ಮನಸೇ......

       ಮನಸೇ......

        ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ನೂರಾರು ನೆಪ, ಬರೆಯದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ನೆಪ! ನೆಪಗಳಾಚೆ ಇಣುಕಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಮನಸಿನೊಂದಿಗೆ ಮೌನದಲ್ಲೂ ಮಾತಿದೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ, ಅಚ್ಚಟೆಯ ಆಲಿಂಗನವಿದೆ, ತಲೆತುಂಬ ವಿಷಯಗಳಿವೆ. ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬಯಲೂ ಮಳೆ ಹನಿಯ ತಪವೂ  ಹಾಗೇ ಇದೆ..
       ಇವತ್ತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಂತದ್ದೇ ಮಳೆ ಮನಸಿನ ನಡುವೆ ಪುಟ್ಟ ಮಾತು-ಕತೆ.
      ನಿನ್ನೆ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ಭಾವದ ತೋರಣಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬೆಳಕಿನ ಪುಟ್ಟ ಹಣತೆ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ನೀ ಬರುವಿಯೆಂಬ ಕಾತರಕ್ಕೆ ಕಿವಿಯಾಗಿ, ಎಲ್ಲೋ ಇಟ್ಟ ನಿನ್ನ ದೃಡ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೊರಳೀತೆಂಬ ಪುಟ್ಟ ಬಯಕೆಯಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಘನಘೋರ ಕ್ರೌರ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಕಳೆದು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಂಪಾಗಿಸಿವ ವೀಣಾ ನಾದವೊಂದು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ!ಒಮ್ಮೆ ಝೇಂಕರಿಸಲಿ ಎಂಬ ಒಲವಿನಿಂದ.. ಮೌನವಾಗಿರಬಹುದು. ಮಾತು ಮರೆತಿರಬಹುದು.  ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಹೋಗಲಾಗದ  ಚಿತ್ತವೊಂದಿದೆ ನೋಡು. ಒಮ್ಮೆ ಬರಬಾರದೇ ಈ ಜುಮುರು ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ..
    ಒಮ್ಮೆ ನಾ ಎತ್ತಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಹಾಳೆ ಪೆನ್ನುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಕು ಖಾಲಿಯಾಯಿತೇಕೆ ಎಂದು ನೋಡಬಾರದೇ.. ಬರೆಯದೇ ಉಳಿಸಿರುವ ಸಾಲು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೆಸೆರು ಅಳೀಸಿತೇ ಹುಡುಕಬಾರದೇ? ಕತೆ ಕಾವ್ಯ ಭಾವ, ಬಂಧ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳು ಮೌನವಾಗಿರಬಹುದು,  ನಿನ್ನೆಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ನಾನಿಟ್ಟ ನವಿಲುಗರಿಯಿನ್ನೂ  ಹಾಗೇ ಇದೆಯಲ್ಲ! ಈ ವರುಷವೂ ಮತ್ತೆ ಧುಮುಗುಡುತ ಧಗಿಸುತ್ತ ಮಳೆರಾಯ ಬಂದನಲ್ಲ! ಪುಟ್ಟ ಹೂವಿನ ನಡುವೆ ನಿನ್ನ ಬೆರಳಿನ ಅಚ್ಚು ನನ್ನ ಗ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆಯಲ್ಲ! ಕವಲು ದಾರಿಯ ನಡುವೆ ನಿನ್ನ ಬೀಳ್ಕೊಡುವ ನೋವು ಸುಮ್ಮನಿದೆಯಲ್ಲ! ಕಿವಿಯಂಚಲ್ಲಿನ್ನೂ ಬೆಚ್ಚನುಸಿರಿನ ಗಾಳಿ ಹಾಗೇ ಇದೆಯಲ್ಲ!
     ಹೆಸರೆಂಬ ಬಂಧನವೇ ಇಲ್ಲದಿರೋ ಬಂಧವೇ ಬದುಕಿಸು ನೀ ನನ್ನ ನಾಳೆಗಳ ನಡುವೆ.. ಬರೆಯಿಸು ಇನ್ನಿಲ್ಲದೇ ಬೆರಳು ದಣಿವಂತೆ..
ಇರದಿರುವ ನಿನ್ನೆ ನಾಳೆಗಳ ನಡುವೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸು ಈ ದಿನದ ನಗುವ, ನೇವರಿಸಿ ತಣಿಸು ಈ ನಿನ್ನ ಮನವ..

ಮತ್ತೆ ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಾಗಿದೆ. ಪುಟ್ಟ ದೋಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ..

 

ಗದ್ದಲ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ...

           ಮನನ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ ಮಾತು ಕಮ್ಮಿಯಾದಂತೆ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬೇಕಿದೆ. ಇದು ಕೂಡ ಆರಂಭವೂ ಅಲ್ಲದ ಅಂತ್ಯವೂ ಅಲ್ಲದ ಒಂದು ಮಥನ ಮಂಥನ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟೀವಿ ಯ ಕೇಬಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡುವವರೆಗೂ ಮಹಾ ಗದ್ದಲವಿತ್ತು. ಬೇಕಾ ಬೇಡವಾ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಚರ್ೆಯದೇ ಗಲಾಟೆ ಕೆಲವು ದಿನವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ
ನನಗಂತೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಕುಶಿಯಾಗಿದೆ. ಬದುಕಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳು ಕೂಡ ಹೇಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಅನುಪಯುಕ್ತ ಅನ್ನಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇದೂ ಒಂದು ನಿದರ್ಶನವೆಂದುಕೊಂಡೆ.  ಬೆಳಗಾದರೆ ಅಂಗಡಿಯ ಕೀಲಿ ಕೈ ಜೊತೆಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಪೇಪರ್ ಗಳೂ ಬಹುಶಃ ಇದೇ ತರ ಅಸಹನೀಯವೆನ್ನಿಸಿ
ದೂರವಿಡುವ ಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಾಗಬಹುದು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾರಣ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಮೊಬೈಲ್ ನ್ಯೂಸ್ ಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಅಸಹನೀಯ ಸುದ್ದಿ ಸಂಭ್ರಮಗಳು. ಮನುಷ್ಯ ರೇಜಿಗೆಗೆ ಒಳಪಡುವಷ್ಟು ಅಸಹನೀಯ ಸುದ್ದಿಗಳ ಬಿತ್ತರಿಕೆ.. ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಗಳ ಭರಾಟೆ...  ಪ್ರತೀ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರೈವೇಸಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕುವ ಅಣಕು ಸಂಭ್ರಮ..


      ಈ ಬರಹಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಒಂದು ಸವಾಲು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹೇಳಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ದೊಡ್ಡದು. ಹೇಳಿ ಹಗುರಾಗುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಒತ್ತಡ ಇನ್ನೊಂದು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳ ಗೊಂದಲದೆಡೆಗೆ ವಿಚಾರಮಾಡುವಷ್ಟು ಸಹನೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾವುದು ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಯಾವುದು ಕೊನೆಗೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ನಿದರ್ಿಷ್ಟತೆಯಿಲ್ಲ.ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳೇ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವೆಂಬ ಹುಂಬತನ ಕೂಡ ನನಗಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕಾಡುವ ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು..

 ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನಡೆದ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ನಂದಿತಾ ಸಾವಿನ ಪ್ರಕರಣ. ಪ್ರೇಮಲತಾ ಪ್ರಕರಣ, ನಿತ್ಯಾನಂದ ನ ಪ್ರಕರಣ,  ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮಡೆಸ್ನಾನದ ಪ್ರಕರಣ, ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ದಲಿತರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಮೇಲಿನ ಬಲಾತ್ಕಾರ... ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಕುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪ್ರಕರಣಗಳು.  ನೈತಿಕ ಪೋಲಿಸ್ರು, ಪಕ್ಕಾ ಬಂಡಾಯ ಪಂಥದವರು..
ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟವೆಂದೇ ಭಾವಿಸೋಣ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧದ ಆರೋಪಕ್ಕೊಳಗಾದವರು ಎರಡು ಭಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಕಾನೂನಿನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಆರೋಪಿ ಪ್ರತ್ಯಾರೋಪಿ ಅನ್ನಬಹುದು.  ಇವೆರಡೇ  ಜನ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಕಟೆಕಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ  ಖಂಡಿತ ನ್ಯಾಯ
ಗೆಲ್ಲಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಭಾಗವೆನ್ನುವುದು ದೇಶ, ಭಾಷೆ, ಸಮಾಜದ ಜನರನ್ನೇ ಇಬ್ಬಾಗವನ್ನಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸವಾದರೂ ಸತ್ಯ. ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತಿರುವವರು ಯಾರಿಗಾಗಿ ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಅವಿವೇಕಿಗಳಂತೆ ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತಾರೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ.  ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ನ್ಯಾಯ ದೊಡ್ಡದು. ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರು ಯಾರೇ ಇದ್ದರು ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಲಿ. ನ್ಯಾಯಾಲಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ನುಡಿ ಕೂಡ ಕೇಳಿಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೇ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಭರವಸೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಸಮಾಜದ ದುರ್ಗತಿಯೆಂದೆ ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ನಿರಪರಾಧಿಯಾಗಿದ್ದು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಿಂದ ನಿರಪರಾಧಿಯೆಂದು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡರೆ  ಜನ ಅವನನ್ನು ನ್ಯಾಯ ಕೊಂಡುಕೊಂಡವನ ತರ ನೋಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಇದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತಾದ ನಿರಾಶಾವಾದವೇ.  ಆದರೆ ವಸ್ತುಸ್ತಿತಿ ಹಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
 ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ನಾವೇ ಕಾರಣ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಕರಣ ನಡೆದಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಮೂಗು ತೂರಿಸಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದುರುಪಯೋಗ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ ಒಳ ಮಾರ್ಗಗಳ ಬೆಂಬತ್ತುವ ನಾವೇ ಅಲ್ಲವೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂವಾರಿಗಳು! ನಿಜವಾದ ನ್ಯಾನ ಅನ್ಯಾಯ ಎರಡೂ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಲ್ಲದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದ ವಿಷಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ನನಗನ್ನಿಸುವುದು ಇದೇ ಇರುವ ನಾಲ್ಕಾರು ಹವ್ಯಕ ಮಠಗಳಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅಪನಂಬಿಕೆಯ ವೃತ್ತ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಇನ್ನುಳಿದ ಸಮಾಜದ ಅನುಮಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹವ್ಯಕ ಸಮುದಾಯವೇ ನಿಲ್ಲುವಂತಾದದ್ದು ದುರದೃಷ್ಟಕರ. ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯು ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ ಶೃದ್ಧೆಗಳು ಅಚಲವೇ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈ ಯಾವ ಸಂಗತಿ ನ್ಯೂಸ್ಛಾನೆಲ್ಗಳ ಪ್ರವಾಹ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವ ಒತ್ತಡಗಳ ನಮ್ಮ  ಶೃದ್ಧೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದು. ದಿನಕ್ಕೊಬ್ಬರು ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡುವುದರಮೂಲಕ ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿದೆ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಯ  ಘಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ತವರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಮುಖ ಬಾಡಿಸಿ ಬರಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಯವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೆ ಇಲ್ಲೂ ಅದೇ ಗತಿ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮನೆಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅದೇ ಭಕ್ತ ಮನಸುಗಳಿವೆ. ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯ ನೋಯಿಸಬಾರದೆನ್ನುವ ಅಲ್ಪ ಮತಿಯೂ ಇಲ್ಲದ ಬುದ್ದಿವಂತರಾದರೆ ನಮ್ಮ ಜನ! ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಅಹಂ ತೃಪ್ತಿಗೋಸ್ಕರ ಒಂದು ಮಠ ಒಂದಷ್ಟು ಶೃದ್ಧೆ ಭಕ್ತಿ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ  ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಮಾತನಾಡಿ ಚಪಲ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಇದು ಯಾವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ?  ಹೆಣ್ಣುಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಪರದಾಡುವಂತ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಮರ್ಾಣವಾಗಿದ್ದು ಕೂಡ ಇದೇ ಅತಿಯಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ. ಮತ್ತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಮಾತನಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಇದೇ ಜನ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೇಟೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅನ್ನಿಸೋದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದವರೂ ಇದೇ ಜನ. ಈ ಮಾತನ್ನು ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯಾಗಿ  ಯೋಚನೆಮಾಡಿ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಬೇಸರವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯರ ಕೊಡಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದು ಹುಡುಗಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಲ್ಲ. ಹುಡುಗನ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲ.  ಅಂತ ಒಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ತಾಯಂದಿರು ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ
ಪಟ್ಟ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳ ಪ್ರತಿಫಲವಿದು. ಇಲ್ಲಿ ಸೊಸೆಯಂದಿರು ಮಗಳಾಗುವುದು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಸುಧಾರಿಸಿದೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ
ಇಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರಿಗಿರುವ ಗೌರವ ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕುವ ಎಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣುಗಳ ಅನುಭವ.  ಯಾವ ತಾಯಿಯಾದರೂ ತನ್ನ ಕಷ್ಟ ಮಗಳಿಗೆ ಬರದಿರಲಿ. ಅವಳು ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ಬದುಕಲೆಂದು ಆಶಿಸಿ ವಿದ್ಯೆ  ಆ ಮೂಲಕ ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದರೆ ಅದು ಯಾರ ತಪ್ಪು?  ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಬಾಣಲೆಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನ ಕೂಡ ಇರದ ಮುಗ್ಧ ತಾಯಂದಿರ ಕತೆಯಿದು.  ಮಠವೆಂಬ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಭಾವ ಭಕ್ತಿಗಳ ಶೃದ್ಧೆಯ ಕಂಡುಕೊಂಡ ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರಿಗೆ
" ಮಠಕ್ಕೋಪವರೆಲ್ಲ ಇಂಥವರೇ" ಅಂತ ಮಾತನಾಡುವವರಿಗೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬೇಕು.

     ಇನ್ನು ಸ್ತ್ರೀ ಕುರಿತಾಗಿ ಇರುವ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಅಸಂಗತಿಗಳ ನಾವಿಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬಹುದು.  ಒಂದೆಡೆ ಸ್ತ್ರೀ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಂಡಾಯವೇಳು ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಸ್ತ್ರೀ ಮಗುವಿನ ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದಲೂ ಸಂನ್ಯಾಸ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಗುಮಾನಿ! ಸಾವಿರಾರು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸೇರುವ ಎಲ್ಲರ ದನಿ ಭಾವಗಳಿಗಿಲ್ಲ ಬೆಲೆ. ಅನ್ಯಾಯವೇ ನಡೆದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕಾರಣವಿರಬೇಕಲ್ಲವೆ? ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನೀನು ಸ್ತ್ರೀ ಯರ ದನಿಯಾಗಬೇಕು. ಅವರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಖಂಡಿಸಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಖತ್ತಿಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ಗೆಳತಿಯ ಬದುಕಿಗೆ ನಾನು ನೀನು ಬಂಡಾಯವೇಳು. ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಾ. ಕೇಸ್ ಹಾಕು.  ಡೈವೋರ್ಸ ಕೊಡು ಅಂತ ಸಲಹೆ ನೀಡಲಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನನಗಿದರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಅತೀ ಅನಿವಾರ್ಯದ ಹೊರತು ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರನಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಗೆಲುವು ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ.  ಅದರ ಬದಲು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೋ. ನಿನ್ನ ಹಣ ನೀನು ದುಡಿ. ಬದುಕಿನ ಹೊಸಹೊಸ ದಾರಿ ನೋಡು. ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲು. ನಿನ್ನವರೆಲ್ಲರ ಹೆಗಲಾಗು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬದುಕು ಕೊಡು
ನಂಬಿದ ತತ್ವಗಳ ಆಚರಿಸು. ಅಂತ ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಅನ್ಯಾಯ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಅಂತಾದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ. ಅದನ್ನು ನಾವೇ ಗೆದ್ದುಕೊಂಡ ದಿನ ಯಾರಿಗೆ ಯಾರೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಲಾಗದು. ಬಲಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೊರಟವರ ವಿರುದ್ಧ ಇದು ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬರದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಬದುಕಿಗೆ ನಮ್ಮಂತ ಹಳ್ಳೀ ಜನರ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಇದೇ ಸೂಕ್ತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ನನಗೆ.


         ಬಂಡಾಯವಾದಿಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ನನ್ನ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅವರೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಹೇಳಿದ. ಮನುಷ್ಯರು ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ನನಗೆ ಯಾರೂ ವಿರೋಧಿಗಳಲ್ಲ. ನಾನ್ಯಾರನ್ನು ವಿನಾಕಾರಣ ದ್ವೇಷಿಸಲಾರೆ. ಆದರೆ ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾದ್ಯಮಗಳು ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಮಿತಿಮೀರುವಿಕೆಯಿಂದ ರೇಜಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ ಮಿತಿ ಮೀರುವ ಭಾಷೆ, ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ದೂಷಣೆ, ಬೈಗುಳ ಇದೇ ಇದ್ದರೆ ಅವರು ಯಾರೇ ಇರಲಿ ನಾನು ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಕೆಡಿಸುವಂತ  ಪೋಸ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದು ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವರನ್ನು ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಲೆಪ್ಟಸ್ಟ್ ಗಳೇ ಆಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ.

