ಭಾವಬಿಂಬದೊಳಗೆ...

(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ದಿಗ್ವಾಸ್ )

ಇಂದಿನ ಸರೋವರದಂಚಿಗೆ...

        ತುಂಬಾ ಆಪ್ತವಾದ ಮಾತೊಂದಕ್ಕೆ ಕೈಕೊಡು. ಈ ಅಂಗೈ ತುಂಬ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಕೂತುಕೊಳ್ಳೋಣ.....ಈ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೊಂದು ಚಿತ್ತಾರವಾಗಲಿ.... ಭವಿತವ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಬಣ್ಣ ತುಂಬಲಿ....


            ಬೆರಗು ಬೆರಗಿನ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬಣ್ಣದ ಭಾವದ ಪ್ರಪಂಚವಿದು! ಇಂತಹ ಹಸಿರು ಹಸಿರಾದ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದು ಯಾತ್ರೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ! ನಮ್ಮ ಯಾನ ಅನಂತ. ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯದ್ದು. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ವಾಸ್ತವ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಪ್ರಪಂಚದೊಡನೆಯ ಎಲ್ಲ ಒಡನಾಟ, ಯಶಸ್ಸು, ಆಥರ್ಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಲವರ್ಧನೆ,ಕೌಟಂಬಿಕ ಸಮತೋಲನ, ಶಾಂತಿ, ಮತ್ತೆ ಮಾನಸಿಕ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ, ಮಾನಸಿಕ ಶಾಂತಿ, ಪ್ರಪಂಚದಾಚೆಗಿನ ಸತ್ಯ..... ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇದೆ! ನಮ್ಮೆದುರು.!! ಕಾಲವೆಂಬುದು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಘಟ್ಟ. ಕ್ಷಣಕ್ಷಣ ಒಂದು ಸಂಭಾವ್ಯ ಶೃತಿ.. ನಡಿತಾ ಇರೋದು  ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ.. ಕಾಣ್ತಾ ಇರೋ ಕನಸು ಆಕಾಶದ್ದು...  ನಾವು ಸೇರದಿರೋ ಆಕಾಶ ಭೂಮಿಗಳ ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟಿಲ್ಲ! ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸು..
ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿದ್ದು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾರುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಅಸಂಭವವೇನಲ್ಲ. ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಫಲ ಸಿಗತ್ತೋ ಬಿಡತ್ತೋ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಮತ್ತು ಗುರಿಯೆಡೆಗಿನ ಸಾಧನೆ, ಶ್ರಮ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮದು.   ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಸರದು.. ಅಹಂ... ಹಾಗೆಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅದೇ ಹಠ ನಮ್ಮನ್ನ  ಒಂದಿನ ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ.. ಆ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನದು.

     ಕಾಣ್ತಾ ಇರೋ ಸರೋವರದ ಅಲೆಗಳ ಗಮನಿಸು.ದೂರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ ಕಾಣದು. ಅದು ನಿರಂತರ ಅಲೆಗಳ ತೆರೆಗಳ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಕಾರಂಜಿ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿಮ್ಮುವಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಸಾಗರದಂತ ಅಬ್ಬರ ಏರಿಳಿತಗಳಿಲ್ಲ. ಮನಸು ನಿರ್ಮಲಗೊಳಿಸಿ ತದೇಕವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದೇ ಸ್ಪಟಿಕದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬದ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿದೆ. ನೆನಪಿಡು. ಅದು ನೀ ಬಯಸುವ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬವಲ್ಲ. ನೀ ಇದ್ದಂತೆ ತೋರುವ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ. ಯಾಕೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ ಗೊತ್ತಾ? ಕನ್ನಡಿಯೆಂಬ ಕನ್ನಡಿಯ ನೋಡೋದಕ್ಕೊಂದು ಮನಸು ಬೇಕು. ಆ ಕನ್ನಡಿ ತೋರೋ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನೇ ಗಮನಿಸುವ ಮತ್ತದನ್ನ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೂವ ದಾಷ್ಟ್ರ್ಯ ಕೂಡ ಬೇಕು.. ಇದು ನನ್ನಂತ ನಿನಗೆ ನಾ ಹೇಳುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದು ಇನ್ನಷ್ಟಿದೆ. ಅದೇ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಬಹಳಷ್ಟು ಸತ್ಯವಿದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ನೀ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಬರಬೇಕು. ಕೂತು ಮನಸು ಅರಳಿಸಿ ನೋಡಬೇಕು. ಏನಿದೆ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬದಲ್ಲಿ? ಅಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೂ ಮನಸು ಮಾಡಬೇಕು!

     ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಲ್ಲವಾ? ಸದಾ ಅಸಾಮಾನ್ಯದೆಡೆಗೇ ತುಡಿತ ನಮ್ಮದು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳದ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ಒಪ್ಪಲಾರೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವ ಮನಸಿದು. ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಭಾರದಿಂದ ನಲುಗಿದರೆ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೊಳಪಡೋದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದು.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೂಲದ್ದಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲದ್ದು. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗತೊಡಗಿದರೆ ಎಚ್ಚರ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ.. ಅಲ್ಲವಾ? ಯೋಚನೆ ಮಾಡು.


     ನಿಜವೆಂದರೆ  ನಿನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಯುದ್ಧಗಳೇನಿವೆಯೋ ಅದು ನಿನ್ನ ಹಠ...  ಆ ಹಠಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ನೀನೇ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ತಿರೋ ಶಿಕ್ಷೆಯದು. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಇದೇ ಹಠ ನಿನ್ನ ಕುರುಡಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಫಫರ್ೆಕ್ಷನ್, ಯಶಸ್ಸು ಇವೆರಡನ್ನೂ ನಾವು ಯಾವ ಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದೂ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಈ ಹೋರಾಟ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ ನಿನ್ನೆದುರಿನ ಯಶಸ್ಸು ಅಥವಾ ನೀ ನಿನ್ನ ಗುರಿ ತಲುಪಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಯಾರೂ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಿನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆ ಯಶಸ್ಸು ದೊರೆತಾದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೇನೂ ಬೇಡ ಅಂತ. ಉಹುಂ ಯಶಸ್ಸೆನ್ನುವುದು ಮುಗಿವ ಹಂತವೂ ಅಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ. ಇವತ್ತಿನ ಈ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಮನಸುಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವತ್ತು ನಿನ್ನ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮೌಲ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತದನ್ನು ನೀನು ಆನಂದಿಸಲಾರೆ... ಗೊತ್ತು ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಯಶಸ್ಸೆಂಬುದು ಸಹಜ, ಸೋಲು ಅಸಹಜವೆನ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಯಶಸ್ಸಿನತ್ತ ಹೊರಟ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಸೋಲಿನ ಅನುಭವವೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಆನಂದವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು.
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಸೋಲು ಸಹ ನಮ್ಮದೇ ಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುವ ಒಂದು ಕೌಶಲವಷ್ಟೇ..

  ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನದೇ ಬಿಂಬವಿದೆ ಇಂದು. ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲ ಸತ್ಯಗಳ ಸಹಜತೆಗಳ.. ಆದರೆ ಅದರರ್ಥ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿ ದೋಷಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು  ಎಂದರೆ ನಾನು ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕಳಾದಂತೆ. ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬಿಡೋದು ನಿನ್ನದು. ಆದರೆ ತೋರಿಸುವುದು ಕನ್ನಡಿಯ ಗುಣಧರ್ಮವೇ... ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ನಾವೆಂದೂ ಶಾಂತ ಪಯಣಿಗರಲ್ಲ. ನಮ್ಮದು ಸದಾ ಗುದ್ದಾಟದ ನಡೆ. ಬಹುಶಃ ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೇ
ಮನಸು ಮನಸಿನ ಈ ಹೋರಾಟ ನಿರಂತರ.... ಸರೋವರ ನಿನ್ನೆದುರು ಇರುತ್ತದೆ ಸದಾ... ನಿನ್ನದಾಗಿ.. ಅದು ಹರಿದು ಬರದು... ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ ನೀನೆ ಬಂದು ಮೊಗೆದುಕೋ.. ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟನ್ನು ಆಯ್ದುಕೋ... ಇಂತಹ ಒಂದು
ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಸರೋವರ ಇದ್ದರೆ ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಈ ಮಾನಸ ಸರೋವರ ನನಗಷ್ಟು ಆಪ್ತ.

