಾಗುವುದು. ಬಿಸಿ ತಾಗದ, ತಂಪಿಗೆ ಬೆದರುವ, ಗಾಳಿಗೆ ಅದರುವ ಯಾವ ಬದುಕೂ ಅನುಭವಗಳ ತೊಟ್ಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಎಲ್ಲ ಬದುಕಿಗೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅನುಭವಗಳ ತೊಟ್ಟಿಯಿದೆ. ಅದನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದುಕಿನ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಬಣ್ಣದ ಮೆರಗಿನ ಹೊಳಪಿಡುವ ಬಯಕೆ ನನ್ನದು.. ಹಾಗಾಗಿ ಭಯ, ಕೋಪ, ನೋವು, ನಲಿವುಗಳ ಆಚೆಗೆ ನಾನಿಲ್ಲುವುದು
ನನ್ನದೇ ಮನಸಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಮತ್ತಲ್ಲಿ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಹಾಗೇ ಕಡುಗಪ್ಪು ಕತ್ತಲೆಯೂ ಇದೆ. ನಲಿವಿನ ಹಾಗೇ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನ ಬಿಸಿ ಕಂಬನಿಗಳೂ ಇವೆ.

      ಒಂದು ವಿಷಯ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಒಂದಿನ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕನಸಿತ್ತು. ನೊಂದ ಮನಸುಗಳಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುವ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂಬುದು. ಹಾಗೇ ಬದುಕಿನ ಎಷ್ಟೋ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೊಂದ ಮನಸುಗಳ ನೋವಿನ ದನಿಯನ್ನ. ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವಲ್ಲವಾ? ನಾನಂತೂ ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಅಂತ ಮನಸುಗಳ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ನನಗೆ ನನ್ನ ಮನಸಿನ ನೋವು ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಎದುರಿಗಿರು ಯಾವುದೇ ಮನಸಿನ ಮೇಲಾಗುವ ಪರಿಣಾಮ ಮತ್ತದರ ಸಾಂತ್ವನ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವ ಹಿಂಸೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಎಷ್ಟೋ ನೋವನ್ನು ನಾನು ಮೌನವಾಗಿ ಸಹಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಕಷ್ಟ ನೋವುಗಳು ನಾವು ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಲು ಕಲಿತಾಗ ಅವರಿಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಡುವ ಮನಸು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಮನಸಿನ ಈ ಭಾಗವೆಷ್ಟು ಗೌಣ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗೋದು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ನೋವು ನನಗೆ ಅಲ್ಪ ಅನ್ನಿಸೋದು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ಎದುರಿನ ಮನಸಿನ ಸೌಖ್ಯಕ್ಕೆ ನಾಏನು ಮಾಡಬಹುದು ಅಂತ ಯೋಚಿಸೋದು. ಅದನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಗಿಳಿಸೋದು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದುಕಡೆಯಾದರೂ ನಾವು ಸ್ವಾಥರ್ಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ... ಭಗವತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನರಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ ನಾನು! ನನಗೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲ ಬರಿದಾಗಿಸುವಂತ ಒಂದು ಕಿವಿ ಕೊಡು. ಸುರಿಯಬಲ್ಲ ಮನಸಿನೊಂದು ಪಾತ್ರೆ ಕೊಡು. ಅಂತ. ಹೌದು ಸ್ವಾರ್ಥವೇ ಇದು. ಆದರೆ ಮನಸಿದನ್ನ ಬಯಸೋದು ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಮನಸಿನ ಮಾತು ಕೇಳಿಸುಕೊಳ್ಳುವ
ಮನಸುಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಭೂಮಿಯಮೇಲೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಆರ್ತ ಮನಗಳು ಸದಾ ಇರುತ್ತವೆ.ಮತ್ತದರಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಸೇರುತ್ತೇವೆ.


     ಈ ಮನಸಿನ ತೀರದಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಅಲೆಗಳು. ಅರಿವಾಗದಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿಬಿಡು. ಮೌನ ಯಾಕೋ ಅಸಹನೀಯವೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮಾತಾಗು........ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾತು ಚಚರ್ೆ ನಮ್ಮನ್ನ ಬೆಳೆಸಲಿ...ಮನದ ಮಾತುಗಳಿವೆಯಾದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಲಿ. ಬೇಗ ಸಿಗುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತಿದೇ ತೀರದಲ್ಲಿ.

ಬಣ್ಣದ ಕನ್ನಡಕದೊಳಗಿಂದ...

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

                                   ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಧುರ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷವಾಗಿದ್ದವು! ನಾವೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಯಾಕೆ ಅವು ತಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅಗತ್ಯಗಳಾಗಿ, ಅಗತ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಬದಲಾದವು? ಹೀಗೇ ನೂರು ಯೋಚನೆಗಳ ಹರಿವನ್ನು ನಿನ್ನೆಡೆಯಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಮನಸು ಮನಸಿನ ಮಾತಿನ ತೀರಕ್ಕೆ..............


              ಭಾವ ಸ್ಪೂರ್ತಿಗಾಗಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿರಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ  ಹೇಗೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ಈ  ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರಲಾಗದ್ದು ಬಹುಶಃ ಈ ಸರೋವರದ  ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆಯ ಸಂಕೇತವೆಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹಿಮಾಲಯವೆಂಬ ಅಖಂಡ ಶಿಖರಕ್ಕೆ ಅಗಾಧತೆಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗಿ  ಹರಿದು ನಿಂತಿರುವ ಈ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಅಂತದ್ದೊಂದು
ಪವಿತ್ರತೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ  ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಇರಬೇಕು. ಮನಸು ಸಹ ಅಷ್ಟು ನಿರ್ಮಲಲವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ ನಾವು ಈ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರೆವು!  ಬರೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆವು!



            ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅನುಮಾನವೆಂಬ ಹಳದಿ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ನಾವೆಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಮನುಷ್ಯ, ಪ್ರತೀ ವಿಷಯ, ಪ್ರತೀ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಅನುಮಾನದ ಹಳದಿಕನ್ನಡಕದಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದು ಚಟವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ನಾವು ಈ ಕನ್ನಡಕದ ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡಕ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಅಷ್ಟೇನೂ ಒಳ್ಳೆಯದೆಂದು
ನಂಗನ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ನೋಡುವಾಗ ಕೇಳುವಾಗ ಬೆಳ್ಳಗಾಗಿದ್ದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳು ಇವತ್ಯಾಕೆ ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡವು ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದರ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಯಿತಾ? ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ನೋಟ ಬದಲಾಯಿತಾ? ದೃಷ್ಟಿವಿಶಾಲತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರೆಂಬುವರ ಬಗ್ಗೆ ಇಂತದ್ದೊಂದು ಬಣ್ಣದ ಕನ್ನಡಕ
ಧರಿಸಿಕೊಂಡೇ ನೋಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವಾ ಅನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಲವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ವಿಶ್ವಾಸದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಸಂಬಂಧಗಳೆ
ಏನಾದರೂ ನಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ ಅದು ಬರೀ ವಿಚಾರಬೇಧವಾಗಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ ನಾವು!
ನಮ್ಮವರು ಅಂತಂದುಕೊಂಡಮೇಲೆ ಅವರು ನಾವು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕೆಂಬ, ನಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮಾನ್ಯತೆಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.
ನಿಜವೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಕುರುಡುತನವನ್ನು ನಾವೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು. ನಮ್ಮವರೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು. ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಹಾಗೇ ಅದನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆಂದು
ವಿಚಾರಿಸಿ ಯೋಚಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದಿಗೂ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮಾನವಸ್ನೇಹಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಲಿಷ್ಟವಾಗಿಸಿ ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ಬಾಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ನನಗನಗನಿಸುತ್ತದೆ.


