ತೀರದಲ್ಲೊಂದು ಮನವಿ.........

 

ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಬರೆಯಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರ! ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರ! ಅಳಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ ಅಳಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರ,!
 ನಗಬೇಕನಿಸಿದರೆ ನಗಲಾರದಷ್ಟು ದೂರ! ಮನಸಿನ ಭಾವಗಳಿಗೇ ದೂರ ನಿಂತು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ  ಉಳಿಯದಷ್ಟು ದೂರ ನಿಂತು
ಸಮಾಧಾನ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇ ಅತೀವ ಹಿಂಸೆ ಅಲ್ಲವ? ಮನಸ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ! ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಹಾಗೇ ಇರುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.ಇದ್ದುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಇರದಿದ್ದುರೆಡೆಗೆ ತುಡಿವುದೇ ಜೀವನ ಎಂದು ದಾರ್ಶನಿಕರು ಹೇಳಿದ್ದು ಇದಕ್ಕಾಗೇ ಏನೋ..

         ನನ್ನ ಕೃಷ್ಣ ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನು ತೊಲಗಿಸುವವ.! ಬೆಳಕಿನತ್ತ ನಡೆಸುವವ.!...... ಮೋಹದ ಪರದೆಯ ಹರಿದು ನಿವರ್ಿಕಾರ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ
ನಡೆಸುವವ. ಅವನಿಗ್ಯಾಕೆ ಅಥರ್ೈಸುವ ಹುಚ್ಚು ನನಗೆ!   ಆದರೂ ಕೃಷ್ಣ ನನ್ನಂತೆ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ! ಅವನಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಬಯಕೆಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ
ಕುರಿತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಅಹಂಕಾರದ ದಮನವಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು. ಅಹಂನ ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರೇಮದ ಕುರಿತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಏನಂತ ಬರಲಿ ನನ್ನ ನೋವು ನಲಿವುಗಳಿಗೆ
ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲದವನ ಬಳಿ!  ಹಾಂ ಪ್ರೇಮವಿದೆ ಆ ಕಂಗಳ ಕೊಳದಲ್ಲಿ! ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ  ಆ ಪ್ರೇಮ ನನ್ನ ತಲುಪುವದಕ್ಕೆಂದೇ ಅಲ್ಲ! ಅಂದರೆ
ನನ್ನದಲ್ಲ! ನನ್ನ ತಲುಪುವ ಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ನನ್ನ ಕೋಪ ಅಸಹನೆಗಳ ಜೊತೆ ತುಂಬ ಸಹಜವಾದ ಸಂವಹನ ಬಯಸುವಂತದ್ದು!
ನಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಾದದ್ದು! ಅವನ ಕುರಿತಾಗಿ ನಾ ಇಟ್ಟಂತದ್ದೇ ಒಂದು ಆದರದ ನಂಬಿಕೆಯ ಎಳೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾನವಸಹಜ ಸಂವಹನದ ಜೊತೆಯಿರಬೇಕಾದದ್ದು! ನಾ ಅತ್ತರೆ ಅಂಜಲಿಯಾಗಬೇಕಾದಂತದ್ದು! ನಾ ನಕ್ಕರೆ ಸಿಹಿಯಾಗಬೇಕಾದಂತದ್ದು!
ನನ್ನ ಸಂಭ್ರಮವಾಗಲಿ ದುಃಖವಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕೆಂದರೆ ಅವನ ಬಳಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯ? ಆ ಕೃಷ್ಣ
ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಲ್ಲವನಂತೆ! ನನಗೇನೋ ಬಲ್ಲವನನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ! ನನ್ನಂತ ಭಾವುಕ ಮನಸುಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಆಟವಾಡುವ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತೆ ತೋರುತ್ತಾನೆ!
ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನನ್ನಂತ ಅಮ್ಮನ ವಾತ್ಸಲ್ಯವೂ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ!  ಹಾಗಿದ್ದಮೇಲೆ ನನಗಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಎಲ್ಲಿ?