       ಇವತ್ತು ಜಿಡಿಜಿಡಿ ಮಳೆ. ಮನಸಿನೊಳಗೂ ಅಂತದ್ದೇ ಜಿಡಿಜಿಡಿ ಮಳೆ... ಈ ಮಳೆಯಂತೆ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಬದುಕಿಬಿಡುವಲ್ಲೂ ಎನೋ ಸುಖವಿದೆ ಅನ್ನಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಬ್ಬಳು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ರಾಧೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ
ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು... ಈ ರಾಧೆ, ಮತ್ತು ಮೀರೆಯರ ಕುರಿತು ನನಗೊಂತರಾ ಹುಚ್ಚು..... ಅದು ಭಕ್ತಿಯೋ,
ಪ್ರೇಮವೋ, ಭ್ರಮೆಯೋ... ಯಾವುದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸರಸರ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂತರಂಗದ ಜೀವಂತ ರಸಗಳವು..
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.. ನಾನೂ ಎಂತಹ ಹುಚ್ಚಿ ಅಲ್ಲವಾ ಅಂತ! ಭಾವಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಪಂಚವೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ಹುಚ್ಚರ ಸಂತೆಯೇ ಸರಿ. ಆದರೂ
ಉಹುಂ.... ಭಾವಗಳನ್ನ ಬದುಕುವ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ಪ್ರಪಂಚ ನಮ್ಮದು. ಹೇಳ ಹೊರಟಿದ್ದು ಅಂತ ಇವತ್ತಿನ ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾತುಗಳನ್ನೇ.........


           ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿತಿಯಿದೆ. ಹಾಗೇ ವಿಪರೀತವಾಗುವ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಆಣೆಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟದಿದ್ದರೆ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವ ನೀರಾಗಿ
ಕೊಚ್ಚಿಹೋದೀತಷ್ಟೆ. ಅದನ್ನು ಸದ್ಭಳಕೆ ಮಾಡುವವನು ನಿಜವಾಗಿ ಜಾಣ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸುಮ್ಮನೇ ಮಾತಾಡೋಣ ಇವತ್ತು. ತುಂಬ ದಿನದ ನಂತರ
ಈ ತೀರಕ್ಕೆ ನೀನು ನೀನಾಗಿ ನನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಿ.. ಈ ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಂಜೆಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿನದೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಬದುಕಿನ ಬಿಂಬ ಈ ನೀರಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ ನೋಡು.ಸರೋವರದ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಅಬ್ಬರದ ಮಿಂಚುಗುಡುಗು ಇಷ್ಟುದಿನ ಬಂದಿರಬಹುದು!! ಆದರೆ ಇವತ್ತಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟಬಿಂಬವಿದೆ.   ಸಮಯವೆಂಬುದು ಒಂದು ಸಾದೃಶ್ಯ.. ಶ್ರಮಕ್ಕೂ ಸಾಧನೆಗೂ ಫ್ರತಿಫಲವಿದೆ. ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಸಾಧಿಸದ ಯಾವುದು ಇದೆ ಹೇಳು? ಹಾಂ.. ಒಂದಿನ ಇದೇ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಜಾಗೃತಿಮೂಡಿದ್ದು ಇದೇ ಸರೋವರದ ತಟಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದಾದರೆ ಅದೇ ಸರೋವರದ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಅದ್ಭುತ ಬಿಂಬವೇನಿದೆಯೋ ಅದು ನಿನ್ನದೇ.  ಆದರೆ
ನನಗಷ್ಟೆ  ಸಮಾಧಾನವಲ್ಲ. ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಬದುಕಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು
ಜೀವಿಸಲು, ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಕಲಿತಂತೂ ನನಗಿಷ್ಟೇ ಸಮಾಧಾನ ಅನ್ನಿಸದು. ಹುಡುಗಾಟ, ಅಸಮಾಧಾನ, ಓರೆ ಕೋರೆಗಳೆಲ್ಲ ಸಹಜವೆಂದೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಲ್ಲೆನಾದರೂ ಇದೇ ಸಹಜವೆಂಬುದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೆಂಬುದೂ ನಿಜವಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಇಂತದ್ದೇ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಅದು ಸಹಿಸೋದಿಲ್ಲ. ಫಫರ್ೆಕ್ಷನ್ ಗಾಗಿ ಒದ್ದಾಡೋ ಮನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು. ವಾಸ್ತವದ ನಿಭಾವಣೆಯಿಂದ ಅದೆಷ್ಟು ದಿನ ದೂರ ಓಡಬಹುದು? ನಮ್ಮವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದು ಹೇಗೇಗೋ ಇರಲಿಕ್ಕೆ ಫಮರ್ಿಷನ್ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ !

           ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಬೇಕು. ತುಂಬ ಅಸಹಜ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ನಾಳೆಗಳಿಗಾಗೇ ಬದುಕುವ, ಬದುಕು ಕಟ್ಟುವ, ಹೋರಾಟಗಳು ನಮ್ಮದು. ಆದರೆ ಆ ನಾಳೆಗಳು ನಮಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನೋದೇ ಇಂದಿನ ಅನಿಶ್ಚತತೆ!! ನಾಳಿನ ಎಲ್ಲ ಕನಸುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ನಮ್ಮದು.! ಆ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನನಸಾಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಸಂಭ್ರಮ ಪಡೋದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ನಿನ್ನವರಿರಬೇಕು! ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ವಿಜಯಗಳೆಂದೂ ನಿನ್ನ ಸಂಭ್ರಮವಾಗದು! ಸಮಯವೆನ್ನುವ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು! ಅಸಮಾಧಾನದ ಪರ್ವದಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಹಣೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಅಲ್ಲವಾ?ಹಾಂ... ಈ ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಮೊದಲಿನ ಹಾಗೆ ನಿನಗಿಷ್ಟವಾಗುವ ನೀನು ಬಯಸುವ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಬಯಸಬೇಡ ಮನವೇ... ವಕ್ರತೆಗಳನ್ನೂ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳೋ ಪ್ರಯತ್ನಮಾಡು. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ
ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕುವುದು....

     ಒಳಗಿನ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಗಿನ ವಾಸ್ತವ ಸಾಥ್ ನೀಡದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುತ್ತೀ? ನಿಜಕ್ಕೆ ನೋಡಿದರೆ  ಏನೋ ಕಳೆದುಹೋಯಿತೆಂಬ ನೋವಿಗೆ ಆಸ್ಪದವೇ ಇಲ್ಲ.  ಆಯ್ಕೆಯ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿದರ್ಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದಾಗ... ಯೋಚನೆ ಮಾಡು.. ಒಳಗಿನ ಅಸಹನೆ
ಹಿಂದಿರುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಯಾವುದು ಹಿಂದೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದು ಮುಂದೆ ಅಂತ ನಿದರ್ಿಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಬಲ್ಲೆವಲ್ಲವಾ ನಾವು? ಯಾರೋ ನಮಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಹೋದವರು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹೋದಾರು? ಬಹಳ ಬೇಗ ದಾರಿ ಮುಗಿದೀತು ಅವರದ್ದು! ಗುರಿ ದೂರ, ಪಯಣ ಅನಂತ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಬುತ್ತಿಯ ತಯಾರಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಆಗಬೇಕಲ್ಲವಾ? ಹೋದವರ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನೀನೂ ಓಡಿ ಮುಂದೋಗಿ ಮುಗಿದುಹೋಗಬೇಕೆನ್ನುತ್ತೀಯಾ?  ಬದುಕಿನ ಅನಂತ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸತ್ವಯುತವಾದ ಆಹಾರ ಬೇಕಲ್ಲವಾ? ಹಾಗೇ ಇದು......
                 ಅಸಹನೆಗಳ ಕುದಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕ ಹುಟ್ಟುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ ನಾನು... ಆದರೆ ಅಸಹನೆಯೇ, ಕುದಿಯೇ ಒಂದು ಸ್ವಭಾವ ಆಗುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿತಿಯಿದೆ. ಮಿತಿ ಮೀರುವ ಮೊದಲು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಅದು ನಾನಾದರೂ ನೀನಾದರೂ..... ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಕೂತರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೆಂಬುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ಪುಟಪುಟಕ್ಕು ಅನ್ವಯವಾಗುವ ವಾಸ್ತವಗಳ ಜೊತೆ ಸಮೀಕರಣವಾದಾಗಲೇ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ಬಲ ಬರೋದು. ಅಂತಹ ಸಮೀಕರಣ ನಮ್ಮದಾಗಲಿ ಎಂಬ ಕೋರಿಕೆ ಈ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ.. ಸಿಗೋಣ ಮತ್ತೆ ಇದೇ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ............



ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲಿ.......



                      "Communication is the lifeline of any relationship."
                       When u stop communicating, u start losing ur valuable
                       relationships..

          ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಶ್ರೀ ಚರಣ ದಿಂದ ಈ ನುಡಿಗಳನ್ನ ಓದಿ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಉರುಳಿ ಹೋದ ಸಂಬಂಧಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕ ತೊಡಗಿದರೆ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಇವತ್ತಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಂತ ಕಳೆದುಹೋದ ಸಂಬಂಧಗಳೆಲ್ಲ ಕಳೆದು ಹೋದಂತವೇನಲ್ಲ. ಯಾವ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತೊರೆದುಕೊಂಡಿವೆ ಎಂದು ನನಗನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ಸಂಬಂಧಗಳ ಆಯಾಮ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಎಂದೂ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನ ಒಂದೊಂದು ಚರಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕೆಲವಷ್ಟೇ ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ನಾನೆಂದೋ ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಈ ವಿಷಯದ ಚಚರ್ೆಯಾಗಿದೆ! ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತದರ ಬಂಧಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ.. ಒಂದು ವಿಸ್ಮಯವೆಂದರೆ ಆಗ ನಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಈಗ ನೀ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಿ! ಯಾವುದು ಶಾಶ್ವತ ಸಂಬಂಧಗಳೆದು ನಾವು ಬ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೋ ಆ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಎಲ್ಲೆಯಿದೆ!
 ಇವತ್ತು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮದು. ನಾಳೆಗಳು ನಮ್ಮದೆಂಬ ಯಾವ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ನಾವು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣವೂ   ನಾಳೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ  ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕನಸಿನ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ.
 ಹಾಗಿದ್ದೂ ಈ ಬದುಕಿನ ದೂರದೂರದ ಪಯಣದವೆರೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಉಳಿದಾರೆಂದರೆ ಅದೂ ಒಂದು ಅದೃಷ್ಟ ಕೂಡ.
         ಸಂವಹನದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ದಿನದಿನಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿವೆ! ಸಂವಹನದ ರೂಪಗಳೂ
ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವೆಂದು ನಾವೆಂದುಕೊಂಡ ಯಾವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ
ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದು ಕಮ್ಯುನಿಕೇಶನ್ ಮಾತ್ರ. ಬದಲಾದ ಬದುಕಿನ
ವೇಗಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾದ ವೇಗದ ಸಂವಹನವನ್ನು ನಾವು ಸದಾಕಾಲ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾರೆವು
ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸತ್ಯವಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಲಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೇ
ಹೋಗುವುದೂ ಸಹ. ಹಾಂ ಇವತ್ತಿನದಿಷ್ಟೇ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಮನಸುಗಳು
ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇವತ್ತನ್ನು ಕಳೆಯಬಲ್ಲವು.
 ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾಗ  ಸೋದರತ್ತೆಯೊಬ್ಬರು ಮುಂಬೈ ಮಹಾನಗರದ
ಪುಟ್ಟ ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ವಾಕ್ಯ ನನ್ನ ಸ್ಪೂತರ್ಿಯಾಗಿ ಸದಾ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ
ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ.ಎದುರಿಗೆ ಬೋರ್ಗರೆಯುವ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ ತೋರಿಸುತ್ತ ಅವರೆಂದಿದ್ದರು! 
''ಮಗಳೇ ಬದುಕೂ ಈ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ ಹಾಗೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಅಷ್ಟೆ. ಪ್ರತೀ
ಸಂಬಂಧವೂ ಆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾದ ಅಲೆ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ತೋರುವ ಈ ಅಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಎಂದೂ ಮತ್ತೂ ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂದೂ
ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಡ. ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾ ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೊಡ್ಡವಳಾದಂತೆ
ಅಣ್ಣಂದಿರು ನನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ಸದಾ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರು ಗೆಳತಿಯರಂತೆ ಇದ್ದೆವು. ಇವತ್ತು
ಅಂದು ಓಟದ ಸ್ಪಧರ್ೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಬಂದ ದಿನ ನನ್ನ ಕಾಲೊತ್ತಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ನಾನು
ಮೂರುವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಊರಿಗ ಬಂದರೂ ಮಾತನಾಡಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿರಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ
ನಾನು ದುಃಖಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯ ಜೊತೆ ಆರಾಮಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ. ಅಂತ ಕುಶಿಪಡಬೇಕೆ ಹೊರತು ನಾನು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹಳೇ ದಿನಗಳ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅತ್ತು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?
 ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರೂ ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸೀ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ! ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕಲ್ಲೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿವೆ!
 ನನ್ನ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿದ್ದವರ ಎಲ್ಲರ ಇಂಪಾಟರ್ೆನ್ಸ್ ಬದಲಾಗಿ ಹೊಸ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೇ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ!
 ಪತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಹೀಗೆ............ ಜೀವನ ಹೀಗೆ ಪುಟ್ಟಿ. ಯಾವತ್ತೂ
ಮರೀಬೇಡ. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಯಾವತ್ತೋ ಇದಿರಾದರೆ ಮನಸ್ಸಾದರೆ ಮನಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತಾಡುವಂತ
ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನಾದರೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಗತ್ಯ. ಅಂತಹ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಸ್ನೇಹವಿದ್ದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಅದನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಸ್ನೇಹಗಳು ಸಹ
ನಮಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗಷ್ಟೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೆ ಸದಾ ಉಳಿಯಲಾರವು. ಮಗಳೇ ಅವರ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ  ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಉಳಿಯೋದು. ಹಾಂ ಅಂತವರ ಜೊತೆ
ಸದಾ ಸಂವಹನವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸಹ ಅಗತ್ಯ. ಇಂತಹ ಸ್ನೇಹಗಳು ಬದುಕಲ್ಲಿ ದೊರೆತರೆ
ಒಂದೋ ಎರಡೋ.. ಅವನ್ನೆಂದೂ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿರು. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ನಮಗಿದರ ಅಗತ್ಯ ಖಂಡಿತ ಬೀಳತ್ತೆ. ಮನಸು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಸ್ನೇಹದ್ದು. ಆ ದಿನ ನೀ ಒಂಟಿ ಅನ್ನಿಸಬಾರದು........................''
 ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವು ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಾಗುವುದ ಆ ಸಂಜೆಯ ಆ ಕಿರಿದಾದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಾಡಿದ ಅವರ ಮಾತುಗಳೆಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಎಂಬುದು! ಅಳುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಉಪದೇಶ
ಸಾಂತ್ವನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದು ಮುದ್ದು ಪ್ರೀತಿಗಳೇ... ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಗತ್ಯವೆಲ್ಲಿ
ಉಪದೇಶಗಳ ಅಗತ್ಯವೆಲ್ಲಿ ಅಂತ ನಿರ್ಣಯಿಸಬಹುದಾದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಹೊತ್ತಿನ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೂ
ಕಾರಣ.

    ಮನಸಿನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹುಡುಕುವುದೇ ಪ್ರೀತಿ. ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೆಂದಿಲ್ಲ.ಸಾಕಾಯಿತು ಎಂಬುದಿಲ್ಲ. ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ, ಬಲವಂತದ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಾಗದಿದ್ದರೆ
ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಸುರುವಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಗತ್ಯವಿದು! ಹಾಗಂತ ಕಂಡಕಂಡವರನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ಲೀಸ್ ಪ್ರೀತ್ಸು
ಅನ್ನುವ ದೈನ್ಯಕ್ಕೂ ಬೀಳಬಾರದಲ್ಲ.ಮನಸ್ಸು ಹಾಗೆ ಹೇಳೀದರೂ ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಬುದ್ದಿ ಅದನ್ನು
ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯ ಹರಿಯುವಿಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿರಬಹುದು ಇಲ್ಲ ಒಮ್ಮುಕವೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ದೈನ್ಯವೂ ಭಿಕ್ಷೆಯೂ ಆಗಬಾರದು. ಕರುಣೆಯೂ ಅನುಕಂಪವೂ ಅನ್ನಿಸಬಾರದು.
ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸ್ನಿಗ್ಧತೆಯಿದೆ, ಮುಗ್ಧತ್ವವಿದೆ.  ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಎಷ್ಟೇ ಗಾಳಿಸುವಿಕೆ(ಜರಡಿ ಹಿಡಿವುದು) ಇದ್ದರೂ ಪ್ರೀತಿ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧರೂಪದಲ್ಲೇ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯಾಗುವುದು ಸಹ
 ತನ್ನ ಶುದ್ಧ ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ. ಈ ಭಾವನೆಗಳ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಒಂದುವೇಳೆ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲೀ ಸ್ನೇಹವಾಗಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನ ಅಷ್ಟೇ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕೊಡಬಹುದಾದರೆ
ಮಾತ್ರ ಅಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚು ಗೌರವಯುತವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

 ಯಾಕೋ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಪುರಾಣ ಮುಗಿಯದ ಕತೆ ಮನವೇ....... ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯದ ಕತೆ.
ಕಮ್ಯುನಿಕೇಶನ್ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸಂಬಂಧದ ಜೀವಾಳ. ಎಂಬ ನುಡಿ ಕೇಳಿ ಹಾಂ ಅಂತ ಬರೆಯೋಕೆ ಕುಳಿತೆ ನೋಡು... ಬರೆದದ್ದು ಸಾಲುಸಾಲಾಯಿತು. ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಳಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿದಾಗ
ಕಮ್ಯುನಿಕೇಶನ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡರಾಯಿತು! ಖಂಡಿತ ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಕಾದ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ನಾವು ಸಮಯವನ್ನೂ ಸಂವಹನವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಅನಿವಾರ್ಯ.
ಬೇಡದ್ದನ್ನು ದೂರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಈ ಜೀವನಕ್ರಮದ ಅಗತ್ಯವೇ ನೋಡು. ಅದನ್ನೂ
ಗೌರವಿಸಲೇಬೇಕಲ್ಲವಾ? ಅಂತಹ  ಎಲ್ಲ ಮುನ್ನೋಟಗಳಿಗೂ ಬದ್ಧರಾಗುತ್ತಾ ಈ ಸರೋವರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಿದ ಈ ಸಂಜೆಗಳೇನೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೇ ಇಂದಿನ
ಮಾತು ಮುಗಿಸಲಾ? ಶುಭಸಂಜೆ..