                 ಯಾಕೋ ಪದೇ ಪದೇ ಇಂತದ್ದೇ ವಿಷಯಗಳು ಸಂಬಂಧಗಳ ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ! ಬದುಕಿಗೆ ಸಂಬಂಧ, ಸ್ನೇಹಗಳು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ! ಅವೆಷ್ಟು ಅವಿನಾಭಾವ! ಹಾಗಿದ್ದೂ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂಟಿ ಎಂದೇ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನೂ ನೀನೂ ಒಂದೇ ಅನ್ನುವ ಪ್ರೀತಿ ಸಹ ಎಂದೂ ಒಂದೇ ಆಗಲು ಬಿಡದು!
ಮನುಷ್ಯ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಎನ್ನುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಿರಬಹುದೇ? ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿನ ಒಳಗೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಏಕತಾ ಭಾವ ಇದೆಯಾ? ಅದು ಅಹಂ ಎಂಬ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು! ಅರ್ಪಣೆ ಸಹ ಒಂದು ಹಂತದವರೆಗಿನ ಏಕತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರೂ ಮೂಲತಃ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಯಂ ಕೇಂದ್ರಿತ.  ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಮೂಲದ ಸಂಬಂಧಗಳು ಸ್ವಯಂ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿಯೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ನನಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಅಥವಾ ನಂಬಿಕೆಯ ನೆಲೆಗಟ್ಟು ಎಂಬುದು ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.


                          ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎದುರಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿನದೇನೋ... ಪ್ರೀತಿಯ ರೂಪ ದಿನದಿನಕ್ಕೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅದರ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವಿಕೆಯಲ್ಲಿನ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಜೀಣರ್ಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದಿರುವಿಕೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಜೀವತಂತು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದು ವಿಶ್ವಾಸವೆಂಬ ಗಟ್ಟಿ ಎಳೆ. ಅದನ್ನೇ ಅನುಮಾನದ ಕನ್ನಡಕದಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪೂವರ್ಾಗ್ರಹಗಳ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸುಗಳಿಗೆ ಇಂತದ್ದೊಂದು ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವಾಸದ ಬಲದಿಂದ ಗೆದ್ದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಸಣ್ಣತನಗಳ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ  ಕನ್ನಡಕಗಳ ತೊಟ್ಟು ನೋಡುವುದು ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ನಿರಾಳವೂ ನಿರುಮ್ಮಳವೂ ಆಗಬಹುದು!


                 ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುರಿತು ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿಗಳೂ ಬರೀ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ನಿಯಾನ್ ದೀಪಗಳಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ!ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇರಬೇಕಾದ ಕಾಳಜಿ (ಕೇರ್), ಗೌರವ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಕನಿಷ್ಟ ಸಮಯವನ್ನೂ ನೀಡಲಾಗದಂತ ಪ್ರೀತಿಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳ ಮಾತು ಪೂರಕವಾಗಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. "ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯ ಹಪಾಹಪಿ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ತುಡಿತ, ಕುದಿತ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಲಾಗದವರೇ ಹೆಚ್ಚು.  ಯಾಕೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಮಾತುಗಳ ಸರಕೆಂದುಕೊಂಡವರೇ ಹೆಚ್ಚು.  ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಮಾಕರ್ೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಿಕರಿಯಾಗುವ ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬಯಸುತ್ತಾರೆ! ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಪ್ರೀತಿ  ಅಂತಹ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಅದೊಂದು  ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕೊಡಲ್ಪಡುವ ತಪಸ್ಸು ಎಂಬುದು!" ಈ  ಮಾತು ನಿಜವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಹಲವು ಬಾರಿ...



         ಅದೇನೇ ಇರಲಿ ಮನವೇ... ನೀನೆಂದು ಈ ತಪದ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಲಬೇಡ. ನಿನ್ನೊಳಗು ಈ ಪದ ಜೀವಂತವಾಗಿರಲಿ...  ದೀಪಗಳ ಹಬ್ಬ ಎದುರಿಗಿದೆ.. ಪುಟ್ಟ ಮಣ್ಣಿನ ಹಣತೆಗಳಿಗಾಗಿ  ಹಸಿ ಮಣ್ಣು ಮೆತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ಹಣತೆಗಳ ಹಿಡಿದು ಬರುತ್ತೇನೆ. ಈ ಸರೋವರದ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬಿಡೋಣ.. ನಮ್ಮ ಬೊಗಸೆಗಳಲ್ಲಿ...

ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರು ನಿನ್ನಂಜಲಿಯಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆ ಆರದಿರಲಿ....







 

ಹೀಗೊಂದು ಕಾಲ ಬರತ್ತೆ.........

ನಿತ್ಯಕರ್ಮಿ..

  
          ಹೀಗೊಂದು ಕಾಲ ಬರತ್ತೆ......... ಯಾವ ಕರೆಗಳು ನಿನ್ನ ತಾಕದೇ ನೀ ಯಾರನ್ನೂ ಕರೆಯದೇ ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೇ ಉಳಿದು ಬಿಡೋ ನಿಶ್ಯಬ್ಧ. ನಿನ್ನೊಳಗೆಯೂ ಏನಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನಾಚೆಯೂ ಏನಿಲ್ಲ. ನಾಳೆಗಳ ಕುರಿತು ಕನಸಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆಯ ಕುರಿತು ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಈ ದಿನ ಇದು ಜೀವಂತ... ನಿನ್ನೆದುರುಗೆ ಏನಿದೆಯೋ ಅದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ. ನೀನಿರುವ ನೆಲೆ ಅದು ಮನೆಯಿರಲಿ ಆಫೀಸ್ ಇರಲಿ. ರಸ್ತೆಯಿರಲಿ ಪೇಟೆಯಿರಲಿ ಗೆಳೆಯರಿರಲಿ... ಅದು ಮಾತ್ರ ಆ ಕ್ಷಣದ ಜೀವಂತ ಸತ್ಯ. ಓದಲು ಹೊರಟರೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಬಹುದು. ಹಾಡಲು ಹೊರಟರೆ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಬಹುದು. ಕೆಲಸವಾದರೆ ಕೆಲಸ. ಎಂತದೇ ಕೆಲಸವಿರಲಿ. ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನೇ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಬಹುದು. 