   ನಗು ತರಿಸುತ್ತವೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ.  ಬಹುಶಃ ಭೈರಪ್ಪನಂತ ಸಾಹಿತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಮಾಜದ ಒಳಗಿನ ಹುಳುಕು ಕೊಳಕನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾದೃಶ್ಯವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ತಣ್ಣಗಿನ ಕಾಮ ಕ್ರೌರ್ಯ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ಇನ್ಯಾರೂ ವಿವರಿಸಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ನಾನು ಓದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ಎಡಪಂಥೀಯ ಸಮಾಜ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಪಂಥೀಯರ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ನೆಲೆ ಯಾವುದು ಎಂಬುದು ನನಗೀಗಲೂ ನಿದರ್ಿಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಮಾತ್ರ ದ್ವೇಷಿಸುವುದೇ? ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಿದ್ಧಾಂತದವಿರೋಧಿಗಳೇ? ಸಮಾಜ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಈ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬದಲಾವಣೆ ಕಂಡಿದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬ ಮಾಂಸ ತಿಂದರೆ ಮಧ್ಯ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಸಮಾನತೆ ಸಾಧಿಸಿದಂತಾಯಿತೆಂದೆ? ಅಥವಾ ಇತರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯ ಅಧರ್ಮ ಜಾತಿ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳೇ ಇಲ್ಲವೆಂದೆ? ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಬ್ರಾಹ್ಮಣದಲ್ಲೂ ಪಂಥ ಮತ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬೇಧವಿದೆ. ಇತರೆ ಜನರಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಮಾನವೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಬೆಳೆಸುವ ಯಾವ ಸಿದ್ದಾಂತ ನಮಗಿದೆ ಹೇಳಿ? ಇರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೊಬ್ಬರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಅದೇ ನೆಲಕಚ್ಚಿದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ ಬಿಟ್ಟಾಗಿದೆ.  ಏನು ಸಾಧಿಸಿದರು ಅವರೆಲ್ಲ? ಅಥವಾ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಏನು ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಅದರಿಂದ?  ಈ ಎಲ್ಲ ಹೊಡೆದಾಟ ತಿಕ್ಕಾಟ, ಚಚರ್ೆ ಇನ್ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಸಮಾಜದ ನೈತಿಕಮೌಲ್ಯ ಬೆಳೆದಿದೆಯೇ? ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮದಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲ ಜಾತಿಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ನೈತಿಕ ಸಿದ್ಧಾಂತವೆಂದರೆ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಕಾನೂನು. ಅದನ್ನಾದರೂ ನಾವು ಪಾಲಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ? ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ
ಯಾವ ಬೆಂಕಿಯ ಕರಗಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲ? ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಜನರ ನಂಬಿಕೆ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಶೃದ್ಧೆಯ ಬಗ್ಗೆ  ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು ಎಷ್ಟು ಯೋಚಿಸಬೇಡ? ಅದರಲ್ಲೂ ಸಮಾಜದ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಮಾತಿಗೆ ಖಡಿವಾಣ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಸತ್ಯ ಎಂದಿಗೂ ಸತ್ಯವೇ.
ನಾವು ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯವಲ್ಲ. ಅದು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಗೆ ನಿಲುಕಿದ್ದಾದರೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡಬೇಕು. ಬೆಳಕು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಾದು ನೋಡಬೇಕು.
ಅಪ್ರಬುದ್ಧ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ಕೊಟ್ಟು  ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕಿಗೆ ನಾವೇನೋ ದೊಡ್ಡ ದೀಪ ಹಿಡಿದಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಗೊಳಗಾಬಾರದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರ ಸತ್ಯ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ.ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲಿ. ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡರೂ ಪರಾಮಶರ್ಿಸಿ ನೋಡು ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಸತ್ಯ.. ನಾವು ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಿಳಿದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ
ಅಥರ್ೈಸಿಕೊಂಡಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆಯಾದುದು ಕೂಡ ಇರಬಹುದು. ಬೇರೆಯವರ ವಿಚಾರಗಳ ಹಗುರಾಗಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಲೇಸಲ್ಲವೆ?


     ಈ ಹೊತ್ತಿಗಿಷ್ಟು. ಮತ್ತೆಂದಾದರೂ ಸಿಗೋಣ ಇದೇ ಸರೋವರದ ತೀರದಲ್ಲಿ..





       

       

ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಿನ ಚಿತ್ರ...

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

     ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತುಂಬಾ ವಿಷಯಗಳ ಗೋಜಲು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ! ಅಧ್ಯಾತ್ಮ, ಆತ್ಮ, ಕರ್ಮ, ನಂಬಿಕೆ, ಶೃದ್ಧೆ, ಪೃಕೃತಿ, ಭೌತಿಕ ಬದುಕು, ಸಮಾಜ, ನೈತಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಕಷ್ಟ, ಸುಖ, ಮಾನವತೆ, ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಧರ್ಮಕರ್ಮ ಸಂಬಂಧ, ನಿರ್ವಹಣಾ ಕೌಶಲ, ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ, ಸಾವು, ಮುಕ್ತಿ, ಬ್ರಹ್ಮತ್ವ ಹೀಗೆ ನೂರಾರು...  ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿಷಯಗಳ ತರ್ಕಬದ್ಧ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಾಗಲೀ ಅಧ್ಯಯನವಾಗಲೀ ಒಮ್ಮೇಲೆ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಮಾತಲ್ಲ. ಶಾಸ್ತೃಗಳ ಓದತೊಡಗಿದರೆ ಬದುಕು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗುವಷ್ಟು ಅಗಾಧ ಮುಳುಗುವಿಕೆಯಿದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಹಲವು ಬಾರಿ ಬದುಕಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಿ ಕೂಡ ಅನ್ವಯಿಸಲಾಗದ ವಿಚಿತ್ರ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಎದುರಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯಾವ ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ನಾವು  ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಚೌಕಟ್ಟು.

  ಪೃಕೃತಿಯನ್ನು ಅನಂತವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುವ  ಧ್ಯಾನ ನೆಲೆಯಾಗಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ  ಪೃಕೃತಿಯೇ ಎಲ್ಲ  ನೆಲೆಗಳ ಮೂಲ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.ಹಾಗಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಪೃಕೃತಿಗಿಂತ ಬೇರೆ ಏನು ಬೇಕು? ಎಲ್ಲ ತತ್ವಜ್ಞಾನಗಳು ಪೃಕೃತಿಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯಾಗಿವೆ!  ಸಣ್ಣದೊಂದು ಹುಳ ಕೀಟದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬೃಹ್ಮಾಂಡದ ಸೃಷ್ಟಿಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಪೃಕೃತಿದತ್ತವಾದುದು. ಕಾಲ ದೇಶ, ಭಾಷೆಗನುಗುಣವಾಗಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ತತ್ವಜ್ಞಾನಗಳು ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಪೃಕೃತಿ ತತ್ವ ಈ ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅದರ ನಿದರ್ಿಷ್ಟತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಎನ್ನಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ವೇದಗಳು ಪೃಕೃತಿಯನ್ನೇ ಮೂಲವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿವೆ ಎಂಬುದು ವೇದಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು.

  ಹೆಣ್ಣು ಹೊನ್ನು ಮಣ್ಣು, ಮದ ಮೋಹ ಮತ್ಸರ, ಕಾಮ ಕ್ರೋದ, ಲೋಭ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಹ ಪೃಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಧದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುವುದೆಂದರೆ ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಅಂತಲರ್ೀನವಾಗುವುದು.  ಅಷ್ಟು ಸಮಸ್ಥಿತಿ ಪೃಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲಿಸಿದವರಿಗೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಬಂಧಗಳೂ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಕಾಡುವಿಕೆ, ಚಿಂತನೆಯ ಹಂಬಲವಿದೆ ಅಂದರೆ ಅದು ಸಜೀವ ಲಕ್ಷಣ.  ಚಂಚಲತೆಯ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಭಾವನೆಗಳೇ ಇಲ್ಲಿಯ ಸರ್ವಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವಾಗೆಲ್ಲ ಗೀತೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಆದರ್ಶವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.   ಅದು ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಭಾವಗಳನ್ನೂ ನಿರ್ಲಜ್ಜವೆಂದು ಸಾರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಷೇಧೀಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಏನು ಮಾಡಬಾರದು ಯಾಕಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾಕಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ದೃಷ್ಟಾಂತ ಸಹಿತವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೂ ಕರ್ಮವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದರ ಉದ್ದೇಶ ಫಲಾಫಲಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲ. ಫಲಾಫಲಗಳು ನಿರಪೇಕ್ಷತೆಯಿಂದಲೇ ಸಿದ್ದಿಸುವ  ಬಗೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಬೃಹ್ಮತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಕರ್ಮವನ್ನು ತೊರೆಯುವುದನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.  ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳೂ ಬೃಹ್ಮತ್ವ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಮುಕ್ತಿ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕರ್ತವ್ಯದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವ ಗೀತೆ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮದವರಿಗೂ ಆದರ್ಶ, ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯ, ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಕೊಡಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ.

      ಯಾವ ಕೆಲಸವಾಗಲೀ ಯಾವ ಜಾತಿಯಾಗಲೀ ಯಾವ ನೀತಿಯಾಗಲೀ ಸತ್ಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ ಅನ್ನುವ ಭೌತಿಕ ಬದುಕಿನ ಸೂತ್ರ ಅದು. ಪಾಪ ಪುಣ್ಯಗಳ ಹೊರೆಯಿಳಿಸಿ ಮನಸು ಹಗುರಾಗಿಸಕೊಳ್ಳುವ ಗಂಗಾ ನದಿಯಂತೆ ಅದು. ಗೀತೆ ಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ನೇ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಭೌತಿಕ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ಕೊಳೆಗಳ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಾರ್ಗ ತೋರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಕರ್ಮಫಲಗಳ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೈವ ಸಂಭೂತನಲ್ಲಿ ಅಪರ್ಿಸಿ ನಿರಾಳವಾಗುವ  ದಾರಿಯಿದೆ ಅಲ್ಲಿ..

   ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ   ಪ್ರಪಂಚವೆಲ್ಲ ಅರಿಯದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಅದು ವಿಜ್ಞಾನ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ  ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲವಾಗಿರಬಹುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಮೂಲವಾಗಿರಬಹುದು. ಮೂಲತಃ  ಅರಿವು ಎಂಬುದು ಮುಗಿಯದ ನಿಧಿ. ಯಾವುದನ್ನೋ ನಂಬಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ದಾರಿ ಅಭೌತಿಕವಾದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಮೂಲವಾದರೆ ಆ ದೇವರಿಗೆ ಯಾವ ಹೆಸರಿಟ್ಟರೇನು? ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪೃಕೃತಿಯೇ ಅದನ್ನು ಸಾಕ್ಷೀಕರಿಸಿದೆ. ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಲಿಕಾಲವೆಂಬುದು ಒಂದಷ್ಟು ಸಂಕರಗಳ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದೆ! ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಕಾಲ ಕೆಟ್ಟಷ್ಟೂ ಸತ್ಯದ ಮೌಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚು. ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಬಲವೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಧನೆಗೆ ವಯಸ್ಸು ಜಾತಿ ಲಿಂಗ ಬೇಧಗಳ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಲ್ಲ ಇಂದು. ಆದರೆ ಮೌಲ್ಯ ನಿಧರ್ಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ  ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮೌಲ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು  ದುರಂತ.