                ಅವನಬಳಿಯೂ ನಿನ್ನ ಅಹಂ ಏನೇ? ಅನ್ನಬೇಡ ಮನವೇ? ಈ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ನಾನು ನನ್ನ ಅಥರ್ೈಸಲೆಂದೇ ಹೋಗಲಾರೆ ಅವನಬಳಿ..
ಅವನೋ ಜಗದ್ಪಾಲಕ! ನಾನೋ ಮನುಷ್ಯಮಾತ್ರಳು! ನನ್ನ ಮನುಷ್ಯಬುದ್ದಿ ಬಿಡುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ನನಗೆ ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಕಾಲುಸುತ್ತುವ ಮನುಷ್ಯಜೀವಗಳ ಮೋಹ!ನನ್ನ
ಸೆರಗಿನಂಚಿಗೆ ಜೋತುಕೊಳ್ಳುವ, ನನ್ನ ಕಿರುಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗೈಹಿಡಿದಿರುವ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನನಗೆ ನೋವಾದರೆ ತಾನು ಹಾ! ಎನ್ನುವ, ನನಗೆ ಕುಶಿಯಾದರೆ
ತಾನು ನೆಲಬಿಟ್ಟು ಕುಣಿಯುವ, ತನ್ನ ವಿಜಯಗಳ ಜೊತೆ ಗಂಭೀರ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲುವ, ತುಟಿಯಂಚ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ನನ್ನ ಕರೆಯಬಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಗಳ ಮೋಹ ನನಗೆ!
ಹೇಗೆ ತೊರೆಯಲಿ ಆ ಜಗದ್ಫಾಲಕನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯಜೀವಗಳ ಈ ಮೋಹವ! ನಾನೇ ಮೌನವಾದರೆ ನನ್ನ ಮೌನಕ್ಕೂ ಅರ್ಥ ಕಾಣದವನಬಳಿ ಏನಂತ ಅರುಹಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರೇಮವ?
ಇದು ಮಾತಿಗೂ ಮೌನಕ್ಕೂ ನಿಲುಕದ್ದು! ಆಕಾರಕ್ಕೂ ನಿರಾಕಾರಕ್ಕೂ ನಡುವಿನದ್ದು! ಅವನಿಲ್ಲದೇ ನಾನಿಲ್ಲ! ನಾನವನಿಗೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ವಿಶಾಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ
ಅಣುಮಾತ್ರದ ನಾನು! ಮತ್ತು ಪ್ರಪಂಚವೇ ಅವನು!
              ಯಾಕೋ ಒಮ್ಮೆ ಒದರಿಬಿಡಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತದೆ!   ಸದಾ ನಗುತ್ತಿರು, ನನ್ನನ್ನೇ "ಆನಂದಿಯಾಗಿರು" ಅಂತ ಬಯಸುವ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಆನಂದದ ಮೂಲವೇ
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಆನಂದಿಯಾಗಿಸಬಲ್ಲ ಯಾವುದೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲವಾ? ಉಹೂಂ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿನಗದು ಬೇಕಾಗಿದೆ ಅಂತಲೂ ನನಗನ್ನಿಸದ ಹಾಗೆ ನೀ ಇರುವಾಗ ನನ್ನ ಆನಂದದ ಮೂಲವೆಲ್ಲಿ!
 ನಿನಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ನಿನ್ನೆಡೆಗಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ,ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದ ಜಲಪಾತದಂತೇ ಹರಿಯಬೇಕೆಂಬುದಷ್ಟೇ.. ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬುವ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸದಿರುವ,
ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಾರದ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸದಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನಿಂದಲ್ಲವಾ ಕೃಷ್ಣ! ಉಹೂಂ... ನಾನು ನಿನ್ನಂತೆ ದೇವರಲ್ಲ! ದೇವರಾಗಲು ಮನಸೂ ಇಲ್ಲ.
ನನಗೆ ಮನುಷ್ಯಳಾಗಲು ಬಯಕೆ! ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಎಲ್ಲ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಹಾಯ್ದು ಬರುವ ತವಕ... ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಕಂಬನಿಯ ಜೊತೆಬೆರೆಸಿ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ.
ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಳ ನನ್ನದೇ ನಂಬಿಕೆಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಬರುತ್ತೇನೆ! ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ತಪ್ಪುಗಳ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಕಲಿಯುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತೇನೆ. ಮನುಷ್ಯಳಾಗೇ ಮನುಷ್ಯಳಂತೇ
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ! ದೇವರಾಗುವುದು ಬೇಡ ನನಗೆ! ಕೃಷ್ಣ ಮನುಷ್ಯರಂತೇ ಇರಲು ನನ್ನ ಬಿಡು. ಅದೇ ನನ್ನ ಸಹಜತೆಯ ಮಂತ್ರ... ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನನ್ನ ಹೀಗೇ ಮನುಷ್ಯಳಂತೇ
ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಇಲ್ಲ ನೀ ದೇವರಾಗು. ನಾ ದೂರವೇ ನಿಂತು ನಿನ್ನ ಪೂಜಿಸುವ ಭಕ್ತಳಾಗುತ್ತೇನೆ!
         

ನನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನಿರುವುದಿಲ್ಲ! ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲಿ ನಾನಿರುವುದಿಲ್ಲ!

   ಹೀಗಾದರೆ ಹೇಗೆ? ಸ್ತ್ರೀ ಪುರುಷ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲಿ ಒಬ್ಬರೊಬ್ಬರು ಇರದೇ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ವಿನಾಶವಲ್ಲವೆ?
ಪೃಕೃತಿಯ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲವೆ? ಪೃಕೃತಿ ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವ. ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು  ಅರಿಯುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಬದುಕಿನ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತ, ಹೇಳಲಾಗದ ಬದುಕಲಾಗದಂತ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಅವಳೊಳಗಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಿದವರನ್ನೂ ಹಸಿದವರನ್ನೂ ಕಾಡುವ ಕೊಲ್ಲುವ ಆ ಪ್ರಪಂಚದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು
ಕಂಡವಳಾಗಿ ನನಗೆ ನಾನೇ ಈ ಮಾತು ಹೇಳುವಾಗ ಭಯವೂ  ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ! ಅಂದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ನೋವು ಅವಮಾನಗಳು ತುಂಬಿರಬೇಡ ಅಲ್ಲಿ! ಸ್ತ್ರೀ ಸಮಾನತೆ ಅಂತ ಹೇಳೋವಷ್ಟು ಸುಲಭದ್ದಲ್ಲ ಈ ಸಮಾನತೆ ಎಂಬುದು!
ಅಥವಾ ಸಮಾನತೆಯ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ ನೊಗದಂತೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀ ವಾದಿಗಳ ಕೂಗಿನ  ದನಿಯೂ ಅಲ್ಲ!. ಹೋರಾಟ ಬೇಕೇ ಬೇಕು! ಹೋರಾಟವಿಲ್ಲದೇ ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸಿಗದು. ಆದರೆ ಹೋರಾಟ ಎಂಬುದು ಸ್ತ್ರೀ ಪರವಾದ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ತನದ ಗೌರವಕ್ಕಾಗೇ ವಿನಃ ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನನ್ನು ಸ್ತ್ರೀ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋದೇ ಅವಮಾನ ಎಂಬಂತಾಗಬಾರದು.   ಸ್ತ್ರೀ ಯರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಸ್ತ್ರೀ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿರುವುದು
ಅವಮಾನವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ.