    ಇಂತಹದೊಂದು ದಿನಗಳು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ!? ಮನಸೇ ನಿಂಗೊತ್ತಾ?  ಮನುಷ್ಯರು 80% ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಭೂತ ಕಾಲದಲ್ಲೂ 18% ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಭವಿಷ್ಯದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೂ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಇರೋ 2 ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಮಾತ್ರ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕೋದು. ಹಾಗಿರೋ ಮನುಷ್ಯ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕೋದು ಹೇಗೆ? ಆದರೆ ಹಾಗೆ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಮನುಷ್ಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಆಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲವೇ ಅಬ್ ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿರಬೇಕು.! ಕಷ್ಟ.... ಖಂಡಿತ ಜೀವನ ಪೂತರ್ಿ ಹಾಗಿರಲಾರರು ಯಾರೂ...... ಆದರೆ ನಿಜ.. ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಬದುಕೋದು ತುಂಬ ಸುಂದರ ಅನುಭವ.


        ಯಾವ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯ ಹೊರೆಯಿಲ್ಲದೇ ಯಾವುದೋ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಕನಸುಗಳ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲದೇ ಒಂದು ತುಂಬ ಸಾರ್ಥಕ ದಿನಗಳ ವಾಸ್ತವತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬ ಚಂದ. ನಾನಿದನ್ನ ಯಾಕೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀನಿ ಗೊತ್ತಾ? ಹಾಂ... ಬದುಕಿನ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತದ್ದೊಂದು ತೃಪ್ತಿಯ ದಿನಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ಇವತ್ತು ಅಂದರೆ ಇಂದಿನ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. 

        ಈ ದಿನಗಳ ಆಥರ್ಿಕ ನಿರ್ವಹಣೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮಾನಸಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಇಂತಹ ದಿನಗಳು ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಮನೆ, ಮನಗಳು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಆಥರ್ಿಕ ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಯಾರೂ ಹೀಗೇ ಬೀಡು ಬೀಸಾಗಿ ಇರಲಾರೆವಲ್ಲವಾ? ಹಾಗೆ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಗಳು ಕರ್ತವ್ಯ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾ ಹೊರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಇಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮೊಳಗೂ ಅಷ್ಟು ನಿರಾಳತೆಯ ಬೀಡು ಬೀಸಾಗಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ. 


          ಯಾಕೋ ಬದುಕಿನ ಒಂದಷ್ಟು ನಿರಂತರ ವರ್ಷಗಳು ಇಂತಹ ವಾಸ್ತವತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೆಲಸಗಳೂ ಅವಶ್ಯ 
ಅನ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು ಬೇಕಲ್ಲವಾ ಕೆಲಸಗಳು! ಎಷ್ಟು ಮಾಡಿದರೂ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಮನಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದ ನೂರು ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕು ತುಂಬ ಬದುಕಿನ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಹಾದು ಬಂದಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯ ಕೆಲಸ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಮೈ ಮುರಿಯುವಷ್ಟು ಆಗದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಂತೃಪ್ತರಾಗುವಷ್ಟು....

    ಆದರೆ  ಈ ಕೆಲಸಗಳು ಮನಸಿನ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಸಮಯದ ಒತ್ತಡಗಳ ಪೇರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕು ಅಸಹನೀಯವೆನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ಸಮಯಗಳು ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಮಗೆ ಅಪರಿಚಿತರನ್ನಾಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ಸಕ್ಸಸ್ಗೆ ಬೇಕು ಕೆಲಸಗಳು. ಕೆಲಸಗಳು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿಡಬಲ್ಲವು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ಲಾನಿಂಗ್ ಬೇಕು. ಸಮಯವನ್ನ ಸದುಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನವಶ್ಯಕ ಎನಿಸುವ ಕೆಲವಷ್ಟನ್ನ ಬಿಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರೂ ಇರಬಹುದು. ಸಮಯ ಕೊಲ್ಲುವ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿರಬಹುದು. ಬದುಕಿನ ಅತೀ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕೆಲವು ನಿರ್ಣಯಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕೆಲವರಿಂದ ಅಹಂಕಾರಿ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಬಹುದು. ದೂರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲವು ಒಂದಿಷ್ಟು ನೋವನ್ನೂ ಕೊಡಬಹುದು. ಒಂದಷ್ಟು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಕೆಲವಷ್ಟನ್ನಾದರೂ ತೆರಲೇಬೇಕಲ್ಲ! 

         ಅಂತಹ ಒಂದು ವಾಸ್ತವ ಬದುಕಿನ ಎದುರುನಿಂತು ಇವತ್ತು ನಿನ್ನ ಬೀಳ್ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತದೇ ಪ್ರೀತಿಯೊಡನೆ........

ಹ್ಯಾಪೀ ಪ್ರೆಂಡ್ ಶಿಪ್ ಡೇ.....

ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ.

          ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ  ತೀರದ ಈ ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಗತ.


     ಸ್ನೇಹಿತರ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ನೇಹದೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಪತ್ರ.

            ಓ ಸ್ನೇಹೀ ಒಲವೇ........

   ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹವೆಂಬುದು ಒಂದು ದಿನಾಚರಣೆಯ ಸೀಮಿತ ಪ್ರದರ್ಶನಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೇ  ಹೀಗೊಂದಿಷ್ಟು ಮಾತು
ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.! ಸ್ನೇಹದ ಅದೆಷ್ಟೋ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳ ಹೊರತಾಗಿ ಸ್ನೇಹ ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದೂ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.  ಯಾವುದ್ಯಾವುದೋ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಳುವಾಗುವ, ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿಕ್ಕುವ, ವಿನಾಕಾರಣ
ಪುಟ್ಟ ಸಂದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಖುಶಿಗೊಳ್ಳುವ, ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಸೇರುವ, ಬೊಗಸೆಯಂತಹ ಸ್ನೇಹಗಳಿರುವಾಗ ಮನಸೆಂದೂ ಭಾರವಲ್ಲ. ಮುಕ್ತ ಅಷ್ಟೇ
ವಿಶ್ವಾಸಪೂರ್ಣ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಅಪನಂಬಿಕೆಗಳಾಗಲೀ, ಅಡೆತಡೆಗಳಾಗಲೀ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪುಗಳ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ನಾವು ಬೆಳೆಯಲು,
ಮನಸು ಅತ್ತರೆ ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳಲು ಸ್ನೇಹದಂತ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಬಂಧ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.  ಸ್ನೇಹ ಒಮ್ಮುಖವೂ ಅಲ್ಲ. ಅದೂ ನೀ ನನಗಿದ್ದರೆ ನಾನಿನಗೆ ಎನ್ನುವಂತ
ಒಂದು ಒಪ್ಪಂದ.