    ತತ್ವಾದರ್ಶಗಳ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಿಂತ ಬದುಕಿನ ಅಧ್ಯಯನವೇ ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತ ಅನ್ನಿಸುವುದಾಗ. ನೋವು ನಲಿವುಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತನಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಅನುಭವಿಸಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ಬದುಕಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಗೆ ಮತ್ತೆ  ಬೆರಗಾಗುತ್ತೇನೆ. ಅಹಂಗಳ ನೋಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇನೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಗುವಾಗ ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಮತ್ತೆ ಪೃಕೃತಿಯ ಧ್ಯಾನ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆನಂದವೆಂಬ ಬೆಳದಿಂಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡರೆ ಮತ್ತೆ ಅಹಂನ ಪರದೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಮೌನ ಮಾತು ಎಲ್ಲವೂ ಹರಿಯುವ ನದಿಯಾಗುತ್ತದೆ... ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೂರೀಕರಿಸಿ ಯಾವುದೋ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಶಾಂತಿಗಿಂತ ಪ್ರಜ್ಞಾಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ

ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞತೆಯ ಹುಡುಕುವ ಈ ಯತ್ನವೇ ಸಾಕು ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ! ದಾರಿ ದುರ್ಗಮವಾದಷ್ಟೂ ಪಯಣ ರೋಚಕ...

ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೆಂಬ ಹೂ ಅರಳುವಾಗ..

              

ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

       ಬದುಕೆಂಬ ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸುವ ಗೋಸುಂಬೆಯ ಎದುರು ಸ್ವಾಥರ್ಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡತೊಡಗಿದರೆ ಅದು ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಅಸಹನೀಯವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹೀಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನನಗಾಗಿ ನಾನು ಬದುಕಿದ ಎಷ್ಟು ಕ್ಷಣಗಳಿವೆ? ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸ್ವಾಥರ್ಿಗಳೇ ಆದರೂ ನಮಗಾಗಿ ನಾವು ಬದುಕುವ ಕ್ಷಣಗಳ ಮಾತ್ರ ಹುಡುಕಾಡಬೇಕು! ಅದೂ ಈ ಹೆಣ್ಣುಕುಲದಲ್ಲಂತೂ  ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗಾಗಿಯೇ ಬದುಕುವ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲೇ ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಹುಡುಕುವ ಹುಚ್ಚು ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲೇ  ಕಳೆದುಬಿಡುವ ದಿನಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಯೇ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಮಗೆ ನಮಗಾಗಿ ಬದುಕಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕುಶಿಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ, ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ಮೇಲೆ,  ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ ಮೇಲೆ, ಪ್ರೀತಿಸಿದವನ ಮೇಲೆ, ಗಂಡನ ಮೇಲೆ, ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ, ಒಟ್ಟೂ ಅವರಿವರ ಮೇಲೆ ಡಿಪೆಂಡೆಡ್ ಕುಶಿಗಳು. ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ನಮ್ಮನ್ನು ಕುಶಿಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ ವಿನಃ ಅವರು ಮುನಿದರೆ ನಮಗೆ ನೋವು! ಅವರು ಸೋತರೆ ನಮಗೆ ಹಿಂಸೆ, ಅವರು ಅವಮಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ನಾವು ಕುದಿಯುತ್ತೇವೆ! ಹೀಗೇ ಹೀಗೇ ಈ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ನನಗಾಗಿ ಯಾರಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನನಗಾಗಿ ನಾ ಒಂದು ದಿನವೂ ಬದುಕಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಹಳಹಳಿಕೆಯೊಂದು ಹಾಗೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ.

 ಕೆಲವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವಳದ್ದೇ ದಬರ್ಾರು ಎಂಬ ಮಾತು ಉಳಿಯುಯತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಯಾಕೋ ಈ ದಬರ್ಾರು ಅವಳ ಸಂಭ್ರಮವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದೂ ಕೂಡ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಅಷ್ಟೇ. ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಅವಳು ಕುಶಿಯೆಂದರೆ ಇದೇ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತ ಅದನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ನಮ್ಮ ನಡೆ ನುಡಿ, ಬಟ್ಟೆ ಬರೆ, ನಮ್ಮ ಕೇಶ ವಿನ್ಯಾಸದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಾಲಿನ ಚಪ್ಪಲಿಯವರೆಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಚಂದ ಕಾಣಲೆಂಬ ಬಯಕೆಯ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಸಂತಸ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ  ವಿನಃ ನನ್ನ ಇಷ್ಟ ಎಂಬುದುಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು  ಬಹಳ ಬಾರಿ ಯೋಚನೆಯೂ ಮಾಡಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತೀ ವಸ್ತುವಿನ ಜೊತೆಗೂ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವವರ ಸಮ್ಮತಿಯ ನೋಟಕ್ಕೆ ನಾವು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಕಂಫರ್ಟ ಯಾವುದು ಕೊಡುತ್ತದೆಂಬುದನ್ನು ಆಮೇಲೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದ್ದೇ ಆದ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಒಪ್ಪ ಓರಣ ಎನ್ನಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕ ಬಾಹ್ಯ ಬೆಡಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದಾಗ ಒಳಗಿನ ಕುಶಿ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬದುಕು ರಮ್ಯವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಮಾತು. ಮದುವೆಯವರೆಗೂ ಹುಡುಗಿಯರು ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ಅಂದಚಂದ ಅಂತ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುವುದುಂಟು. ಒಂದು ಮಗುವಾಗುವವರೆಗೂ ಈ ಸಂಭ್ರಮ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಶುರು, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತೇನಾದರೂ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಸೌಂದರ್ಯಹರಣವನ್ನಂತೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಮೂರೂ ಹೊತ್ತು ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುವ ನಮ್ಮ ಸೀರಿಯಲ್ಗಳ ನಾಯಕಿಯರ ತರ ಎಂದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಸೌಂದರ್ಯ ಕೆಲಸಗಳ ಒಪ್ಪ ಓರಣ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತ ವೇಷಭೂಷಣ,ಸರಳತೆ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಳಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಗಾಢವಾದ ಡಾಳಾದ ಮೇಕಪ್ ಬಳಸಿದಾಕ್ಷಣ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು ಹುಚ್ಚುಕಲ್ಪನೆ. ಹಿತ ಮಿತವಾದ ಮೇಕಪ್ ಮತ್ತು ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆ ಇವು ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಬದುಕನ್ನು ಕುಶಿ ಕುಶಿಯಾಗಿಡುತ್ತವೆ. ವಿನಾಕಾರಣ ಎದುರಾಗುವ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ  ಸಾಗಿದರೆ ಆ ದಿನ ಉಲ್ಲಾಸವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನಾವಿರಬೇಕೆಂದರೆ ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮಗಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಯಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಗುಣವಿದೆ. ಬೇರೆಯವರು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡ ಪರಿಗೆ ಅವರ ಅಂದಕ್ಕೆ ನಾವು ಬೆರಗಾಗುತ್ತೇವೆ. ವಾಹ್! ಎಂಬ ಉದ್ಘಾರ ತೆಗೆಯುತ್ತೇವೆ. ಅದನ್ನೇ ನಾವು ಮಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇವೆ. ಒಳಗೊಳಗೇ ಇಷ್ಟವಿದ್ದರೂ ಇನ್ಯಾರೋ ಏನೋ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬ ಭಯಕ್ಕೆ ಮುಖವಾಡ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ!! 

   ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಡಿಮೆ. ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಯಾವ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅಲ್ಪ ಜ್ಞಾನವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮದುವೆಯಂತ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಝೀನ್ಸ್ ಧಾರಿಯಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ  ಅನ್ ಕಂಪರ್ಟ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ! ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತುವ ಸಾಹಸಕಾರೀ ಪ್ರವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಸೀರೆಯುಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅನ್ಕಂಪರ್ಟ  ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಶಾಪಿಂಗ್ ಹೋಗುವಾಗ ಭರ್ಜರಿ ರೇಶ್ಮೆ ಸೀರೆ ಹಾಗೂ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಪ್ಯಾಂಟು ಶರ್ಟ ಧರಿಸಿ ಇಂಥದ್ದೇ ಪಾಡು ಪಡುತ್ತಾರೆ. ನಿಶೇಧವೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಮಯ,ಋತುಮಾನಹಾಗೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಉಡುಗೆ ತೊಡುಗೆ, ಅಲಂಕಾರವಿರುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಆರಾಮಾವಾಗಿ ಇರಬಹುದು.

       ಪ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಕಾಣುವುದು ಅಪರಾಧವೇನಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಂತೂ ಸಾದಾ ಸೀದಾ ಎನ್ನುತ್ತ ಗಬ್ಬಾಗಿ ಇರುವವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರೆಶ್ ನೆಸ್ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.  ಬಹುಶಃ ತೀರಾ ತೀರಾ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಹಾಗೂ ತೀರಾ ಗಬ್ಬಾಗಿ ಇರುವವರು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಯಾರೂ ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಸೇರಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾವೇನೂ ಮುದುಕಿಯರಾಗಿಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ವಯಸ್ಸಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ನಗುಮೊಗದ, ಸರಳ ಅಲಂಕಾರದ ಅಮ್ಮಂದಿರನ್ನು ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪುರುಷರಿಗೂ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಅಲಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಅವರೇನು ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ. ಡೀಸೆಂಟ್ ಅನ್ನಿಸೋ ಅಲಂಕಾರ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ಚಂದವಾಗಿಡುತ್ತದೆ.  ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕುಶಿಕೊಡುವ ಅಲಂಕಾರ ನಮ್ಮದಾಗಿರಲಿ. ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಬಯಕೆಗಳನ್ನೂ ಯಾರಿಗಾಗಿಯೋ ಅದುಮಿಟ್ಟು ಕನವರಿಸುವುದ ಬಿಟ್ಟು ಚಂದವಾಗಿರಿ ಎಂಬುದಷ್ಟೆ ಇಂದಿನ ಮಾತು.