               ಈ ದೇಶದ ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಮೂಲೆಗೆ ಹೋದರು ಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬುವವಳು ಮಾತ್ರ ಮಮತಾಮಯಿ ಅಮ್ಮ. ಅವಳು ತಾನೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಪೊರೆವವಳು! ಯಾವ ಸತ್ಯಗಳೂ ಯಾವ ಕ್ರೌರ್ಯಗಳೂ ಇದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾರವು!ಅವಳಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಟ  ತಾಯಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ
 ಅಲ್ಲ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ಸುಖಗಳಿಗೂ ಬೇಕಾದವಳು ಸ್ತ್ರೀ. ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಅವಳು!ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಬೇಕಾದವಳು! ಅಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತೆ, ಪತ್ನಿ ಮಗಳು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಪ್ರೇಯಸಿಯಾಗಿಯೂ ಬೇಕಾದವಳು!
 ಅವಳ ಸ್ತ್ರೀ ತನಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲುವ ಈ ಗೌರವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೂ ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ಪಾಡು ಅವಳದ್ದು! ನಾನಂತೂ ಸ್ತ್ರೀ ತಾನು ಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ವಿಷಯವೆಂದು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.
ಸ್ತ್ರೀ ಯಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ಹೋರಾಟಗಳ ನಡೆಸಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು ಗೊತ್ತಾ? ನಮ್ಮ ಸ್ತ್ರೀಯರೇ ಪುರುಷರಾಗಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ!
 ಅವರಂತೆ ವೇಷ ಭೂಷಣ ಧರಿಸುವವರನ್ನು ನಾನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಏನೇನು ಕೆಟ್ಟದ್ದಿದೆಯೋ ಅದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!
 ಪರುಷ ಸಮಾನತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ತ್ರೀ ಗೌರವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ನೋವಾಗುತ್ತದೆ ನನಗೆ. ಒಬ್ಬಳು ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನನ್ನು ತಾಯಿಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡದಿರುವವರನ್ನು ನೋಡಿ ಖೇದವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ!
           
      ಎಷ್ಟೋಸಲ ಸಮಾಜದ ಒಳ ಹಾಗೂ ಹೊರವಲಯಗಳು  ಎಷ್ಟು ಗಾಢ ಪರದೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ  ನಾವು ಕಣ್ಣಿಗೇ ಪರದೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.ಯಾವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಖಿಗಳಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ದುಃಖಿಗಳಿಲ್ಲ. ಸ್ತ್ರೀ ಸಮಾಜ ಸಹ ವಿದ್ಯೆ ಓದು ಬರಹವಿಲ್ಲದವರುಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಿದ ಸಾವಿರ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ ಇಲ್ಲಿ. ಎಷ್ಟೋ ಕಷ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಸಾರದ ನೊಗಹೊತ್ತು ರಥ ಎಳೆದ ಸ್ತ್ರೀ ಯರಿದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ಅವರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದಲೇ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಸಮಾಜ.. ಆದರೆ ಇದೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂಥ ಅಭದ್ರತೆ ಹಾಗು ಅಪಾಯದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದರೆ ಎಷ್ಟೋ ವಿದ್ಯಾವಂತರು,
 ಬುದ್ದಿವಂತರು ಹಾಗೂ ಉತ್ತಮ ಕುಲಸ್ಥ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸಹ ಇಂದು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ನರಕವನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.! ಅವಿದ್ಯಾವಂತರಲ್ಲಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆಯೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿದ್ಯಾವಂತ
ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲೂ ಇರದೇ ಹೋಗುವುದು ಈ ಸಮಾಜದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ದುರಂತವಲ್ಲವೆ?

          ಬರೆಯಲೆಂದೇ ಹೊರಟರೆ ಮುಗಿಯದ ಕತೆ ಇದು.  ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದ್ದೆಂದರೆ ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನ ಸ್ತ್ರೀತನದ ಗೌರವವನ್ನೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹೋರಾಡುವಂತಾಗಲಿ. ಸಮಾನತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸ್ವೇಚ್ಛಾ ಪ್ರಪಂಚ ಸೃಷ್ಠಿಯಾಗದಿರಲಿ. ಆಧುನಿಕತೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುಳುವಾಗದಿರಲಿ.ಸ್ತ್ರೀ ಹಾಗೂ ಪುರುಷ ಇಬ್ಬರೂ
ಈ ಬದುಕಿಗೆ ಜೊತೆ ಪಯಣಿಗರು. ನನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲಿ ನೀನಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲಿ ನಾನಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗುವುದೂ ಬೇಡ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ನಮ್ಮ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗಿದೆ! ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಾವೇ ಉಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.! ಇದು ಈ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯ....
          ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಹೀಗೊಂದು ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಯ ಹೊತ್ತು!!! ನನ್ನೆದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳ ಸದ್ದು!! ನಿನ್ನೆದೆಗೆ ಕೇಳೀಸೀತಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..
 ಯಾಕೆಂದರೆ ಕಿವಿಯಿರುವುದು ತಲೆಗೆ ಅಂದರೆ ಬುದ್ದಿಗೆ! ಹೃದಯಕ್ಕಲ್ಲ. ಈ ಅಲೆಗಳ ಹದ ಅರಿಯಲು ಹೃದಯ ಬೇಕು... ಅದಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತ ಕೇಳೀಸೀತು!
ಅದೇ ಭರವಸೆಯಿಂದ ಈ ಪುಟ್ಟ ದೋಣಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ.....
            





 

ಮತ್ತದೇ ತೀರದಲಿ .............

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಉರಿ ಉರಿ ಬಿಸಿಲಿನ ದಿನ ಕಳೆದು 
ಸಂಜೆಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಕಳೆದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ
ಮಾಯೆಯಂತಹ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತು. ಬರೆಯಬೇಕು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ
ಆ ತುಡಿತಕ್ಕೆ ಸಮಯದ ಅಭಾವ ಎಂಬುದು ಅದೆಷ್ಟು ಭಾವನೆಗಳು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ
ಅದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಕಟ ಕೊಡುವ ಸುಖದಂತದ್ದು! ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರಸವದ ನೋವಿನಂತಹ ಒತ್ತಡದ್ದು. ಅಂತಹ ಒತ್ತಡದ
ಹರಿವಲ್ಲೇ ಉಳಿದೆಲ್ಲವನ್ನ ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬದಿಗಿರಿಸಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮನಸಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಮನಸು ಮನಸಿನ ಮಾತಿಗೆ ಸರೋವರಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಲಿ..

           ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸುಖವೆಂದರೆ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಗತ್ಯಕೂಡ.. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸುಖದಡಿಯಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ
ಬಂಧನವ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ!! ಆಶ್ಚರ್ಯ ಅಲ್ಲವಾ!! ಸಂಸಾರವೆಂಬುದು ಬಂಧನವೆಂದೂ  ಹೆಣ್ಣು ಮೋಹವೆಂದೂ ಮಾಯೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಬಯಸುವ ಇದೇ
ಮಾನವ ಕುಲವೇ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ!! ಮನುಷ್ಯ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಸುಖಪಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಜಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಸುಖ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇದು
ಉದಾಹರಣೆಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ!! ಬದುಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯ. ಎಷ್ಟು ಕಲಿತರೂ ಮುಗಿಯದ ವಿಶ್ವಕೋಶ! ಇಲ್ಲಿ ಬಂಧನಗಳಿಂದ
ಮುಕ್ತವಾಗುವುದೆಂದರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಂದ ದೂರ ಓಡುವುದಲ್ಲ! ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಇಂದು ನಾಳೆ ಮುಗಿಯುವ ಸರಕೂ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನಿಯೋಜಿತವಾದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ
ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಗೊಂಬೆಯಾಟದಂತದ್ದು. ಅಂತಹ ಒಂದು ರಂಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳೆಂಬ ಅರಿವು ಸಾಕು... ತುಂಬ ಶಾಂತವಾಗಿ ಬದುಕನ್ನು ಎದುರಿಸಲು,
ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು....

      ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಮನಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನ ಅನಿಸಿದಂತೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಒಂದು ಸ್ನೇಹವಿರಬೇಕು. ಜೀವನ ಪೂತರ್ಿ ಯಾವ
 ಕೋರಿಕೆಗಳು ಕಂಡೀಷನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದ ಸಂಭ್ರಮ, ಸುಖ, ದುಃಖ, ನೋವು ನಲಿವು, ಸಿಟ್ಟು ಸೆಡವು. ಕೊನೆಗೆ ಅಸಹನೆಗಳನ್ನು ಉಗಿದು ಸಮಾಧಾನ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ
ಸ್ನೇಹವಿರಬೇಕು! ನನಗೆ ನೀ ಇದ್ದೀಯೆಲ್ಲ ಹಾಗೆ! ನಿನಗೆ ನಾ ಇದ್ದೆ ಅಲ್ಲ ಹಾಗೆ! ಗೊತ್ತಾ ನಿನಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಅದು ಎಂತದ್ದೇ ಆಗಿರಲಿ, ನಿಭಾವಣೆಯ
ಅಗತ್ಯವಿದ್ದೇ ಇದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರ ಸಂಬಂಧಗಳಿರಲಿ, ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಗಳಿರಲಿ ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವ ಕೊಡೋ ಸ್ನೇಹಗಳಿರಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಒಂದು ಹಂತದ ನಿಬಾವಣೆಯ
 ಅಗತ್ಯವಿದ್ದೇ ಇದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಕಮ್ಮಿ ಆಗದಿದ್ದರೂ ಮುಕ್ತತೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ!! ನನ್ನ ಮನಸೇ, ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ  ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನಾ ನಾನು!
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹಾಗೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ನೀ ಇದ್ದೀ ಎಂಬುದೇ ಇವತ್ತಿಗೆ ತುಂಬ ಖುಷಿ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾ? ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಇದು ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಮನಸೇ  ಮನುಷ್ಯನ ಮಿತಿ ಅದು..!! 
ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ದೊಡ್ಡದು! ಶಕ್ತಿ ದೊಡ್ಡದು!ನನ್ನ ಮನಸಿನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧ ಅಂತದ್ದು.
ಯಾವ ಕೋರಿಕೆಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾವ ದೂರುಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಅಹಂ ಇಲ್ಲ. ನಾಳೆ ನಾ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮಾತು ನನ್ನನ್ನೇ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಿ ಕಾಡುವ ಭಯವಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ನೋವುಗಳು ನನ್ನನ್ನೇ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡೀತೆಂಬ ಅಳುಕುಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದುರ್ಬಲ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳು ನನ್ನ ಚೂರಿಯಾಗಿ ಜೀವನವೆಲ್ಲ
ಇರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆಂದೋ ಕಾಡಿದ ಕನಸುಗಳು ನನ್ನ ಅಣಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.  ನೀ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಅಳುಕಾಗಲಿ, ನೀ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೀಯೆಂಬ ಭಯವಾಗಲಿ ಕಾಡಲು ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ.
 ಇದು ನನ್ನೊಳಗಿನದ್ದು. ಡೈರಿಯಂತೇ ನೀನಿದ್ದೀ. ಓ ಸ್ನೇಹಿ ಮನಸೇ ನಿನಗೆಷ್ಟು ಋಣಭಾರಿ ನಾನು!!

            ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡಿದ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನ ಹೇಳಲು ಹೊರಟ ನಾನು ನಿನ್ನ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತೆ ಅಲ್ಲವಾ? ಹಾಂ ಸಮಾನತೆಯೆಂಬ ಕೂಗಿನ ನಡುವೆ
ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟವು! ಏನುಮಾಡಲಿ? "ಸ್ತ್ರೀ" ಸ್ತ್ರೀ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಮಾನವಾ? ಸ್ತ್ರೀ ತನವೆಂಬುದು  ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿರಲು ಬಯಸದಷ್ಟು ಅಥವಾ
ಹಾಗೆ ತೋರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು  ಬಯಸದಂತ ವಿಷಯವಾ? ಯಾಕೋ ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.. ಒಳಗೆಲ್ಲ.. ಇದು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ರೂಪಕ್ಕೆ ಬರದಿರುವ
ಭ್ರೂಣದಂತಹುದು.. ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಮಯದ ಚಿಂತನೆಯೊಡನೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಗ ಬಂದು ಕೂರುತ್ತೇನೆ.. ಬರುವಾಗ ಖಂಡಿತ ಅಂತ ಹೇಳಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಒಂದೆರಡು ಗುಟುಕು
ಎಲೆಅಡಿಕೆ ಜಗಿಯುವಂತ ವಿಚಾರಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ತಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ..
  

 ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಕೂಡುತ್ತಿದೆ. ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿದೆ. ಬುದ್ಧಪೂಣರ್ಿಮೆಯ ಪ್ರಶಾಂತ ಚಂದಿರ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ! ಈ ಚಂದ್ರಮನೊಂದಿಗೆ ಬೆಳದಿಂಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ದಿವ್ಯ
ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ..ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ನೆನಪಿನ ಕನಸಿನ ದೋಣಿಗಳ ತೇಲಿ ಬಿಡುವಾ...
ಮತ್ತದೇ ತೀರದಲಿ ಸಂಜೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ.....

ಈ ಸಂಜೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ....

            ಸಂಜೆತೀರವೆಂಬುದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಆಪ್ತ! ಗೊತ್ತಲ್ಲ! ವಾಕಿಂಗ್ ಅನ್ನೋದು ಪೇಟೆಜನರ ಫ್ಯಾಷನ್ ಆದರೂ ಆರೋಗ್ಯವೂ ಅದರ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮುಖ ಉದ್ದೇಶ.
 ಈ ವಾಕಿಂಗ್ ಶಬ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಸಂಜೆಯ ತೀರದ ನಡಿಗೆ ಎಂಬುದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಆಪ್ತ ಎಂಬುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.. ಅದೂ ನದೀತೀರದ
ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರತೀರದ ಸಂಜೆಯ ನಡಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಮನುಷ್ಯ ಮನಸಿನ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಭಾವದ ರಸವ ಪುಟ್ಟ ತೆರೆಗಳಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.
 ಶುಭ ಸಂಜೆ ಹಾಗೂ ಶುಭ ಮುಂಜಾವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲನೇ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಲ್ಲನಂತೆ ತೋರುವ ನೆರಳಿರುತ್ತದಲ್ಲ. ಅದೇ ಆಪ್ತವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಮ್ಮನೇ ಮನಸ್ಸು ಉಲ್ಲಸಿತನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಹೇಳೋಕೆ ಹೊರಟಿರೋದು ಒಂದಿಷ್ಟು ನದೀ ತೀರದ ಇಂತದ್ದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನಾದರೂ ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋದರ ಹಿನ್ನಲೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯವಾದುದು.. ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ ಬೋರಾದರೂ ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಬೇಡ.
ನನಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇಳಿಸ್ಕೋ ನನಗಾಗಿ..


       ನಿಂಗೆ ಗೊತ್ತಾ? ಈ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾದ ಮುದಿಮುದಿ ಜೋಡಿಗಳು ಕೈಕೈ ಹಿಡಿಯದಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವುದು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆಲ್ಲೋ ಒಳಗೊಳಗೆ ತಂಪುತಂಪೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಮುದಿತನಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸುತ್ತೇನೆ!ಇಷ್ಟು ಶಾಂತ ಮುಸ್ಸಂಜೆಗಳು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಂತೆ ದಿನದಿನದ ಹೋರಾಟದ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಿಯೇ ಅವರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಪ್ರತೀ ಮನುಷ್ಯರ ಬದುಕಲ್ಲೂ ಏಳು ಬೀಳುಗಳು, ನೋವು ನಲಿವುಗಳು ಇದ್ದೇ ಇವೆ. ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮುನಿಸು, ಧಾವಂತ. ಅಸಹನೆ. ಅಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯ ದೋಷಗಳು ಎಲ್ಲರ ಬದುಕನ್ನು ಕಾಡಿವೆ. ಸರಿತಪ್ಪುಗಳ ನಡುವೆ ಗೆರೆ ಎಳೆದಂತೆ ನಾವ್ಯಾರೂ ಬದುಕಿಲ್ಲ. ಬದುಕಲಾರೆವು. ಹಾಗೆಂದೇ ಅನುಭವಗಳ ಸಾರ ಹೊತ್ತು
ನಡೆವ ನಡಿಗೆ ತುಂಬ ಭಾರವಾಗಿಬಿಡಬಹುದೆಂದು ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಉಹೂಂ ವಿಸ್ಮಯವೆಂದರೆ ಇದೇ.... ವಯಸ್ಸಿನ ಉಡುಗೆತೊಡಿಗೆಯಂತೆ ಈ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳೂ ಒಂದು ತೆಳುವಾದ ಪರದೆ ನಿಮರ್ಿಸಿವೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಮನುಷ್ಯನ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಒಂದು ಬಿಳಿಯ ಶುಭ್ರ ತೆರೆಯ ನಿಮರ್ಿತಿ ತೋರಿಬರುತ್ತದೆ. ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನ
ಅಗತ್ಯಗಳೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಆಧಾರವಾಗಿ ಊರುಗೋಲಿನಂತೆ ಇರುವ ಈ ಬದುಕುಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದು ದಿನ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಭೋರ್ಗರೆತಗೆಳಿದ್ದಿರಬಹುದು!
 ಹೋರಾಟಗಳಿದ್ದಿರಬಹುದು! ಹೀಗೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುವಾಗ ತೀರದೊಳಗಿನ ಈ ನಡಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರವೂ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬೆಲೆಯುಳ್ಳದ್ದೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