   ಎಷ್ಟೋ ಜನ  ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನೇಹವೆಂದರೆ ಪಿಕ್ನಿಕ್, ಸಿನೆಮಾ ತಿರುಗಾಟಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗುವ ಒಂದು ತಂಡ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗುವ
ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರು ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುವ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಬಂದವರೆನ್ನಲ್ಲರೂ
ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರೇ ಆಗುತ್ತಾರೆಂದು ನಂಬಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಚಾನಕ್ ಪರಿಚಯವೂ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಸ್ನೇಹವಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಸ್ನೇಹವಾಗುಳಿಯಬಹುದು.
ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ.ಆದರೆ ಸ್ನೇಹವೆಂಬುದು ಒಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಸಂಬಂಧವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನಿಭಾವಣೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.


     ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹಾರ ನಿಷಿದ್ಧ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯವಹಾರ ಅನೇಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಗುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಬರಿಯ ಬಾಯಿ ಮಾತಿನ ಸಹಾನುಭೂತಿ, ಸಮಾಧಾನಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವದ ಬದುಕಿಗೆ ಸಮೀಕರಣಗೊಳ್ಳದ ಸ್ನೇಹ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ
ಅರ್ಥಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಹಂ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸ್ನೇಹ ಅಲಂಕಾರವೆನ್ನಿಸಿದರೆ ಅದು ಸಂಭ್ರಮ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಸ್ನೇಹ
ಪೂರ್ಣ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹ ಪೂರ್ಣವೆನ್ನಿಸಬೇಕಾದರೆ  ವಿಶ್ವಾಸವಿಡುವ ಹಾಗೂ ಕಷ್ಟ ಸುಖದಲ್ಲಿ ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ಜೊತೆಯಾಗಬಲ್ಲ  ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು
ಸ್ನೇಹವೆಂಬುದು ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧನೆಗೆ ಬಳಸುವ ತಂತ್ರವೂ ಆಗಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ಅವರಿಂದ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಯೋಜನವೆಂಬುದನ್ನೇ  ಮೊದಲು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ! ಇಂತಹ ಸ್ನೇಹಗಳು ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹಗಳಷ್ಟೆ. ಅವಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾರ್ಥ ಮಾತ್ರವಿರುತ್ತದೆ.

     ಸ್ನೇಹಿತನೆಂದರೆ ಸದಾ ಒಬ್ಬರ ಮನಸನ್ನು, ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವುದಲ್ಲ.  ಒಬ್ಬರ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳು ಮಾತ್ರ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಲ್ಲ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸ್ಪಂದಿಸಬಲ್ಲವನು ಸ್ನೇಹಿತ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ  ಕಟು ಮಾತುಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಅವು ಸದಾ ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹಿತವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುವುದು, ತಿದ್ದುವುದೂ ಸಹ ಸ್ನೇಹಧರ್ಮದ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸಬಾರದು.
ಅಪಮಾನಿಸಬಾರದು. ಸ್ನೇಹಿತರು ಹೇಳಿದ ವಿಷಯದ ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವುದು, ಚಚರ್ೆ ಮಾಡುವುದು  ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಮುಕ್ತವನ್ನಾಗಿಸಿ ತಿಳಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

   ಇಂದಿನ  ಎಸ್ ಎಂ ಎಸ್ ಸ್ನೇಹಗಳು, ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕ್ ಸ್ನೇಹಗಳು  ಹೀಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಹಲವು ಜನರ ಪರಿಚಯ, ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷಿಕೋನದ ಜನರ ಸ್ನೇಹ ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಹಾಗೂ
ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹದ ಜಾಗವನ್ನು ಕದಲಿಸಬಾರದು.  ಸ್ನೇಹ ಪ್ರಪಂಚ ವಿಶಾಲವಾದಂತೆ ನಾವು ಬದುಕನ್ನು ವಿಶಾಲಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು
ಮರೆಯಬಾರದು. ಒಂದೇ ಮನಸುಗಳುಳ್ಳ ಅನೇಕ ಸ್ನೇಹಿತರು ದೊರೆತಾಗ, ನಾವೆಲ್ಲೋ ಕೆಲಸದ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಾಗ ದಿನದಿನವೂ ನಾವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಎಂದೋ ಒಂದಿನ ನಮ್ಮನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮರೆಯಬಾರದು. ಅವರ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳ, ಅವರ ಮನಸು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಒತ್ತಡಗಳ ಜೊತೆ
ನಮ್ಮ ಚೂರು ನೆನಪು, ಮಾತು, ಬದುಕನ್ನು ತುಂಬ ಸಂಭ್ರಮಗೊಳಿಸುವುದು. ಹಾಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ನೇಹವೇ ನಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಗಳಾಗಿ ಜೀವನ ಪೂರ್ಣ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವುದು. ಇದು ವಾಸ್ತವ ಬದುಕಿಗೂ ನಮ್ಮ  ಭಾವನೆಗಳಿಗೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಆಗಬಲ್ಲ ಸ್ನೇಹ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.


   ಇಂತಹ  ಅದೆಷ್ಟೋ ಸ್ನೇಹಗಳ ಜೊತೆ ಜೊತೆ ಬದುಕುವ ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಅಗತ್ಯವೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಶುಭಾಷಯಗಳ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂಭ್ರಮಪಡಲು ಇಂತಹ ದಿನವೊಂದು ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಲಿ ಎನ್ನುತ್ತ...   ಒಲವು ಪ್ರೇಮ ಸ್ನೇಹವೆಂಬುದು ಜೀವಂತವಾಗಿರಲಿ...


            ಸ್ನೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ ಹೊರಟರೆ ಮುಗಿಯದಷ್ಟು ಮಾತುಗಳು... ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೇಳಲು ನಿನ್ನಂತ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಯಾಕಂದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ನೇಹದ  ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದದ್ದೇ ನೀನು. ನಿನ್ನ ಗೆಳೆತನವೇ ನಾನಿದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಕೂತು ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದ್ದು. ಒಂದು ಅಸೀಮ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಕರಗಿಸಿಕೊಂಡ ಈ ಸರೋವರದಂಚಲ್ಲಿ ನಾ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹದ ನೆನಹುಗಳ ತೇಲಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಪುಟ್ಟ ದೋಣಿಗಳು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲಿ.. ಹಾಂ.. ಈ ದೋಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಬಂದ ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಧನ್ಯವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ....

ಸಿಗೋಣ ಸ್ನೇಹೀ ಮತ್ತಿದೇ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ......

ಭಾವಬಿಂಬದೊಳಗೆ...