 

ತೀರದಲ್ಲೊಂದು ಮನವಿ.........

 

ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಬರೆಯಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರ! ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರ! ಅಳಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ ಅಳಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರ,!
 ನಗಬೇಕನಿಸಿದರೆ ನಗಲಾರದಷ್ಟು ದೂರ! ಮನಸಿನ ಭಾವಗಳಿಗೇ ದೂರ ನಿಂತು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ  ಉಳಿಯದಷ್ಟು ದೂರ ನಿಂತು
ಸಮಾಧಾನ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇ ಅತೀವ ಹಿಂಸೆ ಅಲ್ಲವ? ಮನಸ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ! ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಹಾಗೇ ಇರುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.ಇದ್ದುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಇರದಿದ್ದುರೆಡೆಗೆ ತುಡಿವುದೇ ಜೀವನ ಎಂದು ದಾರ್ಶನಿಕರು ಹೇಳಿದ್ದು ಇದಕ್ಕಾಗೇ ಏನೋ..

         ನನ್ನ ಕೃಷ್ಣ ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನು ತೊಲಗಿಸುವವ.! ಬೆಳಕಿನತ್ತ ನಡೆಸುವವ.!...... ಮೋಹದ ಪರದೆಯ ಹರಿದು ನಿವರ್ಿಕಾರ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ
ನಡೆಸುವವ. ಅವನಿಗ್ಯಾಕೆ ಅಥರ್ೈಸುವ ಹುಚ್ಚು ನನಗೆ!   ಆದರೂ ಕೃಷ್ಣ ನನ್ನಂತೆ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ! ಅವನಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಬಯಕೆಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ
ಕುರಿತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಅಹಂಕಾರದ ದಮನವಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು. ಅಹಂನ ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರೇಮದ ಕುರಿತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಏನಂತ ಬರಲಿ ನನ್ನ ನೋವು ನಲಿವುಗಳಿಗೆ
ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲದವನ ಬಳಿ!  ಹಾಂ ಪ್ರೇಮವಿದೆ ಆ ಕಂಗಳ ಕೊಳದಲ್ಲಿ! ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ  ಆ ಪ್ರೇಮ ನನ್ನ ತಲುಪುವದಕ್ಕೆಂದೇ ಅಲ್ಲ! ಅಂದರೆ
ನನ್ನದಲ್ಲ! ನನ್ನ ತಲುಪುವ ಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ನನ್ನ ಕೋಪ ಅಸಹನೆಗಳ ಜೊತೆ ತುಂಬ ಸಹಜವಾದ ಸಂವಹನ ಬಯಸುವಂತದ್ದು!
ನಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಾದದ್ದು! ಅವನ ಕುರಿತಾಗಿ ನಾ ಇಟ್ಟಂತದ್ದೇ ಒಂದು ಆದರದ ನಂಬಿಕೆಯ ಎಳೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು
ಮಾನವಸಹಜ ಸಂವಹನದ ಜೊತೆಯಿರಬೇಕಾದದ್ದು! ನಾ ಅತ್ತರೆ ಅಂಜಲಿಯಾಗಬೇಕಾದಂತದ್ದು! ನಾ ನಕ್ಕರೆ ಸಿಹಿಯಾಗಬೇಕಾದಂತದ್ದು!
ನನ್ನ ಸಂಭ್ರಮವಾಗಲಿ ದುಃಖವಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕೆಂದರೆ ಅವನ ಬಳಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯ? ಆ ಕೃಷ್ಣ
ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಲ್ಲವನಂತೆ! ನನಗೇನೋ ಬಲ್ಲವನನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ! ನನ್ನಂತ ಭಾವುಕ ಮನಸುಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಆಟವಾಡುವ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತೆ ತೋರುತ್ತಾನೆ!
ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನನ್ನಂತ ಅಮ್ಮನ ವಾತ್ಸಲ್ಯವೂ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ!  ಹಾಗಿದ್ದಮೇಲೆ ನನಗಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಎಲ್ಲಿ?

                ಅವನಬಳಿಯೂ ನಿನ್ನ ಅಹಂ ಏನೇ? ಅನ್ನಬೇಡ ಮನವೇ? ಈ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ನಾನು ನನ್ನ ಅಥರ್ೈಸಲೆಂದೇ ಹೋಗಲಾರೆ ಅವನಬಳಿ..
ಅವನೋ ಜಗದ್ಪಾಲಕ! ನಾನೋ ಮನುಷ್ಯಮಾತ್ರಳು! ನನ್ನ ಮನುಷ್ಯಬುದ್ದಿ ಬಿಡುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ನನಗೆ ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಕಾಲುಸುತ್ತುವ ಮನುಷ್ಯಜೀವಗಳ ಮೋಹ!ನನ್ನ
ಸೆರಗಿನಂಚಿಗೆ ಜೋತುಕೊಳ್ಳುವ, ನನ್ನ ಕಿರುಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗೈಹಿಡಿದಿರುವ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನನಗೆ ನೋವಾದರೆ ತಾನು ಹಾ! ಎನ್ನುವ, ನನಗೆ ಕುಶಿಯಾದರೆ
ತಾನು ನೆಲಬಿಟ್ಟು ಕುಣಿಯುವ, ತನ್ನ ವಿಜಯಗಳ ಜೊತೆ ಗಂಭೀರ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲುವ, ತುಟಿಯಂಚ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ನನ್ನ ಕರೆಯಬಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಗಳ ಮೋಹ ನನಗೆ!
ಹೇಗೆ ತೊರೆಯಲಿ ಆ ಜಗದ್ಫಾಲಕನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯಜೀವಗಳ ಈ ಮೋಹವ! ನಾನೇ ಮೌನವಾದರೆ ನನ್ನ ಮೌನಕ್ಕೂ ಅರ್ಥ ಕಾಣದವನಬಳಿ ಏನಂತ ಅರುಹಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರೇಮವ?
ಇದು ಮಾತಿಗೂ ಮೌನಕ್ಕೂ ನಿಲುಕದ್ದು! ಆಕಾರಕ್ಕೂ ನಿರಾಕಾರಕ್ಕೂ ನಡುವಿನದ್ದು! ಅವನಿಲ್ಲದೇ ನಾನಿಲ್ಲ! ನಾನವನಿಗೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ವಿಶಾಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ
ಅಣುಮಾತ್ರದ ನಾನು! ಮತ್ತು ಪ್ರಪಂಚವೇ ಅವನು!
              ಯಾಕೋ ಒಮ್ಮೆ ಒದರಿಬಿಡಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತದೆ!   ಸದಾ ನಗುತ್ತಿರು, ನನ್ನನ್ನೇ "ಆನಂದಿಯಾಗಿರು" ಅಂತ ಬಯಸುವ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಆನಂದದ ಮೂಲವೇ
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಆನಂದಿಯಾಗಿಸಬಲ್ಲ ಯಾವುದೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲವಾ? ಉಹೂಂ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿನಗದು ಬೇಕಾಗಿದೆ ಅಂತಲೂ ನನಗನ್ನಿಸದ ಹಾಗೆ ನೀ ಇರುವಾಗ ನನ್ನ ಆನಂದದ ಮೂಲವೆಲ್ಲಿ!
 ನಿನಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ನಿನ್ನೆಡೆಗಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ,ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದ ಜಲಪಾತದಂತೇ ಹರಿಯಬೇಕೆಂಬುದಷ್ಟೇ.. ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬುವ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸದಿರುವ,
ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಾರದ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸದಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನಿಂದಲ್ಲವಾ ಕೃಷ್ಣ! ಉಹೂಂ... ನಾನು ನಿನ್ನಂತೆ ದೇವರಲ್ಲ! ದೇವರಾಗಲು ಮನಸೂ ಇಲ್ಲ.
ನನಗೆ ಮನುಷ್ಯಳಾಗಲು ಬಯಕೆ! ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಎಲ್ಲ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಹಾಯ್ದು ಬರುವ ತವಕ... ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಕಂಬನಿಯ ಜೊತೆಬೆರೆಸಿ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ.
ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಳ ನನ್ನದೇ ನಂಬಿಕೆಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಬರುತ್ತೇನೆ! ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ತಪ್ಪುಗಳ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಕಲಿಯುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತೇನೆ. ಮನುಷ್ಯಳಾಗೇ ಮನುಷ್ಯಳಂತೇ
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ! ದೇವರಾಗುವುದು ಬೇಡ ನನಗೆ! ಕೃಷ್ಣ ಮನುಷ್ಯರಂತೇ ಇರಲು ನನ್ನ ಬಿಡು. ಅದೇ ನನ್ನ ಸಹಜತೆಯ ಮಂತ್ರ... ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನನ್ನ ಹೀಗೇ ಮನುಷ್ಯಳಂತೇ
ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಇಲ್ಲ ನೀ ದೇವರಾಗು. ನಾ ದೂರವೇ ನಿಂತು ನಿನ್ನ ಪೂಜಿಸುವ ಭಕ್ತಳಾಗುತ್ತೇನೆ!
         

ನನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನಿರುವುದಿಲ್ಲ! ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲಿ ನಾನಿರುವುದಿಲ್ಲ!

   ಹೀಗಾದರೆ ಹೇಗೆ? ಸ್ತ್ರೀ ಪುರುಷ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲಿ ಒಬ್ಬರೊಬ್ಬರು ಇರದೇ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ವಿನಾಶವಲ್ಲವೆ?
ಪೃಕೃತಿಯ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲವೆ? ಪೃಕೃತಿ ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವ. ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು  ಅರಿಯುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಬದುಕಿನ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತ, ಹೇಳಲಾಗದ ಬದುಕಲಾಗದಂತ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಅವಳೊಳಗಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಿದವರನ್ನೂ ಹಸಿದವರನ್ನೂ ಕಾಡುವ ಕೊಲ್ಲುವ ಆ ಪ್ರಪಂಚದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು
ಕಂಡವಳಾಗಿ ನನಗೆ ನಾನೇ ಈ ಮಾತು ಹೇಳುವಾಗ ಭಯವೂ  ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ! ಅಂದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ನೋವು ಅವಮಾನಗಳು ತುಂಬಿರಬೇಡ ಅಲ್ಲಿ! ಸ್ತ್ರೀ ಸಮಾನತೆ ಅಂತ ಹೇಳೋವಷ್ಟು ಸುಲಭದ್ದಲ್ಲ ಈ ಸಮಾನತೆ ಎಂಬುದು!
ಅಥವಾ ಸಮಾನತೆಯ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ ನೊಗದಂತೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀ ವಾದಿಗಳ ಕೂಗಿನ  ದನಿಯೂ ಅಲ್ಲ!. ಹೋರಾಟ ಬೇಕೇ ಬೇಕು! ಹೋರಾಟವಿಲ್ಲದೇ ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸಿಗದು. ಆದರೆ ಹೋರಾಟ ಎಂಬುದು ಸ್ತ್ರೀ ಪರವಾದ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ತನದ ಗೌರವಕ್ಕಾಗೇ ವಿನಃ ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನನ್ನು ಸ್ತ್ರೀ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋದೇ ಅವಮಾನ ಎಂಬಂತಾಗಬಾರದು.   ಸ್ತ್ರೀ ಯರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಸ್ತ್ರೀ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿರುವುದು
ಅವಮಾನವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ.

               ಈ ದೇಶದ ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಮೂಲೆಗೆ ಹೋದರು ಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬುವವಳು ಮಾತ್ರ ಮಮತಾಮಯಿ ಅಮ್ಮ. ಅವಳು ತಾನೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಪೊರೆವವಳು! ಯಾವ ಸತ್ಯಗಳೂ ಯಾವ ಕ್ರೌರ್ಯಗಳೂ ಇದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾರವು!ಅವಳಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಟ  ತಾಯಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ
 ಅಲ್ಲ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ಸುಖಗಳಿಗೂ ಬೇಕಾದವಳು ಸ್ತ್ರೀ. ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಅವಳು!ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಬೇಕಾದವಳು! ಅಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತೆ, ಪತ್ನಿ ಮಗಳು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಪ್ರೇಯಸಿಯಾಗಿಯೂ ಬೇಕಾದವಳು!
 ಅವಳ ಸ್ತ್ರೀ ತನಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲುವ ಈ ಗೌರವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೂ ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ಪಾಡು ಅವಳದ್ದು! ನಾನಂತೂ ಸ್ತ್ರೀ ತಾನು ಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ವಿಷಯವೆಂದು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.
ಸ್ತ್ರೀ ಯಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ಹೋರಾಟಗಳ ನಡೆಸಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು ಗೊತ್ತಾ? ನಮ್ಮ ಸ್ತ್ರೀಯರೇ ಪುರುಷರಾಗಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ!
 ಅವರಂತೆ ವೇಷ ಭೂಷಣ ಧರಿಸುವವರನ್ನು ನಾನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಏನೇನು ಕೆಟ್ಟದ್ದಿದೆಯೋ ಅದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!
 ಪರುಷ ಸಮಾನತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ತ್ರೀ ಗೌರವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ನೋವಾಗುತ್ತದೆ ನನಗೆ. ಒಬ್ಬಳು ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನನ್ನು ತಾಯಿಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡದಿರುವವರನ್ನು ನೋಡಿ ಖೇದವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ!
           
      ಎಷ್ಟೋಸಲ ಸಮಾಜದ ಒಳ ಹಾಗೂ ಹೊರವಲಯಗಳು  ಎಷ್ಟು ಗಾಢ ಪರದೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ  ನಾವು ಕಣ್ಣಿಗೇ ಪರದೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.ಯಾವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಖಿಗಳಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ದುಃಖಿಗಳಿಲ್ಲ. ಸ್ತ್ರೀ ಸಮಾಜ ಸಹ ವಿದ್ಯೆ ಓದು ಬರಹವಿಲ್ಲದವರುಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಿದ ಸಾವಿರ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ ಇಲ್ಲಿ. ಎಷ್ಟೋ ಕಷ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಸಾರದ ನೊಗಹೊತ್ತು ರಥ ಎಳೆದ ಸ್ತ್ರೀ ಯರಿದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ಅವರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದಲೇ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಸಮಾಜ.. ಆದರೆ ಇದೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂಥ ಅಭದ್ರತೆ ಹಾಗು ಅಪಾಯದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದರೆ ಎಷ್ಟೋ ವಿದ್ಯಾವಂತರು,
 ಬುದ್ದಿವಂತರು ಹಾಗೂ ಉತ್ತಮ ಕುಲಸ್ಥ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸಹ ಇಂದು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ನರಕವನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.! ಅವಿದ್ಯಾವಂತರಲ್ಲಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆಯೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿದ್ಯಾವಂತ
ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲೂ ಇರದೇ ಹೋಗುವುದು ಈ ಸಮಾಜದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ದುರಂತವಲ್ಲವೆ?

          ಬರೆಯಲೆಂದೇ ಹೊರಟರೆ ಮುಗಿಯದ ಕತೆ ಇದು.  ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದ್ದೆಂದರೆ ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನ ಸ್ತ್ರೀತನದ ಗೌರವವನ್ನೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹೋರಾಡುವಂತಾಗಲಿ. ಸಮಾನತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸ್ವೇಚ್ಛಾ ಪ್ರಪಂಚ ಸೃಷ್ಠಿಯಾಗದಿರಲಿ. ಆಧುನಿಕತೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುಳುವಾಗದಿರಲಿ.ಸ್ತ್ರೀ ಹಾಗೂ ಪುರುಷ ಇಬ್ಬರೂ
ಈ ಬದುಕಿಗೆ ಜೊತೆ ಪಯಣಿಗರು. ನನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲಿ ನೀನಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲಿ ನಾನಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗುವುದೂ ಬೇಡ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ನಮ್ಮ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗಿದೆ! ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಾವೇ ಉಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.! ಇದು ಈ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯ....
          ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಹೀಗೊಂದು ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಯ ಹೊತ್ತು!!! ನನ್ನೆದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳ ಸದ್ದು!! ನಿನ್ನೆದೆಗೆ ಕೇಳೀಸೀತಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..
 ಯಾಕೆಂದರೆ ಕಿವಿಯಿರುವುದು ತಲೆಗೆ ಅಂದರೆ ಬುದ್ದಿಗೆ! ಹೃದಯಕ್ಕಲ್ಲ. ಈ ಅಲೆಗಳ ಹದ ಅರಿಯಲು ಹೃದಯ ಬೇಕು... ಅದಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತ ಕೇಳೀಸೀತು!
ಅದೇ ಭರವಸೆಯಿಂದ ಈ ಪುಟ್ಟ ದೋಣಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ.....
            





 

ಮತ್ತದೇ ತೀರದಲಿ .............

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಉರಿ ಉರಿ ಬಿಸಿಲಿನ ದಿನ ಕಳೆದು 
ಸಂಜೆಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಕಳೆದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ
ಮಾಯೆಯಂತಹ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತು. ಬರೆಯಬೇಕು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ
ಆ ತುಡಿತಕ್ಕೆ ಸಮಯದ ಅಭಾವ ಎಂಬುದು ಅದೆಷ್ಟು ಭಾವನೆಗಳು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ
ಅದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಕಟ ಕೊಡುವ ಸುಖದಂತದ್ದು! ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರಸವದ ನೋವಿನಂತಹ ಒತ್ತಡದ್ದು. ಅಂತಹ ಒತ್ತಡದ
ಹರಿವಲ್ಲೇ ಉಳಿದೆಲ್ಲವನ್ನ ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬದಿಗಿರಿಸಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮನಸಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಮನಸು ಮನಸಿನ ಮಾತಿಗೆ ಸರೋವರಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಲಿ..

           ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸುಖವೆಂದರೆ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಗತ್ಯಕೂಡ.. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸುಖದಡಿಯಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ
ಬಂಧನವ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ!! ಆಶ್ಚರ್ಯ ಅಲ್ಲವಾ!! ಸಂಸಾರವೆಂಬುದು ಬಂಧನವೆಂದೂ  ಹೆಣ್ಣು ಮೋಹವೆಂದೂ ಮಾಯೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಬಯಸುವ ಇದೇ
ಮಾನವ ಕುಲವೇ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ!! ಮನುಷ್ಯ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಸುಖಪಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಜಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಸುಖ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇದು
ಉದಾಹರಣೆಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ!! ಬದುಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯ. ಎಷ್ಟು ಕಲಿತರೂ ಮುಗಿಯದ ವಿಶ್ವಕೋಶ! ಇಲ್ಲಿ ಬಂಧನಗಳಿಂದ
ಮುಕ್ತವಾಗುವುದೆಂದರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಂದ ದೂರ ಓಡುವುದಲ್ಲ! ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಇಂದು ನಾಳೆ ಮುಗಿಯುವ ಸರಕೂ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನಿಯೋಜಿತವಾದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ
ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಗೊಂಬೆಯಾಟದಂತದ್ದು. ಅಂತಹ ಒಂದು ರಂಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳೆಂಬ ಅರಿವು ಸಾಕು... ತುಂಬ ಶಾಂತವಾಗಿ ಬದುಕನ್ನು ಎದುರಿಸಲು,
ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು....

      ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಮನಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನ ಅನಿಸಿದಂತೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಒಂದು ಸ್ನೇಹವಿರಬೇಕು. ಜೀವನ ಪೂತರ್ಿ ಯಾವ
 ಕೋರಿಕೆಗಳು ಕಂಡೀಷನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದ ಸಂಭ್ರಮ, ಸುಖ, ದುಃಖ, ನೋವು ನಲಿವು, ಸಿಟ್ಟು ಸೆಡವು. ಕೊನೆಗೆ ಅಸಹನೆಗಳನ್ನು ಉಗಿದು ಸಮಾಧಾನ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ
ಸ್ನೇಹವಿರಬೇಕು! ನನಗೆ ನೀ ಇದ್ದೀಯೆಲ್ಲ ಹಾಗೆ! ನಿನಗೆ ನಾ ಇದ್ದೆ ಅಲ್ಲ ಹಾಗೆ! ಗೊತ್ತಾ ನಿನಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಅದು ಎಂತದ್ದೇ ಆಗಿರಲಿ, ನಿಭಾವಣೆಯ
ಅಗತ್ಯವಿದ್ದೇ ಇದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರ ಸಂಬಂಧಗಳಿರಲಿ, ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಗಳಿರಲಿ ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವ ಕೊಡೋ ಸ್ನೇಹಗಳಿರಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಒಂದು ಹಂತದ ನಿಬಾವಣೆಯ
 ಅಗತ್ಯವಿದ್ದೇ ಇದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಕಮ್ಮಿ ಆಗದಿದ್ದರೂ ಮುಕ್ತತೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ!! ನನ್ನ ಮನಸೇ, ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ  ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನಾ ನಾನು!
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹಾಗೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ನೀ ಇದ್ದೀ ಎಂಬುದೇ ಇವತ್ತಿಗೆ ತುಂಬ ಖುಷಿ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾ? ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಇದು ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಮನಸೇ  ಮನುಷ್ಯನ ಮಿತಿ ಅದು..!! 
ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ದೊಡ್ಡದು! ಶಕ್ತಿ ದೊಡ್ಡದು!ನನ್ನ ಮನಸಿನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧ ಅಂತದ್ದು.
ಯಾವ ಕೋರಿಕೆಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾವ ದೂರುಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಅಹಂ ಇಲ್ಲ. ನಾಳೆ ನಾ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮಾತು ನನ್ನನ್ನೇ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಿ ಕಾಡುವ ಭಯವಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ನೋವುಗಳು ನನ್ನನ್ನೇ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡೀತೆಂಬ ಅಳುಕುಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದುರ್ಬಲ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳು ನನ್ನ ಚೂರಿಯಾಗಿ ಜೀವನವೆಲ್ಲ
ಇರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆಂದೋ ಕಾಡಿದ ಕನಸುಗಳು ನನ್ನ ಅಣಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.  ನೀ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಅಳುಕಾಗಲಿ, ನೀ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೀಯೆಂಬ ಭಯವಾಗಲಿ ಕಾಡಲು ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ.
 ಇದು ನನ್ನೊಳಗಿನದ್ದು. ಡೈರಿಯಂತೇ ನೀನಿದ್ದೀ. ಓ ಸ್ನೇಹಿ ಮನಸೇ ನಿನಗೆಷ್ಟು ಋಣಭಾರಿ ನಾನು!!

            ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡಿದ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನ ಹೇಳಲು ಹೊರಟ ನಾನು ನಿನ್ನ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತೆ ಅಲ್ಲವಾ? ಹಾಂ ಸಮಾನತೆಯೆಂಬ ಕೂಗಿನ ನಡುವೆ
ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟವು! ಏನುಮಾಡಲಿ? "ಸ್ತ್ರೀ" ಸ್ತ್ರೀ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಮಾನವಾ? ಸ್ತ್ರೀ ತನವೆಂಬುದು  ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿರಲು ಬಯಸದಷ್ಟು ಅಥವಾ
ಹಾಗೆ ತೋರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು  ಬಯಸದಂತ ವಿಷಯವಾ? ಯಾಕೋ ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.. ಒಳಗೆಲ್ಲ.. ಇದು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ರೂಪಕ್ಕೆ ಬರದಿರುವ
ಭ್ರೂಣದಂತಹುದು.. ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಮಯದ ಚಿಂತನೆಯೊಡನೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಗ ಬಂದು ಕೂರುತ್ತೇನೆ.. ಬರುವಾಗ ಖಂಡಿತ ಅಂತ ಹೇಳಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಒಂದೆರಡು ಗುಟುಕು
ಎಲೆಅಡಿಕೆ ಜಗಿಯುವಂತ ವಿಚಾರಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ತಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ..
  

 ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಕೂಡುತ್ತಿದೆ. ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿದೆ. ಬುದ್ಧಪೂಣರ್ಿಮೆಯ ಪ್ರಶಾಂತ ಚಂದಿರ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ! ಈ ಚಂದ್ರಮನೊಂದಿಗೆ ಬೆಳದಿಂಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ದಿವ್ಯ
ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ..ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ನೆನಪಿನ ಕನಸಿನ ದೋಣಿಗಳ ತೇಲಿ ಬಿಡುವಾ...
ಮತ್ತದೇ ತೀರದಲಿ ಸಂಜೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ.....

ಈ ಸಂಜೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ....

            ಸಂಜೆತೀರವೆಂಬುದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಆಪ್ತ! ಗೊತ್ತಲ್ಲ! ವಾಕಿಂಗ್ ಅನ್ನೋದು ಪೇಟೆಜನರ ಫ್ಯಾಷನ್ ಆದರೂ ಆರೋಗ್ಯವೂ ಅದರ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮುಖ ಉದ್ದೇಶ.
 ಈ ವಾಕಿಂಗ್ ಶಬ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಸಂಜೆಯ ತೀರದ ನಡಿಗೆ ಎಂಬುದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಆಪ್ತ ಎಂಬುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.. ಅದೂ ನದೀತೀರದ
ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರತೀರದ ಸಂಜೆಯ ನಡಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಮನುಷ್ಯ ಮನಸಿನ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಭಾವದ ರಸವ ಪುಟ್ಟ ತೆರೆಗಳಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.
 ಶುಭ ಸಂಜೆ ಹಾಗೂ ಶುಭ ಮುಂಜಾವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲನೇ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಲ್ಲನಂತೆ ತೋರುವ ನೆರಳಿರುತ್ತದಲ್ಲ. ಅದೇ ಆಪ್ತವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಮ್ಮನೇ ಮನಸ್ಸು ಉಲ್ಲಸಿತನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಹೇಳೋಕೆ ಹೊರಟಿರೋದು ಒಂದಿಷ್ಟು ನದೀ ತೀರದ ಇಂತದ್ದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನಾದರೂ ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋದರ ಹಿನ್ನಲೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯವಾದುದು.. ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ ಬೋರಾದರೂ ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಬೇಡ.
ನನಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇಳಿಸ್ಕೋ ನನಗಾಗಿ..


       ನಿಂಗೆ ಗೊತ್ತಾ? ಈ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾದ ಮುದಿಮುದಿ ಜೋಡಿಗಳು ಕೈಕೈ ಹಿಡಿಯದಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವುದು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆಲ್ಲೋ ಒಳಗೊಳಗೆ ತಂಪುತಂಪೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಮುದಿತನಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸುತ್ತೇನೆ!ಇಷ್ಟು ಶಾಂತ ಮುಸ್ಸಂಜೆಗಳು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಂತೆ ದಿನದಿನದ ಹೋರಾಟದ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಿಯೇ ಅವರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಪ್ರತೀ ಮನುಷ್ಯರ ಬದುಕಲ್ಲೂ ಏಳು ಬೀಳುಗಳು, ನೋವು ನಲಿವುಗಳು ಇದ್ದೇ ಇವೆ. ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮುನಿಸು, ಧಾವಂತ. ಅಸಹನೆ. ಅಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯ ದೋಷಗಳು ಎಲ್ಲರ ಬದುಕನ್ನು ಕಾಡಿವೆ. ಸರಿತಪ್ಪುಗಳ ನಡುವೆ ಗೆರೆ ಎಳೆದಂತೆ ನಾವ್ಯಾರೂ ಬದುಕಿಲ್ಲ. ಬದುಕಲಾರೆವು. ಹಾಗೆಂದೇ ಅನುಭವಗಳ ಸಾರ ಹೊತ್ತು
ನಡೆವ ನಡಿಗೆ ತುಂಬ ಭಾರವಾಗಿಬಿಡಬಹುದೆಂದು ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಉಹೂಂ ವಿಸ್ಮಯವೆಂದರೆ ಇದೇ.... ವಯಸ್ಸಿನ ಉಡುಗೆತೊಡಿಗೆಯಂತೆ ಈ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳೂ ಒಂದು ತೆಳುವಾದ ಪರದೆ ನಿಮರ್ಿಸಿವೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಮನುಷ್ಯನ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಒಂದು ಬಿಳಿಯ ಶುಭ್ರ ತೆರೆಯ ನಿಮರ್ಿತಿ ತೋರಿಬರುತ್ತದೆ. ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನ
ಅಗತ್ಯಗಳೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಆಧಾರವಾಗಿ ಊರುಗೋಲಿನಂತೆ ಇರುವ ಈ ಬದುಕುಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದು ದಿನ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಭೋರ್ಗರೆತಗೆಳಿದ್ದಿರಬಹುದು!
 ಹೋರಾಟಗಳಿದ್ದಿರಬಹುದು! ಹೀಗೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುವಾಗ ತೀರದೊಳಗಿನ ಈ ನಡಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರವೂ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬೆಲೆಯುಳ್ಳದ್ದೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

           ಹಾಗೇ ಖೇದವೆನಿಸುವ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಅಂತಲ್ಲ. ನಾವೇ ನಾವು... ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬದುಕುವ ಇವತ್ತನ್ನು, ಬದುಕಿದ ನಿನ್ನೆಗಳನ್ನು ಬದುಕಬಹುದಾದ  ನಾಳೆಗಳನ್ನು  ಮನುಷ್ಯಮಿತಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆೆ ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ!!  ಸಂಭ್ರಮಿಸಬಹುದಾದ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಅಹಮಿನ
ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ! ಪ್ರಪಂಚದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಕೃತಿಯಂತ ಚೆಲುವು ಇನ್ಯಾವುದು ಇದೆಯೋ ನನಗಂತೂ ಹೋಲಿಕೆಗೆ ಇನ್ನೇನು ತೋರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಹಮಿನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸೌಂದರ್ಯವೆಂಬುದು ನೋಡಲಾರದ, ಅನುಭವಿಸಲಾರದ, ಕೇಳಲಾರದ, ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾರದ ಗಟ್ಟಿ ಗೋಡೆಯ ನಡುವೆ ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಒಂದು ಕಲೆ ನಿಜ.ಹಾಗೇ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು  ಆರಾಧಿಸಿವುದೂ ಒಂದು ಕಲೆಯೇ...  ಪ್ರೇಮವೆಂಬುದು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಹರಿಸಿಕೊಂಡ ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರ ನಡುವೆಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಉಳಿಯದೇ ಹೋಗುವುದೂ ಈ ಮನಸುಗಳ ದುರಂತ! ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ, ಆನಂದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದು
ಗಂಭೀರತೆ ಪ್ರೌಢತೆಯ ಮುಖವಾಡಗಳಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಹುದಾದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ  ತನ್ನ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ನಮ್ಮವರ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು.
                  ಬಹುಶಃ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಕೊಡುಗೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ.  ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಸಂಭ್ರಮ ಒಂದೊಂದರಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲವೆನ್ನಲಾರೆ. ಆದರೆ ಮಾಮೂಲಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಸಂಭ್ರವೂ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ಇದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.
    ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದಿನ ಎಲ್ಲೋ ಕೇಳಿದ ವಿಷಯ. ಪ್ರೇಮವೆಂಬುದು ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಪ್ರೀತಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ತಾಯಿ ಮಗುವನ್ನೆಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ ಎಂದರೂ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಕ್ರಿಯೆಯ ರೂಪದಲ್ಲೋ ಅಗತ್ಯಗಳ ಪೂರೈಕೆ ರೂಪದಲ್ಲೋ,
ಅವಳ ಸ್ಪರ್ಷದ ರೂಪದಲ್ಲೋ ಅವಳ ಮಾತಿನ ರೂಪದಲ್ಲೋ ವ್ಯಕ್ತವಾಗದುಳಿದರೆ ಆ  ತಾಯಿ ಮಗುವಿನ ನಡುವೆ ಒಂದು ಆನಂದದ ರಸೋಲಹರಿ ಯಾವತ್ತೂ ಹರಿಯಲಾರದಲ್ವ? ಹೊಕ್ಕಳು ಬಳ್ಳಿಯ ಆ ಸಂಬಂಧ ಎದೆಹಾಲಿನ ಧಾರೆಯಾಗಿ ತಾಯಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದೂ ಒಂದು ಅಸದೃಶ ದೃಶ್ಯಕಾವ್ಯವೆನಿಸುವುದೂ  ನಡುವಿನ ವ್ಯಕ್ತತೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಕ್ತವೆಂಬುದು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾದೀತಾ? ವ್ಯಕ್ತತೆ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ  ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ ಅತ್ಯದ್ಧುತ ಆನಂದವನ್ನು ಹಂಚುವ ರಾಯಭಾರಿಯೆಂದು ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
             ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನ ಈ ಯುವಕರು ತಮ್ಮ  ಸಾಲುಸಾಲು ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳನ್ನ ರಮ್ಯವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರಬಹುದು!ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ತಮ್ಮ ಸಾಲುಸಾಲು ವರ್ಷಗಳನ್ನ
ಕೆಲಸ, ಕಾರ್ಯ, ದುಡಿತಾಯ, ಪ್ರೆಸ್ಟೀಜ್ ನ ನಿರ್ವಹಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದವರೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಇಪ್ಪೊತ್ತೊಂದರೆ ಹರಯದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಕೈಗೂಡಿ ಕೆಲಸ, ಮದುವೆ, ಮಗು ಆಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಈ ಜೋಡಿಗಳು ಆ ಮೇಲೆ ಅರವತ್ತರ ಗಡಿ ದಾಟುವವರೆಗೂ ತಮ್ಮ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ತಮ್ಮವರ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನೂ ಅಗತ್ಯಗಳ ಪೂರೈಕೆಯ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ
ಗಾಣದೆತ್ತಿನಂತೆ ದುಡಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ!  ದಣಿವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಆನಂದವನ್ನು  ದಿನದಿನಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೆಲವೇ ಜನರು. ಅಂತವರ ಬದುಕು ಅರವತ್ತರಲ್ಲೂ ಸಂಭ್ರಮ! ಹದಿನಾರರ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ಯೌವ್ವನ.ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಂತವರ

 ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಉತ್ಸಾಹ ಚಿಮ್ಮುತ್ತದೆ. ಪ್ರತೀ ಬೆಳಗನ್ನು  ಆಹಾ! ಬೆಳಗಾಯಿತು! ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಬದುಕು ನಮ್ಮದಾದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ! ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬೆಳಗಾಗೋದು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಅದರಲ್ಲೇನು ಅಂತ ಸಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಎದ್ದರೆ ಯಾವ ಬೆಳಗುಗಳೂ ಹಿತನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಬೆಳಗು. ಒಂದೇ ವಿಷಯ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ

ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಭ್ರಮವೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಬೆಳಗು ಸಂಜೆಗಳು ಶುಭವೇ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಶುಭ...ಗಳು ನಮ್ಮವರ ಮುಗುಳ್ನಗುವನ್ನೂ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಿರುನಗೆಯನ್ನೂ ಹಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಅಂತಾದರೆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನು ಕೊಡಬಹುದು?ಬಹುಶಃ ಪ್ರೀತಿ ಬಯಸುವುದು ಇಷ್ಟನ್ನೇ...

   ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ನದೀತೀರದ ಈ ವೃದ್ಧಜೋಡಿಗಳ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಯಿತಲ್ಲ. ಭಾವಲಹರಿಯ ಈ ಮನಸಿಗೆ ಕೊನೆಯೆಂಬುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೀಗೆ..

ಸುತ್ತಿಬಳಸಿ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳಂತೆ...ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವಾ ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ.........





ತೀರದೊಳಗೆ ನಿಂತು.....

ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ  ಮನ......

    ಇವತ್ತು  ಈ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ಮಳೆ ಬಂತು.. ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಯಿತು ಅನ್ನೋದು ವಿಶೇಷವಲ್ಲ.
 ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗದಿದ್ದರೆ ಅದು ವಿಶೇಷ. ಹಾಂ  ಮಳೆಯ ಈ ತಂಪುಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗುಡುಗೂ ಮಿಂಚೂ
ಈ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ  ವಾತಾವರಣವನ್ನಾಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೂ   ವಿಶೇಷವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಳೆ ತಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಸುವಾಸನೆಯಿದೆಯಲ್ಲ!!
 ಅದೊಂತರಾ ಬೆವರಿನ ಕಂಪು ಕೊಡುವ ಸುಖವಿದ್ದಂತೆ.ಈ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ರಸವಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನಾವರಿಸಿಕೊಂಡ
 ತಂಪಿನ ಕಂಪಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿ ಉಸಿರು ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಜೀವದಲ್ಲೆಲ್ಲ
ಒಂದು ನವಿರಾದ ಕಂಪನವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ವರ್ಷ ವರ್ಷ ನಾನು ಈ ಮಳೆಗಾಗಿ
ಕಾಯುವುದೂ  ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ನೀನಿರದ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಪು  ನನ್ನ ಜೀವಂತವಾಗಿಸಿಟ್ಟ
ಸಂಜೀವಿನಿ ತಾನೆ? ನನ್ನಂತೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜೀವಗಳ ಒಳಹೊರಗೆ ಈ ಮಣ್ಣ ಕಂಪಿನ ಹಸಿಯಿದೆ
ಎಂದು ನಾ ಬಲ್ಲೆ. ಅಂತವರ ಮನಸೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಹಸಿಯಾಗಲೆಂದೇ ಈ ನೆನಪು.. ಈ ಬರಹ..

     ಈ ಭಾವಗಳ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್  ಒಂದು ದಿನ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ತುಂಬ ಆಪರೂಪದ
 ಕ್ಷಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಅವಳೇ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ.  ಅವಳ ಕುರಿತು
ಯಾರ್ಯಾರು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಹೊರಟರೆ ಅದು
ಶಾಲಾ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಒಬ್ಬರ ಭಾಷಣವಾದೀತು. ಆದರೆ ಆ ಸಖೀಯ ಪರಿಚಯ ನನಗಾದುದು ನನ್ನ
ಸೌಭಾಗ್ಯವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು  ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಒಡನಾಡಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ
ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಸಹನೆಯಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ  ಬದುಕಲು ಕಲಿಸಿದ್ದೇ ಆ ಮಾನವೀಯತೆ ಯೆಂಬ
ಆಪ್ತ ಸಖೀ. ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿರುವ ಸಾವಿರ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತದನ್ನು
ಅನುಭವಿಸಲು  ಆ  ನೋವನ್ನು  ಸಂತೈಸಲು  ಕಣ್ಣುತುಂಬಾ  ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ನೊಂದವರ ಬದುಕಿನ ಸಾಂತ್ವನವಾಗಲು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗೋ ಶಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು.
ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ  ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಕೈಗೆ ಕೈನೀಡೋ ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದರೆ ಅದಷ್ಟನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಈ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ............
   ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪುಒಪ್ಪುಗಳ ಬದುಕಲ್ಲಿ ನೋವುಗಳನ್ನು ಬದುಕಲು ಕಲಿಸಿದ್ದು ನೋಯುವ ರೋಗವಲ್ಲ
 ಎಂಬುದು  ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಸಲಾರೆ ನಾನು. ನೋವನ್ನು ನೋವು ಅಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ
ಸಾಕು, ಅರ್ಧ ನೋವಿನ ಭಾರ ಕಮ್ಮಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೆಂಬ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿರೋದ್ರಿಂದಲೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ
ನೋವನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ ನಾನು. ಪ್ರಪಂಚದ ತುಂಬಾ ನೋವು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ.
ನಲಿವೂ ಇದೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು. ನನಗೇನೋ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರದವರೊಂದಿಗೆ 
ನಲಿವನ್ನು  ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೆಲೆಂಬುದು ಒಂದು ಅರ್ಧ ಸತ್ಯದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ನಲಿವನ್ನು ಹಂಚುವುದೂ ಸಹ ಒಂದು
 ಸುಂದರ ಕಲೆಯೇ..... ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನೆಲ್ಲ ನೋವುಗಳನ್ನು.   ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ಮತ್ತದನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ
 ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬದುಕನ್ನ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕಾಗಿ, ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ
ಕಷ್ಟ ಮರೆತು  ನಗುವನ್ನು ನಲ್ಮೆಯನ್ನು ಹಂಚುವವರಿರುತ್ತಾರಲ್ಲ.ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ತುಂಬ
ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತವರ ಪ್ರೌಢತೆಗೆ ಬೆರಗಾಗುತ್ತೇನೆ.
       ಉದಾಹರಣೆಗೆ  ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳು...  ನಮ್ಮ  ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಮರಿಗಳು..
ನೀರಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು.....ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದ ತಾಯಂದಿರು...ಪೃಕೃತಿಯ
ತುಂಬಾ ಇಂಥ  ನೂರು ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ ........ಸ್ವಾರ್ಥವೇ ಪ್ರಪಂಚದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವಾದರೆ
ಯಾವುದೂ ಒಳಗಣ್ಣ ತೆರೆದು ಕಾಣಲಾಗದು. .  ಭಾವಗಳೆಂಬುದು ಬರೀ ಭ್ರಮೆಯಾದರೆ
ಜೀವಂತಿಕೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿರದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ.. ಮನುಷ್ಯ ನಂಬಿಕೆಗಳೆಂದರೆ ಭಾವಗಳ
ಜೀವಗಳ ಒಂದು ಸಮ್ಮೇಳನ. ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯವೆಂಬುದು ಈ ಎಲ್ಲ ಜೀವಂತಿಕೆಯ
ಒಡನಾಡಿ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಗಳೂ ಮನಸಿನ ವ್ಯಾಪಾರಗಳೆಂಬುದನ್ನೇ ಒಪ್ಪುವುದಾದರೆ 'ಕೊಡುವುದೇನು
ಕೊಂಬುದೇನು?'  ಬೇಡಿಕೆಗಳೇನು ಅಂಥ ಗೊತ್ತಿರದೇ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲಾರೆ. ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಪೂರೈಸದೇ
ನಿನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರ ಪೂರ್ಣವಾಗದಲ್ಲ!  ನಿನ್ನ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಗಿಟ್ಟು, ಅವರ ಅಗತ್ಯಗಳ
ಅರಿವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲ್ಲವೇ ವ್ಯಾಪಾರ ಪೂರ್ಣವಾಗೋದು!ಎಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಎದುರಿನವರ
ಅಗತ್ಯ ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗದೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾವು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಾಗಲು
ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳೊಂದೇ  ಈ ಬದುಕಿನ ವ್ಯಾಪಾರ ಮುಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ನೋವು ನಲಿವುಗಳು ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ರಾಯಭಾರಿಗಳಿದ್ದಂತೆ..  ಮಾನವೀಯತೆ, ಖಾಳಜಿ ಅವುಗಳ
ಜೊತೆಗೆ ಇರುವ ಕೊಂಡಿಗಳು. ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಬದುಕು..  ಬದುಕಿನ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೊಂದು
ಸುಮ್ಮನೇ ಬರಹ. ಈ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ  ಮಣ್ಣಿನ ಕಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾತು ಹರಿದು
ಬಂದಿತಲ್ಲವಾ? ಹಾಂ ಮೊದಲ ಮಳೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಣ್ಣು ಕರಡಿ ಕರಡಿ ಕೆಂಪು ನೀರು ಹರಿಯುವಂತೆ..
 ಈ ಹೊತ್ತಿನ ಕಾಗದದ ದೋಣಿಗಳು ಅದೇ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣಿನ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಿಡುತ್ತಿರುವೆ.
ಈ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ದೋಣಿಗಳು!! ಅದೋ ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ.
ತಲುಪುವುದಾ ಈ ಕಾಗದದ ದೋಣಿಗಳು!!
  ಮತ್ತೆ ಸಿಗುತ್ತೇನೆ ಇದೇ ತೀರದಲ್ಲಿ............