ಸಿಗೋಣ ಮತ್ತೆ.

ಬಿಕ್ಕುಗಳ ಸದ್ದಡಗಿ..

ಕಾಯ್ದ ಕನಸುಗಳ ಮೇಲೆ

ಸುರಿದ ವಿರಹದ ಉರಿಗೆ

ಸತ್ವಗಳ ತತ್ವಗಳ 

ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವರಾರು?

ಮರುಳೆ!

ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ

ನಿನ್ನ ಸಹಾನುಭೂತಿಯ 

ನಗು,

ನಗುವಿನಾಚೆಯ 

ಒಣ ಬಿಗು!

ಬರೀ ಬಿಕ್ಕುಗಳ ಸದ್ದಡಗಿ,

ಸಂಗದ ಅಮಲಿನ ಒಳಗೆ

ಎಲ್ಲೋ ಅಡಗಿ, 

ಮತ್ತಡಗಿ

ಮತ್ತೂ ಅಡಗಿದೆ. ಕಾಣದಾದೆ!

ಕಡೆಗೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ

ಅಡಗಲು ತಾಣ

ಒಳಗಿಂದ ಎದ್ದ

ಉರಿಗೆ ಹೊರಗಿಂದ

ಯಾವ ತಂಪು ಸೊಂಪು?

ಚಿಗುರೆಲೆಯ  ಕಂಪಿಗೆ

ಕರಗಿದೆ, 

ಕಲ್ಲಾಗಿ ಕರಗಿದ್ದ

ಲಾವಾರಸಗಳೆಲ್ಲ...

ಹೊಸಕಿದ್ದ ಹೂವು

ತೆನೆ ಹೊತ್ತ ಬಂಗಾರ!

ಗೊಂಚಲ ತೊನೆಯುವ

ಕಾಲ ಗರ್ಭ!

ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲೆಯ ಒಳಗೊಳಗೆ

ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ

ಮತ್ತೆರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು

ಕಾವ್ಯದ್ದೋ ಕಲ್ಲಿನದ್ದೋ!

ನಗು

ಮುಗುಳ್ನಗು

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ 

ಸಾಕು ಅದನ್ನು 

ಮೂರು ಹೊತ್ತು..

ಯುಗ ಸಾವಿರ

ಮತ್ತೆ ಸಾವಿರ

ಒಮ್ಮೆ ಮಿಂಚು

ಯಾವತ್ತೋ ಮಳೆ

ಮತ್ತೆಲ್ಲಾ ಸಿಡಿಲು ಗುಡುಗಿನ

ನಡುವೆ

ಭಾವೋನ್ಮಾದ!

ಲಯ-ಸೃಷ್ಟಿ ನಿರಂತರ..

ಒಂದು ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವಾಗ ಭಾವೋನ್ಮಾದ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದರೆ ಅದರ ಒಳಗಡೆ ನಾವೇ ಜೀವಂತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಈ ಕವಿತೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಂತದ್ದೊಂದು ಭಾವದ ಜೊತೆ ಈ ಹೊತ್ತಿನ ಮಾತು.

   ಕವಿತೆಗಳು ಜೀವ ಭಾವ ಸಂಚಲನಗಳೆಂಬದು ಸತ್ಯ. ಬರಹಗಳಿಗೆ ಜೀವ ಬರುವುದೇ ಬರೆಯುವವನೊಳಗೆ ಪಾತ್ರ ಎಷ್ಟು ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಅಂಶದಿಂದ. ಹಾಗೆ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿರದಿದ್ದರೂ  ಅನುಭವಿಸಿ ಬರೆಯುವ ತಾಕತ್ತಿರುವವ ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹಗಾರ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಂಬುದು ಒಂದು ಅನಿಸಿಕೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರ ಬದುಕೇ ಬಹಳಷ್ಟು ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಅನುಭವದ ಸಂಗಮ. ಅವರದನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ತಾದಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ ಬರೆದಾಗ ಆ ಬರಹಗಳು ಹೃದಯ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಎದೆಗಿಳಿಯುತ್ತವೆ. ಯಾವ ಒತ್ತಡಗಳಿಲ್ಲದೇ.. ಹಾಗಿದ್ದೂ  ಅನುಭವದ ಬದುಕನ್ನೇ ಎಲ್ಲರೂ ಬರೆಯಲಾಗದೆಂಬುದು ನಿಜ. ಇಂದು ಒಂದಿಷ್ಟು ನೋವು, ರೊಚ್ಚು, ಮನಸಿನೊಳಗಿನ ಅಸಹನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಬರಹಕ್ಕಿಳಿಸಿದರೆ ಅಥವಾ ಅದೇ ಭಾವಗಳ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು ಬರಹಗಾರ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರಸಿದ್ದಿಗೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅನ್ಯಾಯ, ಬಲಾತ್ಕಾರ, ಅಕ್ರಮಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಒಂದಿಷ್ಟು ದನಿ ಎತ್ತಿದರೆ ಅದು  ಯಾವುದೋ ಎದೆಯ ಕೂಗಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿ ಬಹುಬೇಗ ಅವನ ಕೂಗು ಆಲಿಸುವ ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಗಿಂತ ಇವು ಹೆಚ್ಚು ಆತ್ಮೀಯವೂ ಸ್ಪಂದನೀಯವೂ ಆಗಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಕಾರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮನ್ನಣೆ ದೊರೆತರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಈ ಒಳಗಿನ ಕೂಗು ಒಂದು ಸ್ವಂತಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಬೇಕೆಂಬುದು ಆಶಯ.  ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಯಾವುದೇ ಪಾತ್ರಗಳು ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕೆಂದರೆ ಅದು ಲೇಖಕನ ಒಳಗಿಂದ ಹೊರಟ ಅವನ ಕೂಗಾಗದೇ  ಪಾತ್ರದ ಕೂಗು ಅನ್ನಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಬರೆಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಭೆ ಪಾತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಭಾವಗಳು, ಬದುಕುಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸ ಹೊರಟ ಬರಹಗಾರ ನಿಸ್ಪೃಹತೆಯಿಂದ ನಿಂತು ನೋಡುವ  ನಿರೂಪಕನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಸತ್ವಶೀಲ ಬರಹಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ.

   ಇವೆಲ್ಲ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ  ಬರಲು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಾರಣವಿದೆ. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಏನೋ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ  ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ ನಾನು."ಗೃಹಿಣಿ ಗೃಹಮುಚ್ಯತೆ" ಅನ್ನುವ ತುಂಬ ಚಿಕ್ಕ ಬರಹ ಅದು. ಅವತ್ತು ಅದೇ ಬರಹಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಬಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಇವತ್ತೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಪೋನ್, ಅಂತಜರ್ಾಲ ಹಾಗು  ಮೊಬೈಲ್ಗಳ ಕಾಲವಲ್ಲ ಅದು. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಬರಹ ಸ್ತ್ರೀ ಪರ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸಂಚಲನ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತ್ತು.. ಅದಾದ ನಂತರ ಯಾಕೋ ಈ ಪರ ಮತ್ತು ವಾದಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆಬಿಟ್ಟು ಕೇವಲ ಓದು ಮತ್ತು ಬರಹ ಅಷ್ಟನ್ನೇ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ  ಬಹುಶಃ ಎಷ್ಟೋ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದರೂ ಆ ಸಂಚಲನವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ.  ಅದಾದ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಲೇಖಕರನ್ನು ವಿದ್ವಾಂಸರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಬರಗಳನ್ನು ಓದಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಮೊದಲ ಓದಿಗೆ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಕೆಲವರು, ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿದ ಅನೇಕರಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಯಾವುದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಅಥವಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳದೇ ಇರುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿದವರಿದ್ದಾರೆ. " ನೀವು ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಹಿಳೆಯರ ದನಿಯಾಗಬೇಕು. ಅವರ ಕುರಿತು, ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಬರೆಯಬೇಕು. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಲೋಪ ದೋಷಗಳ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಬೇಕು" ಒಟ್ಟಾರೆ ಅರ್ಥ ಸ್ತ್ರೀ ಪರ ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೇರವಾಗಿಯಲ್ಲದೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ  ಅಂತಹ ಬರಹಗಳ ಬರೆಯಬಾರದೆಂಬ ಕಟ್ಟಳೆಗಳೇನೂ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಾದಗಳಿಗೆ ಬ್ರಾಂಡ್ ಆಗುವುದನ್ನು  ಮನಸು ಒಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸ್ತ್ರೀ ಪರವಾದ ನನ್ನ ನಿಲುವನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದದ್ದಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಬದುಕುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಾಗೆ ಯಾರ ಪರ ಆಗುವುದನ್ನು ಮನಸು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದಿದೆ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆಯದಿದೆ. ಒಳ್ಳೆಯತನ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟತನ, ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲ ಸಮಾಜದಲ್ಲೂ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡು ಬೇಧವಿರದೇ ಎಲ್ಲ ಜಾತಿ ಪಂಥ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ ಇವೆರಡೂ ಇವೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮಾಜದ ಈ ಮುಖವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಳಗಿನ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಬೇಲಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದಿದೆ.