(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ದಿಗ್ವಾಸ್ )

ಇಂದಿನ ಸರೋವರದಂಚಿಗೆ...

        ತುಂಬಾ ಆಪ್ತವಾದ ಮಾತೊಂದಕ್ಕೆ ಕೈಕೊಡು. ಈ ಅಂಗೈ ತುಂಬ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಕೂತುಕೊಳ್ಳೋಣ.....ಈ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೊಂದು ಚಿತ್ತಾರವಾಗಲಿ.... ಭವಿತವ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಬಣ್ಣ ತುಂಬಲಿ....


            ಬೆರಗು ಬೆರಗಿನ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬಣ್ಣದ ಭಾವದ ಪ್ರಪಂಚವಿದು! ಇಂತಹ ಹಸಿರು ಹಸಿರಾದ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದು ಯಾತ್ರೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ! ನಮ್ಮ ಯಾನ ಅನಂತ. ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯದ್ದು. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ವಾಸ್ತವ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಪ್ರಪಂಚದೊಡನೆಯ ಎಲ್ಲ ಒಡನಾಟ, ಯಶಸ್ಸು, ಆಥರ್ಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಲವರ್ಧನೆ,ಕೌಟಂಬಿಕ ಸಮತೋಲನ, ಶಾಂತಿ, ಮತ್ತೆ ಮಾನಸಿಕ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ, ಮಾನಸಿಕ ಶಾಂತಿ, ಪ್ರಪಂಚದಾಚೆಗಿನ ಸತ್ಯ..... ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇದೆ! ನಮ್ಮೆದುರು.!! ಕಾಲವೆಂಬುದು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಘಟ್ಟ. ಕ್ಷಣಕ್ಷಣ ಒಂದು ಸಂಭಾವ್ಯ ಶೃತಿ.. ನಡಿತಾ ಇರೋದು  ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ.. ಕಾಣ್ತಾ ಇರೋ ಕನಸು ಆಕಾಶದ್ದು...  ನಾವು ಸೇರದಿರೋ ಆಕಾಶ ಭೂಮಿಗಳ ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟಿಲ್ಲ! ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸು..
ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿದ್ದು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾರುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಅಸಂಭವವೇನಲ್ಲ. ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಫಲ ಸಿಗತ್ತೋ ಬಿಡತ್ತೋ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಮತ್ತು ಗುರಿಯೆಡೆಗಿನ ಸಾಧನೆ, ಶ್ರಮ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮದು.   ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಸರದು.. ಅಹಂ... ಹಾಗೆಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅದೇ ಹಠ ನಮ್ಮನ್ನ  ಒಂದಿನ ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ.. ಆ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನದು.

     ಕಾಣ್ತಾ ಇರೋ ಸರೋವರದ ಅಲೆಗಳ ಗಮನಿಸು.ದೂರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ ಕಾಣದು. ಅದು ನಿರಂತರ ಅಲೆಗಳ ತೆರೆಗಳ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಕಾರಂಜಿ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿಮ್ಮುವಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಸಾಗರದಂತ ಅಬ್ಬರ ಏರಿಳಿತಗಳಿಲ್ಲ. ಮನಸು ನಿರ್ಮಲಗೊಳಿಸಿ ತದೇಕವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದೇ ಸ್ಪಟಿಕದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬದ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿದೆ. ನೆನಪಿಡು. ಅದು ನೀ ಬಯಸುವ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬವಲ್ಲ. ನೀ ಇದ್ದಂತೆ ತೋರುವ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ. ಯಾಕೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ ಗೊತ್ತಾ? ಕನ್ನಡಿಯೆಂಬ ಕನ್ನಡಿಯ ನೋಡೋದಕ್ಕೊಂದು ಮನಸು ಬೇಕು. ಆ ಕನ್ನಡಿ ತೋರೋ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನೇ ಗಮನಿಸುವ ಮತ್ತದನ್ನ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೂವ ದಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಕೂಡ ಬೇಕು.. ಇದು ನನ್ನಂತ ನಿನಗೆ ನಾ ಹೇಳುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದು ಇನ್ನಷ್ಟಿದೆ. ಅದೇ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಬಹಳಷ್ಟು ಸತ್ಯವಿದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ನೀ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಬರಬೇಕು. ಕೂತು ಮನಸು ಅರಳಿಸಿ ನೋಡಬೇಕು. ಏನಿದೆ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬದಲ್ಲಿ? ಅಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೂ ಮನಸು ಮಾಡಬೇಕು!

     ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಲ್ಲವಾ? ಸದಾ ಅಸಾಮಾನ್ಯದೆಡೆಗೇ ತುಡಿತ ನಮ್ಮದು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳದ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ಒಪ್ಪಲಾರೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವ ಮನಸಿದು. ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಭಾರದಿಂದ ನಲುಗಿದರೆ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೊಳಪಡೋದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದು.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೂಲದ್ದಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲದ್ದು. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗತೊಡಗಿದರೆ ಎಚ್ಚರ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ.. ಅಲ್ಲವಾ? ಯೋಚನೆ ಮಾಡು.


     ನಿಜವೆಂದರೆ  ನಿನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಯುದ್ಧಗಳೇನಿವೆಯೋ ಅದು ನಿನ್ನ ಹಠ...  ಆ ಹಠಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ನೀನೇ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ತಿರೋ ಶಿಕ್ಷೆಯದು. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಇದೇ ಹಠ ನಿನ್ನ ಕುರುಡಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಫಫರ್ೆಕ್ಷನ್, ಯಶಸ್ಸು ಇವೆರಡನ್ನೂ ನಾವು ಯಾವ ಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದೂ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಈ ಹೋರಾಟ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ ನಿನ್ನೆದುರಿನ ಯಶಸ್ಸು ಅಥವಾ ನೀ ನಿನ್ನ ಗುರಿ ತಲುಪಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಯಾರೂ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಿನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆ ಯಶಸ್ಸು ದೊರೆತಾದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೇನೂ ಬೇಡ ಅಂತ. ಉಹುಂ ಯಶಸ್ಸೆನ್ನುವುದು ಮುಗಿವ ಹಂತವೂ ಅಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ. ಇವತ್ತಿನ ಈ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಮನಸುಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವತ್ತು ನಿನ್ನ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮೌಲ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತದನ್ನು ನೀನು ಆನಂದಿಸಲಾರೆ... ಗೊತ್ತು ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಯಶಸ್ಸೆಂಬುದು ಸಹಜ, ಸೋಲು ಅಸಹಜವೆನ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಯಶಸ್ಸಿನತ್ತ ಹೊರಟ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಸೋಲಿನ ಅನುಭವವೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಆನಂದವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು.
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಸೋಲು ಸಹ ನಮ್ಮದೇ ಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುವ ಒಂದು ಕೌಶಲವಷ್ಟೇ..

  ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನದೇ ಬಿಂಬವಿದೆ ಇಂದು. ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲ ಸತ್ಯಗಳ ಸಹಜತೆಗಳ.. ಆದರೆ ಅದರರ್ಥ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿ ದೋಷಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು  ಎಂದರೆ ನಾನು ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕಳಾದಂತೆ. ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬಿಡೋದು ನಿನ್ನದು. ಆದರೆ ತೋರಿಸುವುದು ಕನ್ನಡಿಯ ಗುಣಧರ್ಮವೇ... ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ನಾವೆಂದೂ ಶಾಂತ ಪಯಣಿಗರಲ್ಲ. ನಮ್ಮದು ಸದಾ ಗುದ್ದಾಟದ ನಡೆ. ಬಹುಶಃ ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೇ
ಮನಸು ಮನಸಿನ ಈ ಹೋರಾಟ ನಿರಂತರ.... ಸರೋವರ ನಿನ್ನೆದುರು ಇರುತ್ತದೆ ಸದಾ... ನಿನ್ನದಾಗಿ.. ಅದು ಹರಿದು ಬರದು... ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ ನೀನೆ ಬಂದು ಮೊಗೆದುಕೋ.. ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟನ್ನು ಆಯ್ದುಕೋ... ಇಂತಹ ಒಂದು
ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಸರೋವರ ಇದ್ದರೆ ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಈ ಮಾನಸ ಸರೋವರ ನನಗಷ್ಟು ಆಪ್ತ.

       ಇವತ್ತು ಜಿಡಿಜಿಡಿ ಮಳೆ. ಮನಸಿನೊಳಗೂ ಅಂತದ್ದೇ ಜಿಡಿಜಿಡಿ ಮಳೆ... ಈ ಮಳೆಯಂತೆ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಬದುಕಿಬಿಡುವಲ್ಲೂ ಎನೋ ಸುಖವಿದೆ ಅನ್ನಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಬ್ಬಳು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ರಾಧೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ
ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು... ಈ ರಾಧೆ, ಮತ್ತು ಮೀರೆಯರ ಕುರಿತು ನನಗೊಂತರಾ ಹುಚ್ಚು..... ಅದು ಭಕ್ತಿಯೋ,
ಪ್ರೇಮವೋ, ಭ್ರಮೆಯೋ... ಯಾವುದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸರಸರ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂತರಂಗದ ಜೀವಂತ ರಸಗಳವು..
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.. ನಾನೂ ಎಂತಹ ಹುಚ್ಚಿ ಅಲ್ಲವಾ ಅಂತ! ಭಾವಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಪಂಚವೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ಹುಚ್ಚರ ಸಂತೆಯೇ ಸರಿ. ಆದರೂ
ಉಹುಂ.... ಭಾವಗಳನ್ನ ಬದುಕುವ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ಪ್ರಪಂಚ ನಮ್ಮದು. ಹೇಳ ಹೊರಟಿದ್ದು ಅಂತ ಇವತ್ತಿನ ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತುಗಳನ್ನೇ.........


           ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿತಿಯಿದೆ. ಹಾಗೇ ವಿಪರೀತವಾಗುವ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಆಣೆಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟದಿದ್ದರೆ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವ ನೀರಾಗಿ
ಕೊಚ್ಚಿಹೋದೀತಷ್ಟೆ. ಅದನ್ನು ಸದ್ಭಳಕೆ ಮಾಡುವವನು ನಿಜವಾಗಿ ಜಾಣ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸುಮ್ಮನೇ ಮಾತಾಡೋಣ ಇವತ್ತು. ತುಂಬ ದಿನದ ನಂತರ
ಈ ತೀರಕ್ಕೆ ನೀನು ನೀನಾಗಿ ನನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಿ.. ಈ ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಂಜೆಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿನದೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಬದುಕಿನ ಬಿಂಬ ಈ ನೀರಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ ನೋಡು.ಸರೋವರದ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಅಬ್ಬರದ ಮಿಂಚುಗುಡುಗು ಇಷ್ಟುದಿನ ಬಂದಿರಬಹುದು!! ಆದರೆ ಇವತ್ತಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟಬಿಂಬವಿದೆ.   ಸಮಯವೆಂಬುದು ಒಂದು ಸಾದೃಶ್ಯ.. ಶ್ರಮಕ್ಕೂ ಸಾಧನೆಗೂ ಫ್ರತಿಫಲವಿದೆ. ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಸಾಧಿಸದ ಯಾವುದು ಇದೆ ಹೇಳು? ಹಾಂ.. ಒಂದಿನ ಇದೇ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಜಾಗೃತಿಮೂಡಿದ್ದು ಇದೇ ಸರೋವರದ ತಟಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದಾದರೆ ಅದೇ ಸರೋವರದ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಅದ್ಭುತ ಬಿಂಬವೇನಿದೆಯೋ ಅದು ನಿನ್ನದೇ.  ಆದರೆ
ನನಗಷ್ಟೆ  ಸಮಾಧಾನವಲ್ಲ. ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಬದುಕಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು
ಜೀವಿಸಲು, ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಕಲಿತಂತೂ ನನಗಿಷ್ಟೇ ಸಮಾಧಾನ ಅನ್ನಿಸದು. ಹುಡುಗಾಟ, ಅಸಮಾಧಾನ, ಓರೆ ಕೋರೆಗಳೆಲ್ಲ ಸಹಜವೆಂದೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಲ್ಲೆನಾದರೂ ಇದೇ ಸಹಜವೆಂಬುದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೆಂಬುದೂ ನಿಜವಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಇಂತದ್ದೇ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಅದು ಸಹಿಸೋದಿಲ್ಲ. ಫಫರ್ೆಕ್ಷನ್ ಗಾಗಿ ಒದ್ದಾಡೋ ಮನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು. ವಾಸ್ತವದ ನಿಭಾವಣೆಯಿಂದ ಅದೆಷ್ಟು ದಿನ ದೂರ ಓಡಬಹುದು? ನಮ್ಮವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದು ಹೇಗೇಗೋ ಇರಲಿಕ್ಕೆ ಫಮರ್ಿಷನ್ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ !

           ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಬೇಕು. ತುಂಬ ಅಸಹಜ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ನಾಳೆಗಳಿಗಾಗೇ ಬದುಕುವ, ಬದುಕು ಕಟ್ಟುವ, ಹೋರಾಟಗಳು ನಮ್ಮದು. ಆದರೆ ಆ ನಾಳೆಗಳು ನಮಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನೋದೇ ಇಂದಿನ ಅನಿಶ್ಚತತೆ!! ನಾಳಿನ ಎಲ್ಲ ಕನಸುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ನಮ್ಮದು.! ಆ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನನಸಾಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಸಂಭ್ರಮ ಪಡೋದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ನಿನ್ನವರಿರಬೇಕು! ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ವಿಜಯಗಳೆಂದೂ ನಿನ್ನ ಸಂಭ್ರಮವಾಗದು! ಸಮಯವೆನ್ನುವ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು! ಅಸಮಾಧಾನದ ಪರ್ವದಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಹಣೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಅಲ್ಲವಾ?ಹಾಂ... ಈ ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಮೊದಲಿನ ಹಾಗೆ ನಿನಗಿಷ್ಟವಾಗುವ ನೀನು ಬಯಸುವ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಬಯಸಬೇಡ ಮನವೇ... ವಕ್ರತೆಗಳನ್ನೂ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳೋ ಪ್ರಯತ್ನಮಾಡು. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ
ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕುವುದು....

     ಒಳಗಿನ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಗಿನ ವಾಸ್ತವ ಸಾಥ್ ನೀಡದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುತ್ತೀ? ನಿಜಕ್ಕೆ ನೋಡಿದರೆ  ಏನೋ ಕಳೆದುಹೋಯಿತೆಂಬ ನೋವಿಗೆ ಆಸ್ಪದವೇ ಇಲ್ಲ.  ಆಯ್ಕೆಯ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿದರ್ಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದಾಗ... ಯೋಚನೆ ಮಾಡು.. ಒಳಗಿನ ಅಸಹನೆ
ಹಿಂದಿರುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಯಾವುದು ಹಿಂದೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದು ಮುಂದೆ ಅಂತ ನಿದರ್ಿಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಬಲ್ಲೆವಲ್ಲವಾ ನಾವು? ಯಾರೋ ನಮಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋದವರು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹೋದಾರು? ಬಹಳ ಬೇಗ ದಾರಿ ಮುಗಿದೀತು ಅವರದ್ದು! ಗುರಿ ದೂರ, ಪಯಣ ಅನಂತ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಬುತ್ತಿಯ ತಯಾರಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಆಗಬೇಕಲ್ಲವಾ? ಹೋದವರ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನೀನೂ ಓಡಿ ಮುಂದೋಗಿ ಮುಗಿದುಹೋಗಬೇಕೆನ್ನುತ್ತೀಯಾ?  ಬದುಕಿನ ಅನಂತ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸತ್ವಯುತವಾದ ಆಹಾರ ಬೇಕಲ್ಲವಾ? ಹಾಗೇ ಇದು......
                 ಅಸಹನೆಗಳ ಕುದಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕ ಹುಟ್ಟುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ ನಾನು... ಆದರೆ ಅಸಹನೆಯೇ, ಕುದಿಯೇ ಒಂದು ಸ್ವಭಾವ ಆಗುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿತಿಯಿದೆ. ಮಿತಿ ಮೀರುವ ಮೊದಲು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಅದು ನಾನಾದರೂ ನೀನಾದರೂ..... ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಕೂತರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೆಂಬುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ಪುಟಪುಟಕ್ಕು ಅನ್ವಯವಾಗುವ ವಾಸ್ತವಗಳ ಜೊತೆ ಸಮೀಕರಣವಾದಾಗಲೇ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ಬಲ ಬರೋದು. ಅಂತಹ ಸಮೀಕರಣ ನಮ್ಮದಾಗಲಿ ಎಂಬ ಕೋರಿಕೆ ಈ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ.. ಸಿಗೋಣ ಮತ್ತೆ ಇದೇ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ............



ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲಿ.......



                      "Communication is the lifeline of any relationship."
                       When u stop communicating, u start losing ur valuable
                       relationships..

          ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಶ್ರೀ ಚರಣ ದಿಂದ ಈ ನುಡಿಗಳನ್ನ ಓದಿ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಉರುಳಿ ಹೋದ ಸಂಬಂಧಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕ ತೊಡಗಿದರೆ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಇವತ್ತಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಂತ ಕಳೆದುಹೋದ ಸಂಬಂಧಗಳೆಲ್ಲ ಕಳೆದು ಹೋದಂತವೇನಲ್ಲ. ಯಾವ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತೊರೆದುಕೊಂಡಿವೆ ಎಂದು ನನಗನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ಸಂಬಂಧಗಳ ಆಯಾಮ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಎಂದೂ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನ ಒಂದೊಂದು ಚರಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕೆಲವಷ್ಟೇ ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ನಾನೆಂದೋ ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಈ ವಿಷಯದ ಚಚರ್ೆಯಾಗಿದೆ! ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತದರ ಬಂಧಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ.. ಒಂದು ವಿಸ್ಮಯವೆಂದರೆ ಆಗ ನಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಈಗ ನೀ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಿ! ಯಾವುದು ಶಾಶ್ವತ ಸಂಬಂಧಗಳೆದು ನಾವು ಬ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೋ ಆ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಎಲ್ಲೆಯಿದೆ!
 ಇವತ್ತು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮದು. ನಾಳೆಗಳು ನಮ್ಮದೆಂಬ ಯಾವ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ನಾವು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣವೂ   ನಾಳೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ  ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕನಸಿನ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ.
 ಹಾಗಿದ್ದೂ ಈ ಬದುಕಿನ ದೂರದೂರದ ಪಯಣದವೆರೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಉಳಿದಾರೆಂದರೆ ಅದೂ ಒಂದು ಅದೃಷ್ಟ ಕೂಡ.
         ಸಂವಹನದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ದಿನದಿನಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿವೆ! ಸಂವಹನದ ರೂಪಗಳೂ
ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವೆಂದು ನಾವೆಂದುಕೊಂಡ ಯಾವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ
ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದು ಕಮ್ಯುನಿಕೇಶನ್ ಮಾತ್ರ. ಬದಲಾದ ಬದುಕಿನ
ವೇಗಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾದ ವೇಗದ ಸಂವಹನವನ್ನು ನಾವು ಸದಾಕಾಲ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾರೆವು
ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸತ್ಯವಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಲಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೇ
ಹೋಗುವುದೂ ಸಹ. ಹಾಂ ಇವತ್ತಿನದಿಷ್ಟೇ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಮನಸುಗಳು
ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇವತ್ತನ್ನು ಕಳೆಯಬಲ್ಲವು.
 ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾಗ  ಸೋದರತ್ತೆಯೊಬ್ಬರು ಮುಂಬೈ ಮಹಾನಗರದ
ಪುಟ್ಟ ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ವಾಕ್ಯ ನನ್ನ ಸ್ಪೂತರ್ಿಯಾಗಿ ಸದಾ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ
ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ.ಎದುರಿಗೆ ಬೋರ್ಗರೆಯುವ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ ತೋರಿಸುತ್ತ ಅವರೆಂದಿದ್ದರು! 
''ಮಗಳೇ ಬದುಕೂ ಈ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ ಹಾಗೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಅಷ್ಟೆ. ಪ್ರತೀ
ಸಂಬಂಧವೂ ಆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾದ ಅಲೆ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ತೋರುವ ಈ ಅಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಎಂದೂ ಮತ್ತೂ ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂದೂ
ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಡ. ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾ ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೊಡ್ಡವಳಾದಂತೆ
ಅಣ್ಣಂದಿರು ನನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ಸದಾ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರು ಗೆಳತಿಯರಂತೆ ಇದ್ದೆವು. ಇವತ್ತು
ಅಂದು ಓಟದ ಸ್ಪಧರ್ೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಬಂದ ದಿನ ನನ್ನ ಕಾಲೊತ್ತಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ನಾನು
ಮೂರುವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಊರಿಗ ಬಂದರೂ ಮಾತನಾಡಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿರಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ
ನಾನು ದುಃಖಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯ ಜೊತೆ ಆರಾಮಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ. ಅಂತ ಕುಶಿಪಡಬೇಕೆ ಹೊರತು ನಾನು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹಳೇ ದಿನಗಳ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅತ್ತು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?
 ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರೂ ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸೀ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ! ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕಲ್ಲೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿವೆ!
 ನನ್ನ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿದ್ದವರ ಎಲ್ಲರ ಇಂಪಾಟರ್ೆನ್ಸ್ ಬದಲಾಗಿ ಹೊಸ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೇ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ!
 ಪತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಹೀಗೆ............ ಜೀವನ ಹೀಗೆ ಪುಟ್ಟಿ. ಯಾವತ್ತೂ
ಮರೀಬೇಡ. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಯಾವತ್ತೋ ಇದಿರಾದರೆ ಮನಸ್ಸಾದರೆ ಮನಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತಾಡುವಂತ
ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನಾದರೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಗತ್ಯ. ಅಂತಹ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಸ್ನೇಹವಿದ್ದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಅದನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಸ್ನೇಹಗಳು ಸಹ
ನಮಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗಷ್ಟೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೆ ಸದಾ ಉಳಿಯಲಾರವು. ಮಗಳೇ ಅವರ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ  ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಉಳಿಯೋದು. ಹಾಂ ಅಂತವರ ಜೊತೆ
ಸದಾ ಸಂವಹನವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸಹ ಅಗತ್ಯ. ಇಂತಹ ಸ್ನೇಹಗಳು ಬದುಕಲ್ಲಿ ದೊರೆತರೆ
ಒಂದೋ ಎರಡೋ.. ಅವನ್ನೆಂದೂ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿರು. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ನಮಗಿದರ ಅಗತ್ಯ ಖಂಡಿತ ಬೀಳತ್ತೆ. ಮನಸು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಸ್ನೇಹದ್ದು. ಆ ದಿನ ನೀ ಒಂಟಿ ಅನ್ನಿಸಬಾರದು........................''
 ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವು ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಾಗುವುದ ಆ ಸಂಜೆಯ ಆ ಕಿರಿದಾದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಾಡಿದ ಅವರ ಮಾತುಗಳೆಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಎಂಬುದು! ಅಳುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಉಪದೇಶ
ಸಾಂತ್ವನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದು ಮುದ್ದು ಪ್ರೀತಿಗಳೇ... ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಗತ್ಯವೆಲ್ಲಿ
ಉಪದೇಶಗಳ ಅಗತ್ಯವೆಲ್ಲಿ ಅಂತ ನಿರ್ಣಯಿಸಬಹುದಾದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಹೊತ್ತಿನ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೂ
ಕಾರಣ.

    ಮನಸಿನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹುಡುಕುವುದೇ ಪ್ರೀತಿ. ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೆಂದಿಲ್ಲ.ಸಾಕಾಯಿತು ಎಂಬುದಿಲ್ಲ. ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ, ಬಲವಂತದ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಾಗದಿದ್ದರೆ
ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಸುರುವಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಗತ್ಯವಿದು! ಹಾಗಂತ ಕಂಡಕಂಡವರನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ಲೀಸ್ ಪ್ರೀತ್ಸು
ಅನ್ನುವ ದೈನ್ಯಕ್ಕೂ ಬೀಳಬಾರದಲ್ಲ.ಮನಸ್ಸು ಹಾಗೆ ಹೇಳೀದರೂ ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಬುದ್ದಿ ಅದನ್ನು
ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯ ಹರಿಯುವಿಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿರಬಹುದು ಇಲ್ಲ ಒಮ್ಮುಕವೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ದೈನ್ಯವೂ ಭಿಕ್ಷೆಯೂ ಆಗಬಾರದು. ಕರುಣೆಯೂ ಅನುಕಂಪವೂ ಅನ್ನಿಸಬಾರದು.
ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸ್ನಿಗ್ಧತೆಯಿದೆ, ಮುಗ್ಧತ್ವವಿದೆ.  ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಎಷ್ಟೇ ಗಾಳಿಸುವಿಕೆ(ಜರಡಿ ಹಿಡಿವುದು) ಇದ್ದರೂ ಪ್ರೀತಿ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧರೂಪದಲ್ಲೇ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯಾಗುವುದು ಸಹ
 ತನ್ನ ಶುದ್ಧ ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ. ಈ ಭಾವನೆಗಳ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಒಂದುವೇಳೆ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲೀ ಸ್ನೇಹವಾಗಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನ ಅಷ್ಟೇ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕೊಡಬಹುದಾದರೆ
ಮಾತ್ರ ಅಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚು ಗೌರವಯುತವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

 ಯಾಕೋ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಪುರಾಣ ಮುಗಿಯದ ಕತೆ ಮನವೇ....... ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದ ಕತೆ.
ಕಮ್ಯುನಿಕೇಶನ್ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸಂಬಂಧದ ಜೀವಾಳ. ಎಂಬ ನುಡಿ ಕೇಳಿ ಹಾಂ ಅಂತ ಬರೆಯೋಕೆ ಕುಳಿತೆ ನೋಡು... ಬರೆದದ್ದು ಸಾಲುಸಾಲಾಯಿತು. ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಳಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿದಾಗ
ಕಮ್ಯುನಿಕೇಶನ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡರಾಯಿತು! ಖಂಡಿತ ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಕಾದ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ನಾವು ಸಮಯವನ್ನೂ ಸಂವಹನವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಅನಿವಾರ್ಯ.
ಬೇಡದ್ದನ್ನು ದೂರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಈ ಜೀವನಕ್ರಮದ ಅಗತ್ಯವೇ ನೋಡು. ಅದನ್ನೂ
ಗೌರವಿಸಲೇಬೇಕಲ್ಲವಾ? ಅಂತಹ  ಎಲ್ಲ ಮುನ್ನೋಟಗಳಿಗೂ ಬದ್ಧರಾಗುತ್ತಾ ಈ ಸರೋವರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಿದ ಈ ಸಂಜೆಗಳೇನೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೇ ಇಂದಿನ
ಮಾತು ಮುಗಿಸಲಾ? ಶುಭಸಂಜೆ..