           ಹಾಗೇ ಖೇದವೆನಿಸುವ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಅಂತಲ್ಲ. ನಾವೇ ನಾವು... ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬದುಕುವ ಇವತ್ತನ್ನು, ಬದುಕಿದ ನಿನ್ನೆಗಳನ್ನು ಬದುಕಬಹುದಾದ  ನಾಳೆಗಳನ್ನು  ಮನುಷ್ಯಮಿತಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆೆ ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ!!  ಸಂಭ್ರಮಿಸಬಹುದಾದ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಅಹಮಿನ
ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ! ಪ್ರಪಂಚದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಕೃತಿಯಂತ ಚೆಲುವು ಇನ್ಯಾವುದು ಇದೆಯೋ ನನಗಂತೂ ಹೋಲಿಕೆಗೆ ಇನ್ನೇನು ತೋರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಹಮಿನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸೌಂದರ್ಯವೆಂಬುದು ನೋಡಲಾರದ, ಅನುಭವಿಸಲಾರದ, ಕೇಳಲಾರದ, ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾರದ ಗಟ್ಟಿ ಗೋಡೆಯ ನಡುವೆ ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಒಂದು ಕಲೆ ನಿಜ.ಹಾಗೇ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು  ಆರಾಧಿಸಿವುದೂ ಒಂದು ಕಲೆಯೇ...  ಪ್ರೇಮವೆಂಬುದು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಹರಿಸಿಕೊಂಡ ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರ ನಡುವೆಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಉಳಿಯದೇ ಹೋಗುವುದೂ ಈ ಮನಸುಗಳ ದುರಂತ! ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ, ಆನಂದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದು
ಗಂಭೀರತೆ ಪ್ರೌಢತೆಯ ಮುಖವಾಡಗಳಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಹುದಾದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ  ತನ್ನ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ನಮ್ಮವರ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು.
                  ಬಹುಶಃ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಕೊಡುಗೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ.  ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಸಂಭ್ರಮ ಒಂದೊಂದರಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲವೆನ್ನಲಾರೆ. ಆದರೆ ಮಾಮೂಲಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಸಂಭ್ರವೂ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ಇದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.
    ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಎಲ್ಲೋ ಕೇಳಿದ ವಿಷಯ. ಪ್ರೇಮವೆಂಬುದು ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಪ್ರೀತಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ತಾಯಿ ಮಗುವನ್ನೆಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ ಎಂದರೂ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಕ್ರಿಯೆಯ ರೂಪದಲ್ಲೋ ಅಗತ್ಯಗಳ ಪೂರೈಕೆ ರೂಪದಲ್ಲೋ,
ಅವಳ ಸ್ಪರ್ಷದ ರೂಪದಲ್ಲೋ ಅವಳ ಮಾತಿನ ರೂಪದಲ್ಲೋ ವ್ಯಕ್ತವಾಗದುಳಿದರೆ ಆ  ತಾಯಿ ಮಗುವಿನ ನಡುವೆ ಒಂದು ಆನಂದದ ರಸೋಲಹರಿ ಯಾವತ್ತೂ ಹರಿಯಲಾರದಲ್ವ? ಹೊಕ್ಕಳು ಬಳ್ಳಿಯ ಆ ಸಂಬಂಧ ಎದೆಹಾಲಿನ ಧಾರೆಯಾಗಿ ತಾಯಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದೂ ಒಂದು ಅಸದೃಶ ದೃಶ್ಯಕಾವ್ಯವೆನಿಸುವುದೂ  ನಡುವಿನ ವ್ಯಕ್ತತೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಕ್ತವೆಂಬುದು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾದೀತಾ? ವ್ಯಕ್ತತೆ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ  ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ ಅತ್ಯದ್ಧುತ ಆನಂದವನ್ನು ಹಂಚುವ ರಾಯಭಾರಿಯೆಂದು ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
             ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನ ಈ ಯುವಕರು ತಮ್ಮ  ಸಾಲುಸಾಲು ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳನ್ನ ರಮ್ಯವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರಬಹುದು!ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ತಮ್ಮ ಸಾಲುಸಾಲು ವರ್ಷಗಳನ್ನ
ಕೆಲಸ, ಕಾರ್ಯ, ದುಡಿತಾಯ, ಪ್ರೆಸ್ಟೀಜ್ ನ ನಿರ್ವಹಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದವರೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಇಪ್ಪೊತ್ತೊಂದರೆ ಹರಯದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಕೈಗೂಡಿ ಕೆಲಸ, ಮದುವೆ, ಮಗು ಆಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಈ ಜೋಡಿಗಳು ಆ ಮೇಲೆ ಅರವತ್ತರ ಗಡಿ ದಾಟುವವರೆಗೂ ತಮ್ಮ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ತಮ್ಮವರ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನೂ ಅಗತ್ಯಗಳ ಪೂರೈಕೆಯ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ
ಗಾಣದೆತ್ತಿನಂತೆ ದುಡಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ!  ದಣಿವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಆನಂದವನ್ನು  ದಿನದಿನಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೆಲವೇ ಜನರು. ಅಂತವರ ಬದುಕು ಅರವತ್ತರಲ್ಲೂ ಸಂಭ್ರಮ! ಹದಿನಾರರ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ಯೌವ್ವನ.ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಂತವರ

 ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಉತ್ಸಾಹ ಚಿಮ್ಮುತ್ತದೆ. ಪ್ರತೀ ಬೆಳಗನ್ನು  ಆಹಾ! ಬೆಳಗಾಯಿತು! ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಬದುಕು ನಮ್ಮದಾದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ! ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬೆಳಗಾಗೋದು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಅದರಲ್ಲೇನು ಅಂತ ಸಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಎದ್ದರೆ ಯಾವ ಬೆಳಗುಗಳೂ ಹಿತನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಬೆಳಗು. ಒಂದೇ ವಿಷಯ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ

ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಭ್ರಮವೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಬೆಳಗು ಸಂಜೆಗಳು ಶುಭವೇ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಶುಭ...ಗಳು ನಮ್ಮವರ ಮುಗುಳ್ನಗುವನ್ನೂ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಿರುನಗೆಯನ್ನೂ ಹಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಅಂತಾದರೆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನು ಕೊಡಬಹುದು?ಬಹುಶಃ ಪ್ರೀತಿ ಬಯಸುವುದು ಇಷ್ಟನ್ನೇ...

   ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ನದೀತೀರದ ಈ ವೃದ್ಧಜೋಡಿಗಳ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಯಿತಲ್ಲ. ಭಾವಲಹರಿಯ ಈ ಮನಸಿಗೆ ಕೊನೆಯೆಂಬುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೀಗೆ..

ಸುತ್ತಿಬಳಸಿ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳಂತೆ...ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವಾ ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ.........





ತೀರದೊಳಗೆ ನಿಂತು.....

ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ  ಮನ......

    ಇವತ್ತು  ಈ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ಮಳೆ ಬಂತು.. ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಯಿತು ಅನ್ನೋದು ವಿಶೇಷವಲ್ಲ.
 ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗದಿದ್ದರೆ ಅದು ವಿಶೇಷ. ಹಾಂ  ಮಳೆಯ ಈ ತಂಪುಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗುಡುಗೂ ಮಿಂಚೂ
ಈ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ  ವಾತಾವರಣವನ್ನಾಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೂ   ವಿಶೇಷವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಳೆ ತಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಸುವಾಸನೆಯಿದೆಯಲ್ಲ!!
 ಅದೊಂತರಾ ಬೆವರಿನ ಕಂಪು ಕೊಡುವ ಸುಖವಿದ್ದಂತೆ.ಈ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ರಸವಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನಾವರಿಸಿಕೊಂಡ
 ತಂಪಿನ ಕಂಪಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿ ಉಸಿರು ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಜೀವದಲ್ಲೆಲ್ಲ
ಒಂದು ನವಿರಾದ ಕಂಪನವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ವರ್ಷ ವರ್ಷ ನಾನು ಈ ಮಳೆಗಾಗಿ
ಕಾಯುವುದೂ  ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ನೀನಿರದ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಪು  ನನ್ನ ಜೀವಂತವಾಗಿಸಿಟ್ಟ
ಸಂಜೀವಿನಿ ತಾನೆ? ನನ್ನಂತೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜೀವಗಳ ಒಳಹೊರಗೆ ಈ ಮಣ್ಣ ಕಂಪಿನ ಹಸಿಯಿದೆ
ಎಂದು ನಾ ಬಲ್ಲೆ. ಅಂತವರ ಮನಸೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಹಸಿಯಾಗಲೆಂದೇ ಈ ನೆನಪು.. ಈ ಬರಹ..

     ಈ ಭಾವಗಳ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್  ಒಂದು ದಿನ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ತುಂಬ ಆಪರೂಪದ
 ಕ್ಷಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಅವಳೇ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ.  ಅವಳ ಕುರಿತು
ಯಾರ್ಯಾರು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಹೊರಟರೆ ಅದು
ಶಾಲಾ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಒಬ್ಬರ ಭಾಷಣವಾದೀತು. ಆದರೆ ಆ ಸಖೀಯ ಪರಿಚಯ ನನಗಾದುದು ನನ್ನ
ಸೌಭಾಗ್ಯವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು  ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಒಡನಾಡಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ
ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಸಹನೆಯಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ  ಬದುಕಲು ಕಲಿಸಿದ್ದೇ ಆ ಮಾನವೀಯತೆ ಯೆಂಬ
ಆಪ್ತ ಸಖೀ. ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿರುವ ಸಾವಿರ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತದನ್ನು
ಅನುಭವಿಸಲು  ಆ  ನೋವನ್ನು  ಸಂತೈಸಲು  ಕಣ್ಣುತುಂಬಾ  ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ನೊಂದವರ ಬದುಕಿನ ಸಾಂತ್ವನವಾಗಲು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗೋ ಶಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು.
ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ  ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಕೈಗೆ ಕೈನೀಡೋ ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದರೆ ಅದಷ್ಟನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಈ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ............
   ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪುಒಪ್ಪುಗಳ ಬದುಕಲ್ಲಿ ನೋವುಗಳನ್ನು ಬದುಕಲು ಕಲಿಸಿದ್ದು ನೋಯುವ ರೋಗವಲ್ಲ
 ಎಂಬುದು  ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಸಲಾರೆ ನಾನು. ನೋವನ್ನು ನೋವು ಅಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ
ಸಾಕು, ಅರ್ಧ ನೋವಿನ ಭಾರ ಕಮ್ಮಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿರೋದ್ರಿಂದಲೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ
ನೋವನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ ನಾನು. ಪ್ರಪಂಚದ ತುಂಬಾ ನೋವು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ.
ನಲಿವೂ ಇದೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು. ನನಗೇನೋ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರದವರೊಂದಿಗೆ 
ನಲಿವನ್ನು  ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೆಲೆಂಬುದು ಒಂದು ಅರ್ಧ ಸತ್ಯದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ನಲಿವನ್ನು ಹಂಚುವುದೂ ಸಹ ಒಂದು
 ಸುಂದರ ಕಲೆಯೇ..... ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನೆಲ್ಲ ನೋವುಗಳನ್ನು.   ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ಮತ್ತದನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ
 ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬದುಕನ್ನ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕಾಗಿ, ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ
ಕಷ್ಟ ಮರೆತು  ನಗುವನ್ನು ನಲ್ಮೆಯನ್ನು ಹಂಚುವವರಿರುತ್ತಾರಲ್ಲ.ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ತುಂಬ
ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತವರ ಪ್ರೌಢತೆಗೆ ಬೆರಗಾಗುತ್ತೇನೆ.
       ಉದಾಹರಣೆಗೆ  ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳು...  ನಮ್ಮ  ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಮರಿಗಳು..
ನೀರಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು.....ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದ ತಾಯಂದಿರು...ಪೃಕೃತಿಯ
ತುಂಬಾ ಇಂಥ  ನೂರು ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ ........ಸ್ವಾರ್ಥವೇ ಪ್ರಪಂಚದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವಾದರೆ
ಯಾವುದೂ ಒಳಗಣ್ಣ ತೆರೆದು ಕಾಣಲಾಗದು. .  ಭಾವಗಳೆಂಬುದು ಬರೀ ಭ್ರಮೆಯಾದರೆ
ಜೀವಂತಿಕೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿರದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ.. ಮನುಷ್ಯ ನಂಬಿಕೆಗಳೆಂದರೆ ಭಾವಗಳ
ಜೀವಗಳ ಒಂದು ಸಮ್ಮೇಳನ. ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯವೆಂಬುದು ಈ ಎಲ್ಲ ಜೀವಂತಿಕೆಯ
ಒಡನಾಡಿ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಗಳೂ ಮನಸಿನ ವ್ಯಾಪಾರಗಳೆಂಬುದನ್ನೇ ಒಪ್ಪುವುದಾದರೆ 'ಕೊಡುವುದೇನು
ಕೊಂಬುದೇನು?'  ಬೇಡಿಕೆಗಳೇನು ಅಂಥ ಗೊತ್ತಿರದೇ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲಾರೆ. ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಪೂರೈಸದೇ
ನಿನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರ ಪೂರ್ಣವಾಗದಲ್ಲ!  ನಿನ್ನ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಗಿಟ್ಟು, ಅವರ ಅಗತ್ಯಗಳ
ಅರಿವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲ್ಲವೇ ವ್ಯಾಪಾರ ಪೂರ್ಣವಾಗೋದು!ಎಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಎದುರಿನವರ
ಅಗತ್ಯ ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗದೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾವು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಾಗಲು
ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳೊಂದೇ  ಈ ಬದುಕಿನ ವ್ಯಾಪಾರ ಮುಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ನೋವು ನಲಿವುಗಳು ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ರಾಯಭಾರಿಗಳಿದ್ದಂತೆ..  ಮಾನವೀಯತೆ, ಖಾಳಜಿ ಅವುಗಳ
ಜೊತೆಗೆ ಇರುವ ಕೊಂಡಿಗಳು. ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಬದುಕು..  ಬದುಕಿನ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೊಂದು
ಸುಮ್ಮನೇ ಬರಹ. ಈ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ  ಮಣ್ಣಿನ ಕಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾತು ಹರಿದು
ಬಂದಿತಲ್ಲವಾ? ಹಾಂ ಮೊದಲ ಮಳೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಣ್ಣು ಕರಡಿ ಕರಡಿ ಕೆಂಪು ನೀರು ಹರಿಯುವಂತೆ..
 ಈ ಹೊತ್ತಿನ ಕಾಗದದ ದೋಣಿಗಳು ಅದೇ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣಿನ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಿಡುತ್ತಿರುವೆ.
ಈ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ದೋಣಿಗಳು!! ಅದೋ ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ.
ತಲುಪುವುದಾ ಈ ಕಾಗದದ ದೋಣಿಗಳು!!
  ಮತ್ತೆ ಸಿಗುತ್ತೇನೆ ಇದೇ ತೀರದಲ್ಲಿ............