  

    ಮೇಲಿನ ಕವಿತೆಯ ಒಳಗೆ ಇಂತದ್ದೊಂದು ಪರಭಾವ ತತ್ವವಿದೆ. ಕವಿತೆ ಓದುಗರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಸ್ಪಷ್ಟನೆ ಕೊಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಒಬ್ಬಳು ಬಲಾತ್ಕಾರಕ್ಕೊಳಗಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಬದುಕಿನ ಭಾವ ಅದರಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಕವಿತೆ ಬರೆದಾಗ, ಕಥೆಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದಾಗಲೂ ಇದು ನಿಮ್ಮದೇ? ಎನ್ನುವ ಅಥವಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಹೀಗೊಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಬಹುದೇನೋ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲ. ಬರೆಯುವಾಗ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳೂ ನಾವೇ.. ಆದರೆ ಬರಹಗಾರ ಮತ್ತು ಬರಹಗಳಿಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಜೀವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಹಾಗಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪಾತ್ರಗಳ ಜೀವಂತಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದು ಬರಹಗಾರನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವ ಪರೀಕ್ಷೆ. ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುವ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಇದು ಅನ್ವಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಪಾತ್ರದ ಒಳಹೋಗುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಇರುವ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಬರಹಗಾರನಲ್ಲಿ

ಒಬ್ಬ ವಿಮರ್ಶಕ, ಒಬ್ಬ ನಿರೂಪಕ, ಮತ್ತು ಹೊರನಿಂತು ತನ್ನ ಪಾತ್ರಗಳ ವೀಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲ ಒಬ್ಬತತ್ವಜ್ಞಾನಿಯ ನಿಲರ್ಿಪ್ತತೆಯೂ ಇರಬೇಕಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡವ ಕಾಲ ದೇಶಗಳ ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವ ಸಾಹಿತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಕುವೆಂಪು ಅಡಿಗರಂತ ವೇದಾಂತಿಯೂ ಮಾನವತಾವಾದಿಯೂ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಅಂತಹ ಸಾಹಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನೊಳಗಿನ ಕಣ್ಣೀರು, ಅಸಹಾಯತೆ, ದ್ವಂದ್ವ, ಗೊಂದಲ ಗಳು, ಬಡತನ, ಹಿಂಸೆ, ಕ್ರೌರ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಪಾತ್ರಗಳಾಗುತ್ತವೆ.  ಸಮಾಜದ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಗಳು ಕಥೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲೋ ನೊಂದರೆ, ರಕ್ತಪಾತಗಳಾದರೆ ಇವರ ಹೃದಯಗಳು ಮಿಡಿಯುತ್ತವೆ, ಮರುಗುತ್ತವೆ, ಕಂಬನಿ ಸುರಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಲೇಖಕನದ್ದಾಗಿರಬೇಕು.  ಒಂದು ಕಡೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳದ ಮುಕ್ತ ತತ್ವದ ಮನಸು ಮಿಡಿಯುವ ಹೃದಯವಂತರ ಬರಹಗಳು ಪ್ರೌಢಿಮೆಯ ಹೊರತಾಗಿ ಸರಳತೆಯಿಂದಲೇ ಅನುಗಾಲ ಬಾಳುತ್ತವೆ.

   ಈ ಸಂಜೆಗೆ ಇಷ್ಟು ಮಾತು. ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ..

ಗೋವಿಂದ ಕತೆಯೊಳಗಿಂದ..

.

         ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾದ ಮನಸು ಹೊತ್ತು ಬರೆಯಹೊರಟರೆ ಬುದ್ಧಿ ಸೋಲುತ್ತದೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ. ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮಸುಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಬಾರದೆಂದರೆ ವಾಸ್ತವದ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ  "ಗೋವಿಂದ" ಎಂಬುದು ಒಂದು ಭಾವನದಿ. ಅಲ್ಲಿಯ
ಜೈಗೋಮಾತಾ, ಜೈಗೋಪಾಲಾ, ಎಂಬುವ ಜೈಕಾರಗಳಾಗಲಿ, ಅಂಬರಕೇರಲಿ ಅಂಬಾರವ ಎಂಬ ಅಮೃತ ನುಡಿಗಾನವಾಗಲೀ ಮೈ ಮನಸುಗಳ ಒಳಗೆ ನಶೆಯೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅದು ನಶೆಯಲ್ಲ.  ಐದು ದಿನಗಳು ಝೇಂಕರಿಸಿದ ನಾದಪ್ರಪಂಚದ ಅಮಲೆನ್ನಬಹುದು. ಈ ಅಮಲು ನಾಲ್ಕು ದಿನಕ್ಕೆ
ಇಳಿದುಹೋಗಬಾರದೆಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯಬೇಕಾದ ರಕ್ತವಾಗಲೀ ಎಂಬ ಆಶಯದೊಂದಿಗೆ ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಅಲೆ. ಗುರುಚರಣಕ್ಕೆ ನುಡಿನಮನ. ಗೋವಿನ ಗೋವಿಂದನ ಪದತಲಕ್ಕೆ ಈ ಕುಸುಮ.

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ

   ಕಡಿಮೆಯೆಂದರೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಜನ ಸಾಗರೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿ ಜಗಜನನಿ
ಗೋ ಕತೆಯ ಆಲಿಸಿದರು. ಕಥೆಯ ಕೇಳೋ ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದವರೂ ಕೂತು ಕಥೆಯನ್ನಾಲಿಸಿದರು. ಹಾಡುಗಾರರ ಘನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ  ಮೊಳಗಿದ ಗೋ ಮಾತೆಯ ಕೂಗು ಕೇಳಿದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭಾವುಕರಾಗಿ
ಕಂಗಳು ತೇವವಾದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮ ರಕ್ತ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಕುದಿದರು.  ಗೋವಿನ ಹತ್ತು ಹಲವು ರೂಪಗಳ
ಚಿತ್ರ, ಗಾನ, ಶ್ರವಣ ಹೀಗೆ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಯಿತು. ಗುರು ಪೀಠದ ಮುಂದೆ ಸಂಕಲ್ಪವೂ ನಡೆಯಿತು. ಗೋ ಕಥೆ ಸಂಪನ್ನವಾಯಿತು.ಮಕ್ಕಳು ಮಹಿಳೆಯರು ಹಿರಿಯರು, ಕಿರಿಯರು ಗೋ ಜೈ ಜೈ
ಧೇನು ಕಥಾ  ಎಂದು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ ಎದೆ ಭಾವ ಜೀವದಲ್ಲಿ ಅದೊಂದು ಲಹರಿಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮನೆಯೆಡೆಗೆ  ಮುಖಮಾಡಿದರು. ಹಲವರ ನಿರಂತ ಶ್ರಮ ಸೇವೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರ
ಕನಸು ಏನೇನೆಲ್ಲ ನನಸಾಗಿ ಈ ಗೋ ಕತೆಯೊಡನೆ ಸಂಪನ್ನವಾಯಿತೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದೆಷ್ಟು ದಿನದ ನಶೆ? ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನೊಳಗೆ  ಏಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿದೆ.


  ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ  ಗೃಹಿಣಿಯಾಗಿ, ಒಂದು ಸಮಾಜದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ,  ಸಹಜ ಮನೆಮನೆಗಳಲ್ಲಿ
ಗೋವಿನೊಡನೆ ಹುಟ್ಟಿ ಒಡನಾಡಿ ಬೆಳೆದು ಇದೀಗ ಇದೇ ಗೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವಾಗ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಒಂದು ಗೋವು ಕಟ್ಟಿ ಸಾಕಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೇನಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ತಪ್ಪಾದೀತೇನೋ ಎನ್ನುವ ಒಳಗಿನ ತಾಕಲಾಟದಲ್ಲೇ  ಗೋವೆಂಬ ಗೋವಿಂದನ ಕುರಿತು ನನ್ನೆರಡು ಮಾತುಗಳ ತಂದಿದ್ದೇನೆ ಈ ಸರೋವರದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ. ಗೋವನ್ನು ಸಾಕಬೇಕೆಂಬುದು ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವ?

     ಆಕಳು ತಂದರಾಯಿತೆ? ಅವುಗಳಿಗೆ  ಬೇಕಾದ ಹುಲ್ಲು, ಹಿಂಡಿ, ಸಮಯ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿಂದ
ತರುವುದು? ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತಿರುವಷ್ಟು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಬಗೆಹರಿಯಲಾಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಕೂಡ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಕಳೊಂದನ್ನು ಸಾಕುವುದು ಮೊದಲಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು
ಕಷ್ಟವೇನಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಮೃದ್ಧ ಅಕ್ಕಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೊನೆಗೆ ಊರಲ್ಲಾದರೂ ಬೆಳೆಯುವ
ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ದನಗಳ ಮೇವು ಕೂಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ಬೆಳೆಯುವವರೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿರುವಾಗ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆಯುವವರ ಎಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವುದು ನಾವು? ಸಮಸ್ಯೆ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲಾದರೆ  ದನಕರುಗಳ ಮೇವಿಗೆಂದು ಹೊರಗೆ ಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ಈಗ ಅವು ಎಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರೂ ಹೋಗಲು ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲ. ಮೇವಿನ ಬದಲು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್, ಕಾಗದಗಳ ತಿನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ. ಅದು ಕೂಡ  ಘೋರ ಪಾಪವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಗೋವನ್ನು ಕೇವಲ ಲಾಭದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಜರ್ಸಿ ತಳಿಗಳು ಹಾಕುವ ಹಿಂಡಿಗೆ ಸಮನಾದ ಹಾಲು ಕೊಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ.ಅದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಮ ತೋರುವುದರಿಂದ ಹಾಲಿನೊಳಗಿನ ಅಂಶಗಳಿಗಿಂತ ಹಾಲಿನ ಉತ್ಪನ್ನದ ಬಗ್ಗೆಯಷ್ಟೇ
ಯೋಚಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ.