ಸ್ವೀಕೃತಿ....

ಮನಸಿನ ಮನೆತುಂಬ
ಒಣ ಒಣ ಮೌನವ ಸುರಿಸಿ
ನೀ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಬಲ್ಲೆಯಾದರೆ
ಹಾಂ... ಅದೂ ಸ್ವೀಕಾರವೇ....
ನಿನ್ನೊಲವಿನ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ
ಕಲ್ಲುಗಳೇ ಅಲೆಗಳಾದರೆ
ಅದಕ್ಕೂ
ಕೆನ್ನೆಯೊಡ್ಡುತ್ತೇನೆ..

ಚುಂಬಿಸುವ ಹನಿಮುತ್ತು
ಸಿಗದೇ ಉಳಿದೀತು!
ನಿನ್ನದಾದರೆ ಅದು
ಗೀರಿದ ಗಾಯವಿಳಿಸಿದ
ಬಿಂದುರಕ್ತವಾದರೇನು?
ಸಾಕೆನಗೆ ಕೃಷ್ಣ ನಿನ್ನ ನೆನಹು..
ಉಳಿದೀತು ಜೀವ ಉರಿದುಉರಿದು!!

ಉಳಿವುದಿಷ್ಟೇ ಈ ಪ್ರೇಮದಂತ್ಯದಲಿ....

ನಾನು ಸೋತಾಗೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಅರಸುತ್ತೇನೆ.
ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನೀನಿದ್ದರೆ ಅದೇನೋ ನೆಮ್ಮದಿ
ಹುಡುಕುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ
ಗೊತ್ತು ಬುದ್ದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನೀನಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ನಾ ಒಂಟಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಸತ್ಯ
ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವಲ್ಲ.
ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಕುರುಡಾಗಿ
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ.
ನೀನಿದ್ದಿ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ.
ಬದುಕಿಸುವುದು ಭ್ರಮೆಯಾದರೇನು?
ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಬದುಕುವುದೇ ಅಲ್ಲವಾ?
ಉದ್ದೇಶ ವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬದುಕುವುದು
ಅನಿವಾರ್ಯ!!
ಅವತ್ತೆಲ್ಲ ಒಂಟಿತನವೇ ಬದುಕಾಗಿದ್ದಾಗ
ಬದುಕಲ್ಲಿ ಇಂತ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ
ಜಾಗವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!!
ಇದೀಗ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಜೀವವಿದೆ!
ನೀನಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯಕ್ಕೂ
ಜೀವವಿದೆ!
ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಅಳುವಿದೆ.
ಕಂಬನಿಯಿದೆ.
ಹಠವಿದೆ.
ಮತ್ತೆ  ಮಡಿಲಾಗು ಅಂತ ಕೇಳಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿದೆ.
ಮಡಿಲಾಗಬೇಕಾದ ಮನಸುಗಳಿಗೆಲ್ಲ
ಅವರದ್ದೇ ಆದ ಬದುಕಿದೆ.
ಕನಸಿದೆ. ಸಂಭ್ರಮವಿದೆ.
ಅದರಲ್ಲಿ
ನನ್ನೀ ಅಳುವಿನ ಸಾಂತ್ವನವಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಸೋತ ಸೊರಗುವಿಕೆಯ ಕಹಿ
ನಗುವಿಲ್ಲ.
ಬೇಡ... ಬದುಕು ಒಂಟಿಯೇ....
ನನಗೆ ಯಾರಿಲ್ಲ.
ಯಾರಿಲ್ಲ ನನಗೆ.
ಯಾರೂ ಬೇಡ..
ಬೇಡ ನನಗ್ಯಾರೂ...................