  ಎಲ್ಲವೂ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಿಳಿದಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯ ಹೆತ್ತವರನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು
ತೂಗಿದ ಮೇಲೆ  ಗೋವಿನಂತ ಗೋವು ಕೂಡ  ಭಾರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇವತ್ತಿನ ನಿದರ್ಶನ. ಗೋ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಸಾಗರೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಗೋ ಕಥೆ ಕೇಳಿದವರೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದೇ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು
ಗೋ  ಸೇವೆಯೆಂಬ ಭಾವಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ಇಂಥ ಗೋ ಕಥೆ ಮಾಡುವವರ ಕೇಳುವವರ ಶ್ರಮ ಸಾರ್ಥಕವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇವತ್ತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬರ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಹಣಕ್ಕಲ್ಲ, ಹೊನ್ನಿಗಲ್ಲ, ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮತ್ತು
ಭಾವಕ್ಕೆ. ಯಾರಿಗೆ ಯಾರ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ಶುದ್ಧ ಭಾವ ಹುಟ್ಟುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ  ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ಇಂದಿನದು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಅನುಮಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವೂ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಗೋ ಪ್ರೇಮದ ಕಥೆ ಕೇಳಿ ಬಂದ ಮನಸಿನ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಇಂತದ್ದೊಂದು ಗೋವಿಂದಾ ಎನ್ನುವ ಅಲೆ ಏಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡರೆ ...


 ಸತ್ಯವನ್ನೇ ನುಡಿ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ನಡೆ  ಸತ್ಯ ವಾಕ್ಯಕೆ ತಪ್ಪಿ ನಡೆಯಬೇಡ ಎನ್ನುವುದು ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಗೋವಿನ ಕಥೆಯಿಂದಲೇ ಕಲಿತೆವು ನಾವೆಲ್ಲ. ಇಂದು  ಅದೇ ಗೋವಿಗಾಗಿ ನಾವೇನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆವು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೆ ಕನಿಷ್ಟ ಸತ್ಯ ದ ನಡೆನುಡಿ ಕೂಡ ಬಿಟ್ಟೆವಲ್ಲ!ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ. ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಜನ ನಡೆನುಡಿಗಳಿಂದ  ಒರಟರೆಂಬುದು ಅದರ ಅರ್ಥ. ಆದರೆ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ   ಸುಸಂಸ್ಕೃತರಿಗಿಂತಲೂ ಈ ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಭಾವದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಗೊಂದು
ಅಮೂಲ್ಯ  ಸ್ಥಾನವಿರುವುದ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಕೃಷಿಗೆ ಗೋವು ಆಧಾರ, ಗೋವಿಗೆ  ಮೇವು ಆಧಾರ ಇನ್ನೂ
ಗೋವಿನ ಜಾತ್ರೆಗಳು ಗೋವಿನ ತಳಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಈ ಬಯಲುಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ  ನೋಡಬಹುದೇನೋ.
ಹಳ್ಳಿಗರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗದ್ದೆ ಗೋಮಾಳಗಳು ಇರುವವರೆಗೂ ದನಗಳ ಕುರಿತು ನಾವು ಇಷ್ಟೊಂದು
ನಿಷ್ಕರುಣಿಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.  ಗದ್ದೆ ತೋಟವಾಯಿತು. ಉಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದೇ ಎತ್ತುಗರುಗಳು ಮಾರಲ್ಪಟ್ಟವು
ಜಾತಿ ಸಂಕರಣ ಅಲ್ಲಿಂದ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಕರುಗಳು ಜನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು.  ಗೋವು
ಉದ್ಯಮವಾಯಿತು.  ಭಾವನಾತ್ಮಕ  ಸಂಬಂಧ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಲಾಭನಷ್ಟಗಳು ಉಳಿದಕೊಂಡವು.
ಅದು ಇಂದಿನ ಘೋರ ರೂಪ ತಳೆಯಿತು. ಪಟ್ಟಣಗಳ ವಿಷಯ ಅವರ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ
ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಕೆಲವರು ದನ ಸಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಸಹ ಹೆಚ್ಚು ಹಾಲುಕೊಡುವ ತಳಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಹಾಲು ಎಲ್ಲ ಒಂದೇ
ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ದೀರ್ಘ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಚಾರಗಳ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಬೀಳುವವರಲ್ಲ.ನಮ್ಮ ದನಕರುಗಳ ಕುರಿತು
ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕೂಡ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಗೋವು ಪ್ರತೀ ಮನೆಯ ಅಗತ್ಯ. ಆದರೂ ಕೂಡ
ಅದೊಂದು  ಬಲಿಷ್ಟ ಉದ್ಯಮವಾಗಿಯಷ್ಟೇ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದುರಂತ.

  ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಕುರಿತಾಗಿಯೇ ಸಂವೇದನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಮೃಗೀಯವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕುರಿತು ಸಂವೇದನೆ
ಬಯಸುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಒಡನಾಟ
ಅದೆಷ್ಟೋ ಕಾಲದಿಂದ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆಯೆಂದರೆ ಅದು ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗಿಂತ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯರ ಜೊತೆ ಸಂಬಂಧ ಅಹಂಗಳಿಂದಾಗಿ ಬಹಳ ಬೇಗ ಶಿಥಿಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಇಂದು.
ಆದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾಗಲ್ಲ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಅಹಂ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾರ್ಥ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಅವುಗಳಿಗೆ. ಪ್ರೀತಿ
ಮತ್ತು ಅನ್ನ ಕೊಟ್ಟವನಿಗಾಗಿ ಜೀವ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳು ಮಾತು ಬರದೇ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಪರಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ
ಮೂಕವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮನುಷ್ಯ ಹೃದಯಗಳು  ಸದಾ ಜೀವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತವೆ.
ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ನೆನಪಿನಂತೆ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಹೃದಯದ ಕಾಯಿಲೆ ಕಡಿಮೆಯಂತೆ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದೇ ಅಲ್ಲವಾ  ಎಷ್ಟೋ ಸಾವಿರ ಜೀವ ಜಂತುಗಳಲ್ಲಿ  ಕಣಕಣವೂ ಪವಿತ್ರವಾಗಿರುವ
ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿರುವ ಗೋವನ್ನು ನಮ್ಮ ಪೂಜನೀಯ ದೇವರಂತೆ ಕಂಡಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು.
ಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಂತೆ ಪ್ರಪಂಚ  ಚಿಕ್ಕದಾದಂತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಬೇಕಿದ್ದ  ಜೀವ, ಭಾವ, ಔದಾರ್ಯ, ಪ್ರೀತಿಗಳು,
ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಮೃದುವಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಮನಸುಗಳು ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಾರ್ಥವೊಂದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿರುವುದು ಎಂಥ ವಿಪರ್ಯಾಸ!  ಆದರೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೂ ಒಂದು
ಸಂಕ್ರಮಣ ಕಾಲ ಬರುತ್ತದೆ.  ವಿನಾಶದ ಬಿಸಿ ತಟ್ಟಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಪೃಕೃತಿ ಮೊಳಗುತ್ತದೆ.
ಅಂತದ್ದೊಂದು ವಿನಾಶ ಕಾಲದಲ್ಲಿ  ಇಂಥ ಮಹಾನುಭಾವರ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ.  ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವೇ
ಒಡೆದು ವಿನಾಶದ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಾಗ ಶಂಕರರ ಅವತಾರವಾಯಿತು. ಇಂದು ಗೋವು ತಳಿಗಳೇ ನಿನರ್ಾಮವಾಗಿ  ಜನ ದನ ದ ಬದುಕು ಅಳಿಯುವಾಗ ಹೀಗೊಂದು ಜಾಗೃತಿಯ ಸಂಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ
ಆ ಗೋವಿಂದನೇ ಗೋವಿಗಾಗಿ  ಜನ್ಮತಳೆದಿರಬಹುದೆಂಬ ಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ! ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗೋವಿಗಾಗಿ
ಮಡಿವ ಮಿಡಿವ ಹಲವು ಗೋ ಪ್ರೇಮಿಗಳೆಲ್ಲ ಗೋಪಾಲಂದಿರೇ....

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ

 ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾ ಅಂತಂದುಕೊಂಡರೆ ಯಾವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಾಧ್ಯ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಧ್ಯ.
ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದ ನೂರಾರು ನಿದರ್ಶನಗಳಿವೆ ಇಲ್ಲಿ. ಗೋವನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣೀ ಅಂತಾಗಲೀ, ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಪೂಜನೀಯ  ದೇವತೆ ಅಂತಾಗಲೀ ನೋಡಲಾಗದಿದ್ದರೆ  ಗೋವನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಾಣೀ ಅಂತಾದರೂ ನೋಡಬಹುದಲ್ಲ! ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿಯೇ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ ಭಾರತೀಯ ತಳಿಗಳ ಗೋವುಗಳು ಎಷ್ಟು ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾದವು ಎಂಬುದು. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ದೇಶ ನಮ್ಮ ಜನರ  ಬದುಕು ಭಾವ ಎಲ್ಲ ಆಗಿರುವ ಗೋವನ್ನು ಕಾನೂನು ರೀತ್ಯ ಹತ್ಯೆಗೈಯ್ಯುವ ಸರಕಾರವನ್ನು
ನಾವು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಕೂಡ ಯೋಚಿಸುವ ವಿಷಯ!   ನಿಂದಕರು ಇರಬೇಕೆಂದಿದ್ದಾರೆ
ದೊಡ್ಡವರು. ಆದರೆ ಹಂತಕರು ಇದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಗೋವು, ನಾಳೆ ನಾವು. ಇವೆರಡನ್ನೂ ಯೋಚಿಸುವ
ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆ?





ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ.

ಹೊತ್ತು ಹೆತ್ತ ಮಾತೆಗೆ, ಹಾಲುಕೊಟ್ಟ ಹಸುವಿಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಭಾವದ ಒಂದು ಅರ್ಪಣೆ  ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ?







   

ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸಾತ್ವಿಕ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ..

              ಸಾತ್ವಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಒಂದಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಸ್ನೇಹಗಳಿಗೆ
ಋಣಿ ನಾನು.      ಬದುಕಿನ ಅಸಮ್ಮತಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಮ್ಮತಿಯೆಂಬುದು ಹುಟ್ಟುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಸಾತ್ವಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳು
ಹರಡಿಕೊಂಡು   ಅವುಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಆಧಾರವನ್ನು, ಬಲವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರ ಸ್ನೇಹ
ಗಳಿಂದಾಗಿ ಕಾವ್ಯ,ಕಥನ, ಭಾವ, ಭಜನೆ, ಲಲಿತ ಕಲೆಗಳ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಕಾರಗಳು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಂತ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು
ರಸೋತ್ಪನ್ನಗೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲ ಭಾವಕಲೆಗಳಿಗೂ ಬಲಕೊಡುವುದು ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ವಿಮರ್ಶೆಯ ಒರೆಹಚ್ಚುವಿಕೆ.
ಹಾಗೆ ಆರಂಭವಾದ ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಗಳೂ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು. ಹಾಗಾದಾಗ
ನಾವೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

 ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್  ಇವತ್ತು ಹೀಗಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸಾತ್ವಿಕವಾಗಿರುವ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಬೆಳೆಯುತ್ತ
ಸ್ವಾರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬ ಮಾನದಂಡದ ಮೇಲೆ ಸ್ನೇಹ
ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಎಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಸಹಕಾರ ನೀಡಬಲ್ಲರೆಂಬುದು(ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಾಗಿ) ಸ್ನೇಹದ ತಳಪಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಋಣ ಸಂದಾಯ ಕೂಡ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಏನನ್ನೋ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಹಣ ಹೆಸರು ಇನ್ನೇನೂ ಆಗಿರಬಹುದು!
ಇದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಾಟ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ಅಭಿನಯ, ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಯಾವುದೇ ಇರಬಹುದು. ಕಲಾಕಾರ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಮೋಸಕ್ಕೆ ಪದೇ ಪದೇ ಒಳಗಾಗುವುದು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಪ್ರತೀ ಕಲಾವಿದನೂ ಭಾವಜೀವಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಬದುಕು ಅವನಿಗೆ ನಿರಂತರ  ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವವರಲ್ಲಿ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನವರೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ  ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

            ಸಾಹಿತಿಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅವನ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಸಾರದ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ.  ಆಸಕ್ತ ಪ್ರಕಾಶಕರು ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ    ಆದರೆ ವೃತ್ತಿನಿರತ ಪ್ರಕಾಶಕರು ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಕೆಲವು ಬಾರಿ. ಸಂಗೀತವನ್ನೇ ಉಸಿರಾಗಿಸಕೊಂಡು ಹಾಡುವವರು  ಕೆಲವೇ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂಗಳಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ದೇವಸ್ಥಾನ  ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಹಾಡಿ ಖುಶಿ ಪಡಬೇಕು ಸಂಗೀತವನ್ನು  ವೃತ್ತಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಹಣದ ಹೊಳೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಲಾವಿದನಾದವನು ವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಆಯ್ದುಕೊಂಡಾಗ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಲೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಹಾಗೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವನನನ್ನೂ ಕೂಡ ಅವರನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹಣ ಹೆಸರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನೇಕರನ್ನು ನೋಡಬಹುದು.


         ಭಾರತೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯ, ಸಂಗೀತಗಳು ಇಂದು ಬಹಳ ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ ಎಂಬದು ಸದ್ಯದ ಒಳನೋಟ ಬಲ್ಲವರ ಮಾತು. ಗುರುಕುಲ ಮಾದರಿಯ ಈ ಶಾಲೆಗಳು   ಕೂಡ  ಹಣ  ಮಾಡುವ   ಕೇವಲ   ಹಣ ಮಾಡುವ ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಿವೆ. ಈ ನೃತ್ಯಪಟುಗಳು, ಸಂಗೀತ ಸಾಧಕರು ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಉನ್ನತ ಹೆಸರು ಪಡೆದವರು ಸಹ ಕಲೆಯನ್ನು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಸರಸ್ವತಿಯಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುವ ಬದಲು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಕೊಡುವ ಸಾಧನವಾಗಿ  ಬಳಸಿ  ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು  ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೋ ಕೆಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕೊಡುಗೆಯಂತಿರುವ ಈ ವಿದ್ಯೆಗಳು ಸಹ ಇಂದು ಕೇವಲ ಹಣ ಇರುವವರ ಸೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರುವುದು  ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವಲ್ಲವೆ? ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸಿಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಣವಂತರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೃತ್ಯ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಕಲಿಸುವುದೆಂಬದು ಪ್ರೆಸ್ಟೀಜ್ ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಷ್ಟೆ. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿಯ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ಗುರುಸ್ಥಾನಿಗಳು ಇದನ್ನು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

  ಸರಕಾರಗಳಿಗಂತೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದು ಇಲಾಖೆಗಳೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನರ
ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಿಸುವ ಸಾಧನಗಳಷ್ಟೆ. ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಗುರು ಸ್ಥಾನದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಈ ತಲೆಮಾರಿನ ಕೊಡುಗೆಗಳೇನು ಅಂತ.  ಅದು ಕೇವಲ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿ ಉಳಿಯದೇ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಮೌಲ್ಯ ಮಾಪನ ವಾಗಲಿ ಎಂದಷ್ಟೇ ಕೋರಬಹುದು ನಮ್ಮಂತವರು.


         ವಿಷಯ ಆರಂಭವಾದದ್ದು ಸಾತ್ವಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳ ಸ್ನೇಹದ ಕುರಿತು. ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಗೋ ತಲುಪಿತು. ಆದರೆ  ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ  ಮನುಷ್ಯನ ಒಳಗಿರುವ ನಿಜವಾದ ಪ್ರತಿಭೆ ಅರಳುವುದು ಸ್ನೇಹವಲಯದಲ್ಲಿ. ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಒಳ ತುಡಿತಗಳು ಕಲೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೊದಮೊದಲು ತಾಗುವುದು ಸ್ನೇಹಗಳಲ್ಲೇ. ಅದರಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನವರ ನಡುವೆ ಮಾತ್ರ ಕಲಾವಿದ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಹೊರಗಿಡಬಲ್ಲ. ಅದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾತ್ವಿಕ ಚಿಂತನೆ, ಮಂಥನಗಳ ಮೂಲಕ  ಒರೆಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬೆಳೆಯುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ. ಈ ಹೆಜ್ಜೆಗೆಷ್ಟು ಬಲವಿದೆ ಎಂಬುದು  ಗುರುವಿಲ್ಲದೇ ಅರಳಿದ ಇಂತ ನೂರಾರು ನವ ನವೀನ ಪ್ರತಿಭೆಗಳ, ಹಳ್ಳೀ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿದ ಕುಸುಮ ಗಂಧಗಳ ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಅವೇನೂ  ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ವಾಂಸನ ವಂಶಸ್ಥನಾಗಲೀ ಯಾವ ಗಾಡ್ ಪಾದರ್ ಗಳ ನೆರಳಾಗಲೀ ಕಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಭೆ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತ ಅನೇಕ ಜನ ನಮ್ಮೊಡನೆ
ಆಡುತ್ತ ಹಾಡುತ್ತ ನಲಿಯುತ್ತ ಅನೇಕ ವಿಸ್ಮಯಗಳ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಅಂಥ ಎಲ್ಲ ಜೀವ ಭಾವ ತುಂಬಿದ ಕಲಾವಿದರೂ ಸಾಹಿತಿಗಳೂ ಬಹುತೇಕ ಭಾವುಕ ಮನದವರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಸಾತ್ವಿಕವೆಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಸ್ನೇಹವಲಯದಲ್ಲಿ ದುರುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬ ಬುದ್ದಿವಂತ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಇಂದಿನ ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಪ್ರಪಂಚ ಕೂಡ
ಇಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡರೆ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅಂಥವರೇ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ನಾನು. ಆದರೆ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರೆಂದು ಕಂಡು ಆದರಿಸಿ ಹರಡಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಇಂಥ ಮೋಸಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದಾಗ ನೋವಾಗುವುದು ಸಹಜವಲ್ಲವೇ?  ಬರಹಗಳನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್ಗಳಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕದ್ದು ಬೇರೆ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕ್ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರು, ಕವಿತೆಗಳ ಕದ್ದು ಓದುವ ಕವಿಪಲ್ಲವರು ಇವರೂ ಕೂಡ ಈ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಯಾವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ರಾಜಕೀಯ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಈ ಕಲಾವಿದರ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಂಡರೆ ಅಸಹನೆ ತನ್ನಂತಾನೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಳ್ಳೆಯವರು ಇಲ್ಲ ಅಂತೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರಮಾಣ ಯಾವುದು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಆ ರಂಗದ ಭವಿಷ್ಯ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಈ ಕುರಿತಾದ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ..